من تو رو برمیگردونم (پارت ۲۴)

به طرف اتاقم قدم میزدم و فکر می‌کردم که این خرخون رو نگاه به هفته قراره بریم اردو فروشگاه رو جمع کرده آورده تا اینکه رسیدم دم اتاقم و تعجب کردم ، اکثر هوایی که دکو اومدنی دستش بود جلو در اتاقم بودن و حدود یه چهار تا نایلون فقط نبود ، زمزمه کردم: این دیگه چه کوفتیه؟ از خستگی اتاق رو اشتباه اومده؟😒
ولی کنجکاویم گل کرد و داخل چند تاشون رو نگاه کردم و دیدم دقیقا چیزایی که نیاز داشتم برم بخرم بودن که داخل یکی از نایلون ها یه نوت پیدا کردم که نوشته بود:
«سلام کاچان
لطفاً عصبی نشو یه مدتی بود میدونستم اینا رو نیاز داشتی ولی چون امروز نیومدی خرید ، توی اردو به مشکل بخوری و اگه کاری بدی کردم عذر میخوام»
و پایین نوت رو نگاه کردم که نوشته بود دکو ولی روش خط زده بود و کنارش نوشته بود دکو، یه لحظه به فکر فرو رفتم یعنی اون برا خرید نیاز های من تا الان بیرون بود و وقتی اومد من سرش غر زدم ؟که چرا غذا آماده نیست؟دکوی نفله! آخه کی به تو گفته اینا رو بخری هاا؟!!(نویسنده:همچنان یه دنده 🤦‍♀️😅)
با خشم دوباره به آشپز خونه دویدم ، وقتی رسیدم دیدم بشقاب ها رو جمع کرده و شسته و همه چیو جمع کرده و حین پاک کردن میز خوابش برده ، با قدم های آروم نزدیکش شدم و به صورتش نگاه کردم خیلی عمیق خوابیده بود معلوم بود خیلی خسته بود به لحظه قیافم نگران شد و دستم رو به سمت موهاش دراز کردم ولی اخم یه لحظه تو قیافم پدید اومد و دستم رو پس کشیدم و برگشتم اتاقم و وسایلی دکو خریده بود رو تو ساکم جمع کردم و خوابیدم .
صبح دکو با عجله وسایلش رو جمع کرد لبا لب به اتوبوس مدرسه رسید و من هیچی بهش نمی‌گفتم و فقط یه نیم نگاهی بهش کردم که چون تا مدرسه دویده بود نفس نفس میزد و زانوهاش رو گرفته بود ،سرم رو به طرف کیریشیما چرخوندم و با اون حرف میزدم بعد سوار اتوبوس شدیم و رفتیم محل اردوی جنگل...
وقتی رسیدیم یه مرد خرخون و دست پاچلفتی و عینکی که حدوداً ۲۰ سالش بود رو ایزاوا سنسه به ما معرفی کرد و گفت:ایشون آقای آیوچی اکیهکو هستن و نگهبان این بخش از جنگل هستن و تو این مدت اردو تحت نظر آقای آیوچی هستید و لطفاً بهشون احترام بزارید ، حالا میتونید وسایل هاتون رو بزارید و چادر هاتون رو بر پا کنید.
بعد حرف سنسه شروع کردیم به بر پا کردن چادر هامون ، زودی هم کارام رو تموم کردم ، پاشدم و حالی که دست های خاکی شدم رو با مالیدن به هم تمیز میکردم نگاهی به دکو کردم و دیدم چون با عجله اومده چکشش رو برا ثابت کردن چادرش رو یادش رفته و به مشکل خورده ولی نمیتونستم بعد اتفاقات دیروز به صورتش نگاه کنم در این حین کیریشیما اومد پیشم و گفت: باکو !تو هم کارات رو تموم....
و دید دست به سینه و با اخم به دکو نگاه میکنم، آهی کشیدم خم شدم و از زمین چکشم رو برداشتم و دادمش دست کیریشیما و گفتم:برو کمکش...
و بعد دستام رو تو جیبام فرو بردم و به اون یکی طرف جنگل رفتم.
کیریشیما گفت:چی؟چرا؟!دعواتون شده ؟!
با بی حوصلگی و در حالی که به راهم ادامه میدادم گفتم : به تو مربوط نمیشه! فقط کاری که بهت گفتم رو بکن
و بعد زیر چشمی نگاهشون کردم و وقتی دیدم کمکش می‌کنه خیالم راحت شد و بعد ده دقیقه رفتیم سر تمرین و ایزاوا سنسه گفته به گروه های دو نفره تقسیم بشیم که دیدم دکو با یه لبخند به سمت من میاد تا خواست دهنشو باز کنه به کیریشیما گفتم :بیا بریم !
با کیریشیما رفتیم تا تیممون رو اعلام کنیم در اون حین یه لحظه زیر. چشمی به دکو نگاهی انداختم دیدم که هنوز با تعجب نگاهش رو به جلوش بود و دستش که میخواست رو شونم بزاره رو هوا مونده بود ، بعد چند ثانیه دستش رو پایین انداخت و بدون هیچ ریکشنی سرش رو هم پایین انداخت و انگار اون لحظه شکسته شدنش رو شنیدم بعد چند ثانیه اراراکا از دور صداش کرد و دکو باید لبخند سرش رو بلند کرد و اراراکا اومد پیشش و با هم دیگه حرف میزدن و دکو همچنان لبخند میزد انگار نه انگار که اتفاقی افتاده و بعد با اراراکا تیم شدن و تمرین اون روز رو بدون هیچ حرفی به هم گذروندیم ، اون روز دکو اصلا لبخندش محو نشد...


نویسنده: بقیش بمونه برای پارت بعد ❤️
بچه بخاطر اینکه امروز خیلی دیر گذاشتم خیلی خیلی خیلی عذر می‌خوام یه جایی بودم که اینترنت نمی‌گرفت و همین الان که تونستم خونه برسم براتون پارت گذاشتم ، و به قول باکوگو ایمادما گومه ❤️‍🩹🥺
کلام آخر: پیش به سوی قدرت و فراتر از آن 🔥