### 🖤 دام موزی
### 🖤 دام موزی
### پارت دوم: پسری که نباید اینجا می‌بود
ساعت ۱۱ شب ـ عمارت هوانگ
صدای باران تمام عمارت را پر کرده بود.
فلیکس روی مبل چرمی بزرگی نشسته بود. دست‌های کوچکش را به هم قفل کرده و مدام به در ورودی نگاه می‌کرد.
از وقتی وارد این خانه شده بود، حتی یک نفر هم به او نگفته بود قرار است چه اتفاقی برایش بیفتد.
در ناگهان باز شد.
هیونجین وارد شد؛ کت مشکی‌اش را از تن بیرون آورد و به دست خدمتکار سپرد.
نگاهش برای لحظه‌ای روی فلیکس ثابت ماند.
هیونجین: هنوز بیداری؟
فلیکس با صدای آرامی جواب داد:
فلیکس: مگه می‌تونم بخوابم؟
هیونجین ابرویی بالا انداخت.
هیونجین: چرا؟
فلیکس: چون نمی‌دونم قراره باهام چیکار کنید!
هیونجین چند لحظه سکوت کرد. سپس به سمت میز رفت و لیوان آبی برداشت.
هیونجین: اولاً، قرار نیست کسی بهت آسیب بزنه. دوماً، تا وقتی توی این خونه‌ای، بدون اجازه ازش خارج نمی‌شی.
فلیکس با ناراحتی گفت:
فلیکس: من زندانی نیستم!
هیونجین برگشت و نگاه سردش را به او دوخت.
هیونجین: هنوز نه.
چشم‌های فلیکس گرد شد.
فلیکس: این اصلاً خنده‌دار نیست!
برای اولین بار گوشه لب هیونجین کمی تکان خورد.
اما قبل از اینکه چیزی بگوید، در اتاق باز شد.
مردی میانسال وارد شد و پوشه‌ای مشکی در دست داشت.
مرد: آقای هوانگ، درباره پسر تحقیق کردیم.
هیونجین پوشه را گرفت.
چند صفحه را ورق زد؛ اما ناگهان نگاهش روی یک عکس متوقف شد.
عکس پدر فلیکس بود.
هیونجین: این عکس رو از کجا آوردی؟
مرد: داخل پرونده قدیمی پدرش بود.
هیونجین آرام پوشه را بست.
هیونجین: همه بیرون.
مرد با تعجب از اتاق خارج شد.
فلیکس که متوجه تغییر رفتار هیونجین شده بود، پرسید:
فلیکس: شما... بابام رو می‌شناختید؟
هیونجین جواب نداد.
فلیکس: آقای هوانگ؟
هیونجین سرش را بلند کرد.
هیونجین: فلیکس، پدرت قبل از مرگش چیزی بهت گفته بود؟
فلیکس کمی فکر کرد.
فلیکس: فقط یه بار گفت اگه یه روز اتفاقی براش افتاد، به هیچ‌کس اعتماد نکنم...
سکوت سنگینی بینشان افتاد.
هیونجین دوباره به عکس نگاه کرد.
زیر لب گفت:
هیونجین: پس بالاخره پیدات کردم...
فلیکس: چی گفتید؟
هیونجین پوشه را بست.
هیونجین: هیچی. برو بخواب.
فلیکس از جایش بلند شد، اما قبل از رفتن برگشت.
فلیکس: یه سؤال دیگه...
هیونجین: بپرس.
فلیکس: شما واقعاً منو از عمویم خریدید؟
هیونجین برای چند ثانیه به او خیره شد.
هیونجین: آره.
چشم‌های فلیکس پر از اشک شد.
فلیکس: پس قیمت من چقدر بود؟
این بار هیونجین هیچ جوابی نداشت.
چون حقیقتی وجود داشت که فلیکس هنوز نمی‌دانست...
او برای هیونجین فقط یک معامله نبود. او کلید رازی بود که دوازده سال دفن شده بود.
پایان پارت دوم 🖤
حالا کم‌کم داریم به راز پدر فلیکس نزدیک می‌شیم... 🤫
### پارت دوم: پسری که نباید اینجا می‌بود
ساعت ۱۱ شب ـ عمارت هوانگ
صدای باران تمام عمارت را پر کرده بود.
فلیکس روی مبل چرمی بزرگی نشسته بود. دست‌های کوچکش را به هم قفل کرده و مدام به در ورودی نگاه می‌کرد.
از وقتی وارد این خانه شده بود، حتی یک نفر هم به او نگفته بود قرار است چه اتفاقی برایش بیفتد.
در ناگهان باز شد.
هیونجین وارد شد؛ کت مشکی‌اش را از تن بیرون آورد و به دست خدمتکار سپرد.
نگاهش برای لحظه‌ای روی فلیکس ثابت ماند.
هیونجین: هنوز بیداری؟
فلیکس با صدای آرامی جواب داد:
فلیکس: مگه می‌تونم بخوابم؟
هیونجین ابرویی بالا انداخت.
هیونجین: چرا؟
فلیکس: چون نمی‌دونم قراره باهام چیکار کنید!
هیونجین چند لحظه سکوت کرد. سپس به سمت میز رفت و لیوان آبی برداشت.
هیونجین: اولاً، قرار نیست کسی بهت آسیب بزنه. دوماً، تا وقتی توی این خونه‌ای، بدون اجازه ازش خارج نمی‌شی.
فلیکس با ناراحتی گفت:
فلیکس: من زندانی نیستم!
هیونجین برگشت و نگاه سردش را به او دوخت.
هیونجین: هنوز نه.
چشم‌های فلیکس گرد شد.
فلیکس: این اصلاً خنده‌دار نیست!
برای اولین بار گوشه لب هیونجین کمی تکان خورد.
اما قبل از اینکه چیزی بگوید، در اتاق باز شد.
مردی میانسال وارد شد و پوشه‌ای مشکی در دست داشت.
مرد: آقای هوانگ، درباره پسر تحقیق کردیم.
هیونجین پوشه را گرفت.
چند صفحه را ورق زد؛ اما ناگهان نگاهش روی یک عکس متوقف شد.
عکس پدر فلیکس بود.
هیونجین: این عکس رو از کجا آوردی؟
مرد: داخل پرونده قدیمی پدرش بود.
هیونجین آرام پوشه را بست.
هیونجین: همه بیرون.
مرد با تعجب از اتاق خارج شد.
فلیکس که متوجه تغییر رفتار هیونجین شده بود، پرسید:
فلیکس: شما... بابام رو می‌شناختید؟
هیونجین جواب نداد.
فلیکس: آقای هوانگ؟
هیونجین سرش را بلند کرد.
هیونجین: فلیکس، پدرت قبل از مرگش چیزی بهت گفته بود؟
فلیکس کمی فکر کرد.
فلیکس: فقط یه بار گفت اگه یه روز اتفاقی براش افتاد، به هیچ‌کس اعتماد نکنم...
سکوت سنگینی بینشان افتاد.
هیونجین دوباره به عکس نگاه کرد.
زیر لب گفت:
هیونجین: پس بالاخره پیدات کردم...
فلیکس: چی گفتید؟
هیونجین پوشه را بست.
هیونجین: هیچی. برو بخواب.
فلیکس از جایش بلند شد، اما قبل از رفتن برگشت.
فلیکس: یه سؤال دیگه...
هیونجین: بپرس.
فلیکس: شما واقعاً منو از عمویم خریدید؟
هیونجین برای چند ثانیه به او خیره شد.
هیونجین: آره.
چشم‌های فلیکس پر از اشک شد.
فلیکس: پس قیمت من چقدر بود؟
این بار هیونجین هیچ جوابی نداشت.
چون حقیقتی وجود داشت که فلیکس هنوز نمی‌دانست...
او برای هیونجین فقط یک معامله نبود. او کلید رازی بود که دوازده سال دفن شده بود.
پایان پارت دوم 🖤
حالا کم‌کم داریم به راز پدر فلیکس نزدیک می‌شیم... 🤫
- ۵۸
- ۲۳ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
