پسر بد(10)

کتابامو روی میزم گذاشتم و رفتم دنبال جونگ کوک بگردم. هر جا نگاه میکردم نبود بالای پشت بوم. آشپز خونه. ورزشگاه.. هیچ جا نبود تنها جایی که میتونست باشه اون جهنم بود. زیرزمین. جایی که من خاطرات خوبی باهاش ندارم. رفتم اونجا آروم درو باز کردم. جونگ کوک اونجا بود نمیدونم داشت چیکار می‌کرد. وارد شدم اما متوجه حضورم نشده بود. با مداد شمعی توی دستش داشت روی دیوارا نقاشی می‌کرد. داشت یه سری نقش می‌کشید...
تهیونگ : چیکار میکنی..
جونگ کوک : هم اتاقی!.. هیچی دارم مخفیگاهمو قشنگ میکنم..
تهیونگ : مخفیگاه..؟
جونگ کوک : از خانم پارک اجازه گرفتم گفت میتونم از اینجا استفاده کنم. منم وسایل اضافه رو با کمک آقای هان بردم بیرون..
تهیونگ : خوبه... کمک نمیخوای؟
جونگ کوک : چرا.. میتونی اون جعبه رو نگاه کنی چیزای بدرد بخور رو جدا کنی!؟
تهیونگ : البته..
رفتم سمت جعبه ها و شروع به خالی کردن جعبه کردم. یه عالمه اسباب بازی و خونه سازی داخلشون بود همینجور خالی کردم تا اینکه یه چیزی پیدا کردم یه دفتر. اون دفتر آشنا بود وقتی بازش کردم فهمیدم اون دفتر. دفتر خاطرات من بود که مامانم برام خاطراتمو نقاشی می‌کرد. اول دفترم یه چیزی نوشته بود اما من نمیتونستم بخونم ولی میدونستم اون دست خط مامانمه به زبون روسی یه جمله نوشته شده بود. شروع به ورق زدن کردم و یکی یکی خاطراتمو مرور میکردم هر خاطره یه تیر توی قفسه سینم بود تا رسیدم به آخرین نقاشی اونو خودم به تصویر کشیده بودم وقتی فهمیدم تنها بازمانده از اون حادثه بودم. خودمو که توی سیاهی غرق بود رو کشیده بودم. سریع در دفتر رو بستم و چون نمیتونستم بندازمش بیرون لای کتابا گذاشتم توی قفسه ها. جونگ کوک متوجه تغییر حالم شده بود...
جونگ کوک : خوبی؟
تهیونگ : آره خوبم.. چطور.
جونگ کوک : هیچی فقط حالتو پرسیدم..
تهیونگ : این جعبه ها خالی شدن من برمیگردم اتاق کاری داشتی خبر کن..
جونگ کوک : باشه..
سریع رفتم سمت اتاق..
(از زبون جونگ کوک)
بعد اینکه کار نقاشی دیوارا رو تموم کردم از انباری خارج شدم و به سمت حیاط میرفتم تا وسایل اضافه رو بزارم بیرون. جعبه ها سنگین بودن انگار یه تیکه ی بزرگ آهن بزارن داخلشون. وسایل هارو گذاشتم و به سمت اتاق برگشتم در نیمه باز بود جونگ کوک روی تختش زیر پتو دراز کشیده بود. من متوجه تغییر حالش شده بودم برا همین یکم نگران شدم. مزاحم خلوتش نشدم و خیلی آروم اونجا رو ترک کردم. روی پله ها مشغول نقاشی کردن توی دفترم بودم که خانم پارک اومد بالای سرم...
خانم پارک : چیکار میکنی..
جونگ کوک : هیچی.. دارم یه اثر خلق میکنم..
خانم پارک : خوبه... تهیونگ کجاست..
جونگ کوک : توی اتاقه... احساس می‌کنم امروز حالش خوب نیست انگار یهو یه حسی بهش دست داده...
خانم پارک : واقعا!.. چرا؟
جونگ کوک : داشت کمک می‌کرد وسایل اضافی رو جدا کنم که یهو دیدم قیافش آشفته شده..
خانم پارک : حتما چیزی عذیتش کرده.. جونگ کوک!..
جونگ کوک : چیه..
خانم پارک : خب چیزه.. من باید یه چیزی به تو و تهیونگ بگم..
جونگ کوک : چی؟!
خانم پارک : بیا بریم پیش تهیونگ تا بگم..
دست خانم پارک رو گرفتم و به سمت اتاق رفتیم تهیونگ اونجا نشسته بود و داشت کتاب میخوند. رفتم و کنارش نشستم..
خانم پارک : خب بچه ها... من باید یه چیزی بهتون بگم.. خب چطور بگم... گفتنش از همه چیز سخت تره...
تهیونگ : خانم پارک مشکلی هست؟...
خانم پارک : خب فک کنم فقط باید به تو اینو بگم..
تهیونگ : باشه.. جونگ کوک چند لحظه بیرون منتظر وایستا..
جونگ کوک : باشه... وقتی تموم شد صدام کنید..
رفتم دم در منتظر وایستادم. از کنجکاوی داشتم میمردم ولی جلوی خودمو گرفته بودم...
(از زبون تهیونگ )
سکوت سنگینی بین منو خانم پارک بود. خانم پارک مدام با دستاش و میرفت و چیزی نمی‌گفت....