کنترل پارت دو
Control
︵﹡̤⏜︧𖥑𑩑︨⏜﹡̤︵᷼ 𑂳
𝘏𝘢𝘴𝘩𝘵𝘢𝘨;࿚⏝֯࿙࿚਼𝅄✦𝅄਼࿙࿚֯⏝࿙࿚
#story
پارت2
با اشاره ی ابروهایش، زنجیرهای بنفش که مشخص بود از قدرت ولوت نشأت میگیرند، شکافتند. ذره ذره با چندین ضربه زمین ریختند و کم کم ناپدید شدند.
سرش را پایین انداخته بود؛ صورتش پشت موهای قرمز رنگ دیده نمیشد یا بهتر بگویم نمیخواست کسی آن چهره ی رنگ پریده را ببیند. الستور، معروف به رادیو دیمن بزرگ به دست واکس آن مرد تلویزیون نما بازی خورده بود و حالا مرتکب بزرگترین گناهی شده بود که در طول عمر خود انجام داده است.
لبخندش عصبی بود؛ میتوانست از تیک عصبی ای که چشمش برداشته بود فهمید. هر لحظه سرعت پرش پلک پایینش زیاد و بدنش ناخواسته سمت درب خروجی اتاق کشیده میشد. او عصبی بود اما نه به خاطر اشتباهش، به خاطر خیانت بزرگی که کرده بود؛ در حق آنها...
ولنتینو جلوی درب ایستاد؛ بالهایش را باز کرد و تفنگ را به سمت شقیقهی او نشانه رفت اما حال هیچ چیز جلودارش نبود! ترکیبی از بی حسی، پوچی و خشم را همزمان درک میکرد. خاطرات به ذهنش هجوم آورده بودند و مثل خوره ذهنش را میخوردند.
با ضربهی تندی، سایه ها مثل شاخک جمع شدند و هاله اش سبز رنگ شد. برخوردشان به ولنتینو به قدری محکم بود که شلاق وار تور پای ولنتینو را پاره کرد و اورا به درگاه کوبید.
ولنتینو که زمین خورد، الستور از اتاق خارج شد؛ هدفی از خروج نداشت؛ جایی برای رفتن نداشت. نه هتل، نه جهنم، نه حتی ساختمان وی ها...
شاید تلاش میکرد از خودش فرار کند، اما هرجا که میرفت وجودش با او میآمد؛ سایهی سنگینش کش میآمد.
بین راهرو ها گم شده بود؛ راهروهایی که سر تا پایشان شبیه هم بود، بعید هم نیست در آن گم شد. خسته که میان آنها قدم میزد و دست بر دیوار ها میکشید، سایه ای بلند روی صورتش افتاد. اول تصور میکرد ولنتینو باشد، اما سایه سری مستطیل داشت.
قلبش برای ثانیه ای ایستاد؛ میخواست نفرین لبخند را بشکند و همانطور که یک انسان میهراسد، بهراسد، بگرید. سرش را بالا گرفت و تنها یک جمله بر زبانش چرخید:« تو اینجایی...»
#Control
(شرت پارت : ۲۴ تایی)
︵﹡̤⏜︧𖥑𑩑︨⏜﹡̤︵᷼ 𑂳
𝘏𝘢𝘴𝘩𝘵𝘢𝘨;࿚⏝֯࿙࿚਼𝅄✦𝅄਼࿙࿚֯⏝࿙࿚
#story
پارت2
با اشاره ی ابروهایش، زنجیرهای بنفش که مشخص بود از قدرت ولوت نشأت میگیرند، شکافتند. ذره ذره با چندین ضربه زمین ریختند و کم کم ناپدید شدند.
سرش را پایین انداخته بود؛ صورتش پشت موهای قرمز رنگ دیده نمیشد یا بهتر بگویم نمیخواست کسی آن چهره ی رنگ پریده را ببیند. الستور، معروف به رادیو دیمن بزرگ به دست واکس آن مرد تلویزیون نما بازی خورده بود و حالا مرتکب بزرگترین گناهی شده بود که در طول عمر خود انجام داده است.
لبخندش عصبی بود؛ میتوانست از تیک عصبی ای که چشمش برداشته بود فهمید. هر لحظه سرعت پرش پلک پایینش زیاد و بدنش ناخواسته سمت درب خروجی اتاق کشیده میشد. او عصبی بود اما نه به خاطر اشتباهش، به خاطر خیانت بزرگی که کرده بود؛ در حق آنها...
ولنتینو جلوی درب ایستاد؛ بالهایش را باز کرد و تفنگ را به سمت شقیقهی او نشانه رفت اما حال هیچ چیز جلودارش نبود! ترکیبی از بی حسی، پوچی و خشم را همزمان درک میکرد. خاطرات به ذهنش هجوم آورده بودند و مثل خوره ذهنش را میخوردند.
با ضربهی تندی، سایه ها مثل شاخک جمع شدند و هاله اش سبز رنگ شد. برخوردشان به ولنتینو به قدری محکم بود که شلاق وار تور پای ولنتینو را پاره کرد و اورا به درگاه کوبید.
ولنتینو که زمین خورد، الستور از اتاق خارج شد؛ هدفی از خروج نداشت؛ جایی برای رفتن نداشت. نه هتل، نه جهنم، نه حتی ساختمان وی ها...
شاید تلاش میکرد از خودش فرار کند، اما هرجا که میرفت وجودش با او میآمد؛ سایهی سنگینش کش میآمد.
بین راهرو ها گم شده بود؛ راهروهایی که سر تا پایشان شبیه هم بود، بعید هم نیست در آن گم شد. خسته که میان آنها قدم میزد و دست بر دیوار ها میکشید، سایه ای بلند روی صورتش افتاد. اول تصور میکرد ولنتینو باشد، اما سایه سری مستطیل داشت.
قلبش برای ثانیه ای ایستاد؛ میخواست نفرین لبخند را بشکند و همانطور که یک انسان میهراسد، بهراسد، بگرید. سرش را بالا گرفت و تنها یک جمله بر زبانش چرخید:« تو اینجایی...»
#Control
(شرت پارت : ۲۴ تایی)
- ۱.۳k
- ۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط