سناریو جونگکوک

وقتی همکارش قصد....
-------------------------------------------------
صدای موسیقی ملایم توی خونه‌ی ویلاییِ دوستِ جونگ‌کوک می‌پیچید. وقتی وارد شدیم، همه‌چی خیلی رسمی به نظر می‌رسید، اما نگاه‌های سنگینی که بلافاصله روی ما قفل شد، جو رو عوض کرد. ۱۰ نفر از بهترین‌های صنعت موسیقی؛ همکارای جونگ‌کوک.

من با اون لباس مشکی کوتاه و جذب که فرم بدنم رو عالی نشون می‌داد و رژ لب قرمزی که با تضاد پوست سفیدم حسابی توی چشم بود، کاملاً متوجه نگاه‌ها بودم. موهای کرلی‌ام که روی شونه‌هام ریخته بود، حس اعتماد به نفس عجیبی بهم می‌داد. کنارم، جونگ‌کوک با اون کت و شلوار مشکی گشادش، بی‌نهایت جذاب و در عین حال، با یه حالتِ محافظه‌کارانه حرکت می‌کرد. دستش رو محکم دور کمرم گذاشته بود و انگار داشت به همه پیام می‌داد: «این مال منه!»

همون‌طور که داشتیم به سمت بقیه می‌رفتیم، جونگ‌کوک دم گوشم زمزمه کرد: «خیلی خوشگل شدی... ولی کاش اون لباس فا*کی بلندتر بود.. مونده چشاشون از حدقه دربیاد» خندیدم و دستش رو فشردم.

همه بلند شدن و به گرمی ازش استقبال کردن. جونگ‌کوک با خنده یکی‌یکی معرفی‌شون کرد، ولی وقتی به "مین‌هو" رسیدیم، حس کردم یه جای کار می‌لنگه. مین‌هو یه لبخندِ کج و خاص داشت. وقتی دست دادیم، دستش رو یه ثانیه بیشتر از حدِ معمول توی دستم نگه داشت
جونگ‌کوک بی‌خبر از همه‌جا داشت با اون یکی همکارش حرف می‌زد، ولی من معذب شده بودم. مین‌هو با همون لحنِ آروم و جذابش گفت: «جونگ‌کوک، خوش‌شانس‌تر از چیزی هستی که فکرشو می‌کردم. آت واقعاً... خیره‌کننده‌ست.»

جونگ‌کوک خندید و یه بازوی سنگینش رو دور شونه‌ام انداخت: «خوش‌شانس؟ رفیق، من خوشبخت‌ترین آدم دنیام.»

اما اون....یه جور ولعِ شکارچی‌طور تو چشماش بود که باعث شد لرزش خفیفی توی کمرم حس کنم. مهمونی تازه شروع شده بود و من اصلاً نمی‌دونستم چه نقشه ای تو سرِ این همکارِ جونگ‌کوک می‌گذره...
.
.
.
.
.