فیک : بین راندها
پارت ۱۶۰
تهیونگ از پلههای رینگ بالا رفت.
برخلاف همیشه...
دیگر خبری از شوخی و خنده نبود.
چشمهایش فقط روی حریفش بود.
---
حریف، یکی از مدعیهای اصلی قهرمانی بود.
همان پسری که قبل از مسابقات باشگاه استاد کانگ را مسخره کرده بود.
با دیدن تهیونگ پوزخند زد.
ـ «تو همون پرحرفهای، نه؟»
تهیونگ لبخند محوی زد.
ـ «آره...»
ـ «ولی امروز ترجیح میدم حرف نزنم.»
ـ «امتیازها به جات حرف بزنن.»
---
کنار رینگ...
جیمین لبخند زد.
ـ «همینه...»
جونگکوک هم آرام گفت:
ـ «بالاخره جدی شد.»
آنا با افتخار نگاهش میکرد.
---
سوت آغاز مسابقه.
راند اول...
حریف از همان ثانیهی اول حمله کرد.
اما تهیونگ برخلاف گذشته، عجول نبود.
هر حرکتش حسابشده بود.
جاخالی...
ضربه...
فاصله گرفتن...
دقیقاً همان چیزی که ماهها تمرین کرده بود.
---
استاد کانگ زیر لب گفت:
ـ «آفرین...»
ـ «همینو میخواستم ببینم.»
---
راند اول با اختلاف کم به پایان رسید.
تهیونگ به گوشهی رینگ برگشت.
نفسش کمی سنگین شده بود.
جونگکوک بطری آب را به طرفش گرفت.
ـ «آروم...»
ـ «کنترلش دست توئه.»
جیمین هم گفت:
ـ «حوصله کن...»
ـ «الان عجله کنی، بازی رو از دست میدی.»
تهیونگ فقط سر تکان داد.
---
راند دوم...
این بار...
خود تهیونگ حمله را شروع کرد.
دو ضربهی سریع...
یک جاخالی...
و یک ضدحملهی تمیز.
تماشاگرها از جا بلند شدند.
---
حریف برای اولین بار تعادلش را از دست داد.
چشمهایش پر از تعجب بود.
دیگر آن لبخند تمسخرآمیز روی صورتش دیده نمیشد.
---
تهیونگ زیر لب گفت:
ـ «باشگاه کوچیک...»
ـ «یادت نره.»
---
راند آخر...
هر دو خسته بودند.
اختلاف امتیاز بسیار کم بود.
سالن در سکوت فرو رفته بود.
فقط صدای نفسهای دو مبارز شنیده میشد.
---
ده ثانیهی آخر...
حریف آخرین حملهاش را انجام داد.
تهیونگ جاخالی داد.
چرخید...
و آخرین ضربهی دقیقش را وارد کرد.
سوت پایان مسابقه.
---
هر دو مبارز وسط رینگ ایستادند.
داور امتیازها را از داوران کنار زمین گرفت.
چند ثانیه...
که برای تهیونگ، از همیشه طولانیتر بود.
---
داور میکروفن را برداشت.
ـ «برندهی این مسابقه...»
همه نفسشان را حبس کردند.
ـ «با رأی...»
مکث کوتاهی کرد.
ـ «حریف، از باشگاه...»
سالن برای یک لحظه در سکوت فرو رفت.
چشمهای تهیونگ پایین افتاد.
جونگکوک با ناباوری به تابلو نگاه کرد.
جیمین اخم کرد.
آنا زیر لب گفت:
ـ «نه...»
---
اما ناگهان...
یکی از داوران سریع جلو آمد.
چیزی در گوش داور اصلی گفت.
داور با تعجب به برگهها نگاه کرد.
بعد رو به جمعیت برگشت.
ـ «لطفاً توجه کنید...»
ـ «در اعلام نتیجه اشتباهی رخ داده است.»
همهی سالن یکصدا همهمه کردند.
---
داور لبخند زد.
ـ «برندهی مسابقه...»
این بار مکث نکرد.
ـ «تهیونگ... از باشگاه استاد کانگ!»
---
انگار سالن منفجر شد.
صدای تشویق همهجا را پر کرد.
تهیونگ چند ثانیه همانجا ایستاد.
باورش نمیشد.
---
جونگکوک اولین نفری بود که از کنار رینگ فریاد زد:
ـ «تهیونگ!»
جیمین با لبخند بزرگی که بهندرت روی صورتش دیده میشد، دو دستش را بالا برد.
ـ «آفرین داداش!»
آنا از خوشحالی دست میزد و میخندید.
---
تهیونگ از رینگ پایین آمد.
هنوز شوکه بود.
همین که پایش به زمین رسید...
جیمین بدون گفتن حتی یک کلمه، محکم او را در آغوش گرفت.
تهیونگ با صدایی لرزان گفت:
ـ «جیمین...»
ـ «بالاخره...»
جیمین لبخند زد.
ـ «گفتم که این بار نوبت توئه.»
---
بعد جونگکوک هم آن دو را در آغوش گرفت.
آنا با خنده گفت:
ـ «تبریک میگم قهرمان.»
چشمهایش خیس شده بود.
اما این بار...
اشکهایش از شکست نبود.
از این بود که بالاخره...
بعد از تمام تلاشهایش...
توانسته بود به چیزی برسد که مدتها برایش جنگیده بود.
#رمان #فیک #فیکشن #سناریو
#namjoon #jin #suga #jhope #jimin #text #teahyung #jungkook #bts
#تهیونگ #جونگکوک #تهکوک #سناریو #وانشات #تکپارتی #بی_تی_اس
#نامجون #جین #سوکجین #یونگی #شوگا #جیمین #جیهوپ #هوسوک
تهیونگ از پلههای رینگ بالا رفت.
برخلاف همیشه...
دیگر خبری از شوخی و خنده نبود.
چشمهایش فقط روی حریفش بود.
---
حریف، یکی از مدعیهای اصلی قهرمانی بود.
همان پسری که قبل از مسابقات باشگاه استاد کانگ را مسخره کرده بود.
با دیدن تهیونگ پوزخند زد.
ـ «تو همون پرحرفهای، نه؟»
تهیونگ لبخند محوی زد.
ـ «آره...»
ـ «ولی امروز ترجیح میدم حرف نزنم.»
ـ «امتیازها به جات حرف بزنن.»
---
کنار رینگ...
جیمین لبخند زد.
ـ «همینه...»
جونگکوک هم آرام گفت:
ـ «بالاخره جدی شد.»
آنا با افتخار نگاهش میکرد.
---
سوت آغاز مسابقه.
راند اول...
حریف از همان ثانیهی اول حمله کرد.
اما تهیونگ برخلاف گذشته، عجول نبود.
هر حرکتش حسابشده بود.
جاخالی...
ضربه...
فاصله گرفتن...
دقیقاً همان چیزی که ماهها تمرین کرده بود.
---
استاد کانگ زیر لب گفت:
ـ «آفرین...»
ـ «همینو میخواستم ببینم.»
---
راند اول با اختلاف کم به پایان رسید.
تهیونگ به گوشهی رینگ برگشت.
نفسش کمی سنگین شده بود.
جونگکوک بطری آب را به طرفش گرفت.
ـ «آروم...»
ـ «کنترلش دست توئه.»
جیمین هم گفت:
ـ «حوصله کن...»
ـ «الان عجله کنی، بازی رو از دست میدی.»
تهیونگ فقط سر تکان داد.
---
راند دوم...
این بار...
خود تهیونگ حمله را شروع کرد.
دو ضربهی سریع...
یک جاخالی...
و یک ضدحملهی تمیز.
تماشاگرها از جا بلند شدند.
---
حریف برای اولین بار تعادلش را از دست داد.
چشمهایش پر از تعجب بود.
دیگر آن لبخند تمسخرآمیز روی صورتش دیده نمیشد.
---
تهیونگ زیر لب گفت:
ـ «باشگاه کوچیک...»
ـ «یادت نره.»
---
راند آخر...
هر دو خسته بودند.
اختلاف امتیاز بسیار کم بود.
سالن در سکوت فرو رفته بود.
فقط صدای نفسهای دو مبارز شنیده میشد.
---
ده ثانیهی آخر...
حریف آخرین حملهاش را انجام داد.
تهیونگ جاخالی داد.
چرخید...
و آخرین ضربهی دقیقش را وارد کرد.
سوت پایان مسابقه.
---
هر دو مبارز وسط رینگ ایستادند.
داور امتیازها را از داوران کنار زمین گرفت.
چند ثانیه...
که برای تهیونگ، از همیشه طولانیتر بود.
---
داور میکروفن را برداشت.
ـ «برندهی این مسابقه...»
همه نفسشان را حبس کردند.
ـ «با رأی...»
مکث کوتاهی کرد.
ـ «حریف، از باشگاه...»
سالن برای یک لحظه در سکوت فرو رفت.
چشمهای تهیونگ پایین افتاد.
جونگکوک با ناباوری به تابلو نگاه کرد.
جیمین اخم کرد.
آنا زیر لب گفت:
ـ «نه...»
---
اما ناگهان...
یکی از داوران سریع جلو آمد.
چیزی در گوش داور اصلی گفت.
داور با تعجب به برگهها نگاه کرد.
بعد رو به جمعیت برگشت.
ـ «لطفاً توجه کنید...»
ـ «در اعلام نتیجه اشتباهی رخ داده است.»
همهی سالن یکصدا همهمه کردند.
---
داور لبخند زد.
ـ «برندهی مسابقه...»
این بار مکث نکرد.
ـ «تهیونگ... از باشگاه استاد کانگ!»
---
انگار سالن منفجر شد.
صدای تشویق همهجا را پر کرد.
تهیونگ چند ثانیه همانجا ایستاد.
باورش نمیشد.
---
جونگکوک اولین نفری بود که از کنار رینگ فریاد زد:
ـ «تهیونگ!»
جیمین با لبخند بزرگی که بهندرت روی صورتش دیده میشد، دو دستش را بالا برد.
ـ «آفرین داداش!»
آنا از خوشحالی دست میزد و میخندید.
---
تهیونگ از رینگ پایین آمد.
هنوز شوکه بود.
همین که پایش به زمین رسید...
جیمین بدون گفتن حتی یک کلمه، محکم او را در آغوش گرفت.
تهیونگ با صدایی لرزان گفت:
ـ «جیمین...»
ـ «بالاخره...»
جیمین لبخند زد.
ـ «گفتم که این بار نوبت توئه.»
---
بعد جونگکوک هم آن دو را در آغوش گرفت.
آنا با خنده گفت:
ـ «تبریک میگم قهرمان.»
چشمهایش خیس شده بود.
اما این بار...
اشکهایش از شکست نبود.
از این بود که بالاخره...
بعد از تمام تلاشهایش...
توانسته بود به چیزی برسد که مدتها برایش جنگیده بود.
#رمان #فیک #فیکشن #سناریو
#namjoon #jin #suga #jhope #jimin #text #teahyung #jungkook #bts
#تهیونگ #جونگکوک #تهکوک #سناریو #وانشات #تکپارتی #بی_تی_اس
#نامجون #جین #سوکجین #یونگی #شوگا #جیمین #جیهوپ #هوسوک
- ۱۹.۵k
- ۲۶ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط