چپتر دوم
صدای داد و فریاد تماشاچیها از صد کیلومتری هم شنیده میشد. شرطبندیهای کثیف کیوماسا و مبارزههای اجباریاش، حالم را به هم میزد. اما امروز قضیه فرق میکرد؛ یک پسر مو بلوندِ غریبه با صورتی غرق در خون، جلوی کیوماسا ایستاده بود و با وجود کتکهای وحشتناکی که میخورد، عقبنشینی نمیکرد.
«تاکمیچی هاناگاکی...» زیر لب اسمش را زمزمه کردم. او داشت فریاد میزد که تسلیم نمیشود.
کمی آنطرفتر، مایکی در حالی که یک نایلون پر از دوریاکی دستش بود، با قدمهای آرام نزدیک میشد. دراکن مثل یک سایه بلند و تهدیدآمیز پشت سرش راه میرفت و من هم چند قدم عقبتر، دستهایم را توی جیب دامن فرم مدرسهام فرو برده بودم و با نگاهم جمعیت را میشکافتم.
به محض اینکه سایهی دراکن روی جمعیت افتاد، صداها خفه شد. پسرها با دیدن تتوی اژدهای دراکن و موهای بلوند مایکی، مثل بید شروع به لرزیدن کردند.
کیوماسا با لکنت گفت: «ر-رئیس...؟»
دراکن با لحن سرد و بمی داد زد: «هوی، کیوماسا. داری جلوی مهمونها گند میزنی. از کی تا حالا انقدر خودسر شدی؟»
تمام اراذل و اوباش دور میدان، نود درجه خم شدند و یکصدا داد زدند: «خسته نباشید، قربان!»
مایکی بدون اینکه حتی به آنها نگاه کند، مستقیم به سمت تاکمیچیِ نیمهجان رفت. اما قبل از اینکه مایکی برسد، من از کنار دراکن رد شدم و جلوتر رفتم. پسرهای اطراف با دیدن من شروع به پچپچ کردند: «اون دختره دیگه کیه؟»... «احمق، آرومتر! اون کیوکاست... تنها دختری که مایکی اجازه میده همراهش باشه. میگن دستکمی از بقیه اعضای اصلی تومان نداره!»
جلوی تاکمیچی که روی زمین وا رفته بود ایستادم. موهایش چسبناک از خون بود و با چشمهای ورمکردهاش با بهت به من و بعد به مایکی نگاه میکرد. خم شدم، دستم را روی زانویم گذاشتم و با لحنی که سعی میکردم خیلی ترسناک نباشد اما جدی بود، گفتم: «پسر... تو واقعاً کلهخری یا فقط از زندگی سیر شدی؟»
تاکمیچی فقط توانست زمزمه کند: «چی...؟»
در همین لحظه مایکی کنار من زانو زد. صورتش را نزدیک صورت تاکمیچی برد. بوی دوریاکی فضای بینشان را پر کرد. مایکی با همان لبخند عجیب و سادهاش گفت: «هی، اسمت چیه؟»
«ت-تاکمیچی هاناگاکی...»
مایکی سرش را عقب برد و لبخندش پهنتر شد: «که اینطور، تاکمیچی! از امروز به بعد تو دوست منی، قبوله؟»
تاکمیچی طوری نگاه میکرد که انگار یک موجود فضایی جلویش ایستاده. مایکی بلند شد و بدون هیچ مقدمهای، ناگهان یک لگدِ چرخشیِ وحشتناک درست به چانهی کیوماسا زد. صدای خرد شدن استخوان فک کیوماسا توی فضا پیچید و او مثل گونی سیبزمینی روی زمین افتاد.
مایکی در حالی که لباسش را صاف میکرد، رو به من و دراکن گفت: «خب، کارمون اینجا تمومه. بریم کیو-چان؟»
«کیو-چان» لقبی بود که مایکی از بچگی روی من گذاشته بود. آهی کشیدم و از کنار کیوماسا که روی زمین ناله میکرد رد شدم. لبهی دامن فرمم را تکاندم و به تاکمیچی که هنوز روی زمین نشسته بود نگاه کردم.
یک دستمال از جیبم درآوردم و روی پایش انداختم: «صورتت رو پاک کن، دوست جدیدِ مایکی. فردا میبینیمت.»
وقتی داشتیم از محل مبارزه خارج میشدیم، سنگینی نگاه هاناگاکی را پشت سرم حس میکردم. او طوری به ما—به خصوص به من—نگاه میکرد که انگار چیزی فراتر از یک ملاقات ساده را میبیند. انگار حضور من، چیزی بود که در محاسباتش وجود نداشت.
لبخند تلخی زدم. بازی تازه شروع شده بود
«تاکمیچی هاناگاکی...» زیر لب اسمش را زمزمه کردم. او داشت فریاد میزد که تسلیم نمیشود.
کمی آنطرفتر، مایکی در حالی که یک نایلون پر از دوریاکی دستش بود، با قدمهای آرام نزدیک میشد. دراکن مثل یک سایه بلند و تهدیدآمیز پشت سرش راه میرفت و من هم چند قدم عقبتر، دستهایم را توی جیب دامن فرم مدرسهام فرو برده بودم و با نگاهم جمعیت را میشکافتم.
به محض اینکه سایهی دراکن روی جمعیت افتاد، صداها خفه شد. پسرها با دیدن تتوی اژدهای دراکن و موهای بلوند مایکی، مثل بید شروع به لرزیدن کردند.
کیوماسا با لکنت گفت: «ر-رئیس...؟»
دراکن با لحن سرد و بمی داد زد: «هوی، کیوماسا. داری جلوی مهمونها گند میزنی. از کی تا حالا انقدر خودسر شدی؟»
تمام اراذل و اوباش دور میدان، نود درجه خم شدند و یکصدا داد زدند: «خسته نباشید، قربان!»
مایکی بدون اینکه حتی به آنها نگاه کند، مستقیم به سمت تاکمیچیِ نیمهجان رفت. اما قبل از اینکه مایکی برسد، من از کنار دراکن رد شدم و جلوتر رفتم. پسرهای اطراف با دیدن من شروع به پچپچ کردند: «اون دختره دیگه کیه؟»... «احمق، آرومتر! اون کیوکاست... تنها دختری که مایکی اجازه میده همراهش باشه. میگن دستکمی از بقیه اعضای اصلی تومان نداره!»
جلوی تاکمیچی که روی زمین وا رفته بود ایستادم. موهایش چسبناک از خون بود و با چشمهای ورمکردهاش با بهت به من و بعد به مایکی نگاه میکرد. خم شدم، دستم را روی زانویم گذاشتم و با لحنی که سعی میکردم خیلی ترسناک نباشد اما جدی بود، گفتم: «پسر... تو واقعاً کلهخری یا فقط از زندگی سیر شدی؟»
تاکمیچی فقط توانست زمزمه کند: «چی...؟»
در همین لحظه مایکی کنار من زانو زد. صورتش را نزدیک صورت تاکمیچی برد. بوی دوریاکی فضای بینشان را پر کرد. مایکی با همان لبخند عجیب و سادهاش گفت: «هی، اسمت چیه؟»
«ت-تاکمیچی هاناگاکی...»
مایکی سرش را عقب برد و لبخندش پهنتر شد: «که اینطور، تاکمیچی! از امروز به بعد تو دوست منی، قبوله؟»
تاکمیچی طوری نگاه میکرد که انگار یک موجود فضایی جلویش ایستاده. مایکی بلند شد و بدون هیچ مقدمهای، ناگهان یک لگدِ چرخشیِ وحشتناک درست به چانهی کیوماسا زد. صدای خرد شدن استخوان فک کیوماسا توی فضا پیچید و او مثل گونی سیبزمینی روی زمین افتاد.
مایکی در حالی که لباسش را صاف میکرد، رو به من و دراکن گفت: «خب، کارمون اینجا تمومه. بریم کیو-چان؟»
«کیو-چان» لقبی بود که مایکی از بچگی روی من گذاشته بود. آهی کشیدم و از کنار کیوماسا که روی زمین ناله میکرد رد شدم. لبهی دامن فرمم را تکاندم و به تاکمیچی که هنوز روی زمین نشسته بود نگاه کردم.
یک دستمال از جیبم درآوردم و روی پایش انداختم: «صورتت رو پاک کن، دوست جدیدِ مایکی. فردا میبینیمت.»
وقتی داشتیم از محل مبارزه خارج میشدیم، سنگینی نگاه هاناگاکی را پشت سرم حس میکردم. او طوری به ما—به خصوص به من—نگاه میکرد که انگار چیزی فراتر از یک ملاقات ساده را میبیند. انگار حضور من، چیزی بود که در محاسباتش وجود نداشت.
لبخند تلخی زدم. بازی تازه شروع شده بود
- ۳.۶k
- ۱۹ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط