dark life = 50
dark life = 50
تهیونگ توی ماشینش نشسته بود، توی جادهٔ خاکی که به عمارت می‌رسید. گوشی رو قطع کرده بود. دستش هنوز روی فرمان بود. ولی ماشین حرکت نمی‌کرد. انگشت‌هاش دور فرمان چرمی فشرده شده بود. اونقدر محکم که بندهای انگشتش سفید شده بود. فکش سفت بود. رگی روی شقیقه‌ش نبض می‌زد. و توی چشم‌هاش... توی چشم‌هاش یه طوفان بود. طوفانی از خشم، از حسادت، از ترس. و زیر همه‌ی این‌ها، یه چیز دیگه. یه چیزی که خودش هم ازش می‌ترسید. سادیسم.
تهیونگ برای اولین بار بعد از سه هفته، حس کرد که اون هیولای درونش بیدار شده. همون هیولایی که توی دو هفتهٔ گذشته خوابیده بود. همون هیولایی که با لبخندهای ات، با بوسه‌های ات، با آشپزی‌های ات آروم شده بود. ولی حالا... حالا ات رفته بود. فرار کرده بود. و هیولا بیدار شده بود.
تهیونگ یه نفس عمیق کشید. بعد ماشین رو روشن کرد و با سرعت جنون‌آمیزی به سمت عمارت راند. توی ذهنش فقط یه فکر بود: «پیداش می‌کنم. هر جا که باشه. و وقتی پیداش کردم... وقتی پیداش کردم، بهش یاد می‌دم که فرار از کیم تهیونگ چه بهایی داره.»
وقتی به عمارت رسید، نگهبان‌ها توی حیاط منتظر بودن. تهیونگ از ماشین پیاده شد. بدون اینکه به کسی نگاه کنه، مستقیم به سمت در ورودی رفت. نگهبان اصلی، مردی با موهای جو گندمی و شونه‌های پهن، جلو اومد. «آقای کیم، ما... ما همه‌جا رو گشتیم. جنگل، جاده‌های اطراف. هیچ اثری ازش نیست. ولی یه ماشین قدیمی از پارکینگ پشتی کم شده. احتمالاً با اون رفته.»
تهیونگ ایستاد. برگشت. به نگهبان نگاه کرد. نگاهش سرد و خالی بود. «احتمالاً؟»
نگهبان یه قدم عقب رفت. «ب... بله قربان. ما... ما در حال بررسی...»
تهیونگ یه دفعه دستش رو بالا آورد. نگهبان ساکت شد. تهیونگ به سمتش رفت. آروم. قدم‌هاش شمرده. ولی هر قدم، مثل کوبیدن پتک روی سینهٔ نگهبان بود. تهیونگ جلوش ایستاد. قد بلندش روی نگهبان سایه انداخت. «تو مسئول شیفت دیشب بودی، مگه نه؟»
نگهبان رنگ پرید. «ب... بله قربان. ولی من...»
تهیونگ دستش رو روی شونهٔ نگهبان گذاشت. آروم. تقریباً نوازش‌وار. «می‌دونی، من از آدم‌هایی که بهم دروغ می‌گن متنفرم. ولی از آدم‌هایی که وظیفه‌شون رو انجام نمی‌دن، بیشتر متنفرم.» دستش رو از شونه‌ش برداشت و یه دفعه، مشتش رو توی صورت نگهبان کوبید.
صدای شکستن استخوان توی حیاط پیچید. نگهبان روی زمین افتاد. خون از بینیش جاری شد. تهیونگ بالای سرش ایستاد. نفس‌هاش تند بود. چشم‌هاش دیوانه. «پیداش کنید! همه‌تون! تا صبح! اگه تا صبح پیداش نکنید، خودم یکی‌یکی زبون‌هاتون رو می‌برم!»
نگهبان‌ها همه جا پراکنده شدن. تهیونگ توی حیاط موند. دستش رو نگاه کرد. خون روی بندهای انگشتش بود. مال نگهبان. مال خودش نبود. ولی... ولی حس کرد که یه چیز توی وجودش لذت برد. یه چیز تاریک. یه چیز سادیسمی. و این لذت، خودش رو بیشتر ترسوند.
تهیونگ توی ماشینش نشسته بود، توی جادهٔ خاکی که به عمارت می‌رسید. گوشی رو قطع کرده بود. دستش هنوز روی فرمان بود. ولی ماشین حرکت نمی‌کرد. انگشت‌هاش دور فرمان چرمی فشرده شده بود. اونقدر محکم که بندهای انگشتش سفید شده بود. فکش سفت بود. رگی روی شقیقه‌ش نبض می‌زد. و توی چشم‌هاش... توی چشم‌هاش یه طوفان بود. طوفانی از خشم، از حسادت، از ترس. و زیر همه‌ی این‌ها، یه چیز دیگه. یه چیزی که خودش هم ازش می‌ترسید. سادیسم.
تهیونگ برای اولین بار بعد از سه هفته، حس کرد که اون هیولای درونش بیدار شده. همون هیولایی که توی دو هفتهٔ گذشته خوابیده بود. همون هیولایی که با لبخندهای ات، با بوسه‌های ات، با آشپزی‌های ات آروم شده بود. ولی حالا... حالا ات رفته بود. فرار کرده بود. و هیولا بیدار شده بود.
تهیونگ یه نفس عمیق کشید. بعد ماشین رو روشن کرد و با سرعت جنون‌آمیزی به سمت عمارت راند. توی ذهنش فقط یه فکر بود: «پیداش می‌کنم. هر جا که باشه. و وقتی پیداش کردم... وقتی پیداش کردم، بهش یاد می‌دم که فرار از کیم تهیونگ چه بهایی داره.»
وقتی به عمارت رسید، نگهبان‌ها توی حیاط منتظر بودن. تهیونگ از ماشین پیاده شد. بدون اینکه به کسی نگاه کنه، مستقیم به سمت در ورودی رفت. نگهبان اصلی، مردی با موهای جو گندمی و شونه‌های پهن، جلو اومد. «آقای کیم، ما... ما همه‌جا رو گشتیم. جنگل، جاده‌های اطراف. هیچ اثری ازش نیست. ولی یه ماشین قدیمی از پارکینگ پشتی کم شده. احتمالاً با اون رفته.»
تهیونگ ایستاد. برگشت. به نگهبان نگاه کرد. نگاهش سرد و خالی بود. «احتمالاً؟»
نگهبان یه قدم عقب رفت. «ب... بله قربان. ما... ما در حال بررسی...»
تهیونگ یه دفعه دستش رو بالا آورد. نگهبان ساکت شد. تهیونگ به سمتش رفت. آروم. قدم‌هاش شمرده. ولی هر قدم، مثل کوبیدن پتک روی سینهٔ نگهبان بود. تهیونگ جلوش ایستاد. قد بلندش روی نگهبان سایه انداخت. «تو مسئول شیفت دیشب بودی، مگه نه؟»
نگهبان رنگ پرید. «ب... بله قربان. ولی من...»
تهیونگ دستش رو روی شونهٔ نگهبان گذاشت. آروم. تقریباً نوازش‌وار. «می‌دونی، من از آدم‌هایی که بهم دروغ می‌گن متنفرم. ولی از آدم‌هایی که وظیفه‌شون رو انجام نمی‌دن، بیشتر متنفرم.» دستش رو از شونه‌ش برداشت و یه دفعه، مشتش رو توی صورت نگهبان کوبید.
صدای شکستن استخوان توی حیاط پیچید. نگهبان روی زمین افتاد. خون از بینیش جاری شد. تهیونگ بالای سرش ایستاد. نفس‌هاش تند بود. چشم‌هاش دیوانه. «پیداش کنید! همه‌تون! تا صبح! اگه تا صبح پیداش نکنید، خودم یکی‌یکی زبون‌هاتون رو می‌برم!»
نگهبان‌ها همه جا پراکنده شدن. تهیونگ توی حیاط موند. دستش رو نگاه کرد. خون روی بندهای انگشتش بود. مال نگهبان. مال خودش نبود. ولی... ولی حس کرد که یه چیز توی وجودش لذت برد. یه چیز تاریک. یه چیز سادیسمی. و این لذت، خودش رو بیشتر ترسوند.
- ۵۱۴
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
