رمان: آخرین رقص در قصر

رمان: آخرین رقص در قصر
#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲
Part_22
فصل یازدهم: شامی در کنار خانواده‌ی سلطنتی
Dinner with the Royal Family
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
غروب آرامی بر قصر حاکم شده بود.
خدمتکاران مشغول آماده‌سازی تالار غذاخوری بودند. شمع‌های بلند روی شمعدان‌های طلایی قرار گرفته بودند و ظروف چینی سفید با ظرافت روی میز چیده می‌شدند.
سونگمین کنار پنجره ایستاده بود و نامه‌ای را در دست داشت.
ملکه بورام وارد اتاق شد.
— هنوز جواب نداده؟
سونگمین برگشت.
— نه، مادر.
ملکه لبخند زد.
— مطمئنی دعوتش کردی؟
— بله. گفتم اگر وقت داشته باشه، امشب برای شام به قصر بیاد.
بورام کنار پسرش ایستاد.
— امیدوارم قبول کنه.
سونگمین لبخند کوچکی زد.
— من هم همین‌طور.
خانه‌ی بنگ‌چان
— شام در قصر؟
هیونجین با تعجب به چان نگاه کرد.
چان نامه را روی میز گذاشت.
— ظاهراً.
آی‌ان که روی مبل نشسته بود، فوراً پرسید:
— یعنی قراره دوباره غذای سلطنتی بخوری؟
— احتمالاً.
هیونجین با شیطنت گفت:
— این روزها بیشتر از ما قصر می‌ری.
چان نگاهی به او انداخت.
— حسودی می‌کنی؟
— به غذای سلطنتی؟ قطعاً.
آی‌ان دستش را بالا برد.
— منم میام!
چان خندید.
— دعوت‌نامه فقط برای منه.
آی‌ان با ناراحتی به پشتی مبل تکیه داد.
— چه خانواده‌ی بی‌رحمی!
هیونجین گفت:
— خانواده‌ی سلطنتی خانواده‌ی ما نیست.
— فعلاً!_آی‌ان گفت:_
چان سرش را تکان داد.
— شما دو نفر واقعاً غیرقابل تحملید.
تالار غذاخوری
وقتی چان وارد تالار شد، یکی از خدمتکاران او را به سمت میز راهنمایی کرد.
این بار لباس رسمی مشکی با جزئیات نقره‌ای پوشیده بود.
امپراتور یون‌سو از جای خود بلند شد.
— خوش آمدید، آقای بنگ‌چان.
چان با احترام تعظیم کرد.
— از دعوتتون سپاسگزارم، اعلی‌حضرت.
ملکه بورام لبخند زد.
— خوشحالیم که امشب کنار ما هستید.
کیمین که در کنار پدرش نشسته بود، گفت:
— امیدوارم این بار پای کسی رو لگد نکنید.
سونگمین فوراً به او نگاه کرد.
— کیمین!
چان خنده‌ی کوتاهی کرد.
— قول می‌دم مراقب باشم.
کیمین با رضایت سر تکان داد.
— پس می‌تونیم شام رو شروع کنیم.
سونگمین صندلی کنار خودش را به چان نشان داد.
— اینجا بشینید.
چان نشست و آرام گفت:
— امیدوارم امشب دیگه تمرین رقص نداشته باشیم.
سونگمین لبخند زد.
— بستگی داره شاگردم چقدر پیشرفت کرده باشه.
گفت‌وگویی پشت میز
غذاها یکی پس از دیگری روی میز قرار گرفتند.
امپراتور یون‌سو پس از مدتی رو به چان کرد.
— سونگمین از آشنایی با شما بسیار خوشحاله
سونگمین فوراً سرش را پایین انداخت.
— پدر...
کیمین لبخند زد.
— اتفاقاً این روزها اسم ایشون زیاد شنیده می‌شه.
چان نگاهی به سونگمین انداخت.
— امیدوارم فقط چیزهای خوبی گفته باشه.
سونگمین با عجله پاسخ داد:
— البته که همین‌طوره!
ملکه بورام خندید.
— سونگمین معمولاً درباره‌ی دوستانش زیاد صحبت نمی‌کنه. برای همین برامون جالبه که این‌قدر از شما تعریف می‌کنه.
چان کمی سرش را خم کرد.
— لطف دارید.
امپراتوز یون‌سو پرسید:
— شنیده‌ام زندگی ساده‌ای دارید و از شلوغی‌های دربار دوری می‌کنید. درسته؟
— بله، اعلی‌حضرت. زندگی آرام رو ترجیح می‌دم.
— پس حضور در قصر باید کمی خسته‌کننده باشه.
چان لبخند زد.
— راستش، گاهی همین‌طوره.
سونگمین خنده‌اش را پنهان کرد.
کیمین گفت:
— حداقل صادق هستید.
چان پاسخ داد:
— فکر می‌کنم صداقت، کار رو برای همه آسون‌تر می‌کنه.
امپراتور با رضایت سر تکان داد.
— حرف درستی است.
سؤال کیمین
پس از مدتی، کیمین قاشقش را کنار گذاشت.
— آقای بنگ‌چان، می‌تونم چیزی بپرسم؟
— البته، شاهزاده.
— چرا دعوت سونگمین رو قبول کردید؟
سونگمین به برادرش نگاه کرد.
— کیمین، واقعاً لازم نیست...
اما کیمین توجهی نکرد.
چان کمی فکر کرد.
— چون خودش ازم خواست.
— همین؟
— همین.
کیمین نگاهش را از چان برنداشت.
— حتی با اینکه از فضای قصر خوشتون نمیاد؟
چان لبخند آرامی زد.
— گاهی بعضی آدم‌ها ارزش این رو دارن که برای دیدنشون از چیزهایی که دوست نداریم، بگذریم.
سونگمین برای لحظه‌ای ساکت ماند.
ملکه بورام نگاه کوتاهی به پسرش انداخت.
کیمین هم لبخند کوچکی زد.
— جواب خوبیه.