پیمان نقره ای

part²
دراکو مالفوی همین الان جلوی تمام خانواده‌های اصیل جادوگر، تو رو نامزد خودش اعلام کرده،مراسم ازدواج سریع‌تر از چیزی که انتظار داشتی تموم شد..
نه به خاطر اینکه کوتاه بود—
بلکه چون مغزت هنوز نمی‌تونست باور کنه چه اتفاقی افتاده.
چند ساعت پیش هنوز توی اون مهمونی ایستاده بودی و از دراکو مالفوی بد می‌گفتی
و حالا…
حلقه‌ی نقره‌ای و سردی روی انگشتت بود و رسماً همسر دراکو مالفوی محسوب می‌شدی
مزخرف‌تر از این نمی‌شد...
وقتی کالسکه جلوی عمارت مالفوی ایستاد، حتی صبر نکردی دراکو پیاده بشه،
در رو باز کردی و مستقیم وارد عمارت شدی
خانه‌ی جدیدت...
یا بهتر بگیم—
قفس جدیدت.
صدای قدم‌های دراکو پشت سرت می‌اومد..
—عجله داری، همسرم؟
بدون اینکه برگردی گفتی:
+خفه شو مالفوی.
صدای خنده‌ی کوتاهش پشت سرت پیچید
پله‌ها رو سریع بالا رفتی تا بالاخره اولین اتاقی که دیدی رو باز کردی و داخلش رفتی و در رو محکم پشت سرت کوبیدی.
تقریباً همون لحظه صدای دراکو از پشت در اومد
—فکر کنم این اتاق من بود
+به درک!
کفش‌هاتو پرت کردی یک گوشه
+احمق خودخواه!
صدای خنده‌ی خفه‌ای از پشت در اومد
—ادامه بده، دارم لذت می‌برم.
+تو دیوانه‌ای! روانی! خودشیفته‌ی عوضی!
چند ثانیه سکوت شد..
بعد صدای خنده‌ی بلند دراکو از پشت در شنیده شد
+داری می‌خندی؟!
—کمی
+از چی دقیقاً؟!
—از اینکه همسرم ده دقیقه‌ست داره بهم فحش میده.
چشم‌هاتو محکم بستی
+من زن تو نیستم.
مکث کوتاهی پشت در افتاد..
بعد صدای آرومش اومد:
—حلقه‌ات چیز دیگه‌ای میگه
با حرص پتو رو روی تخت کشیدی
+برو گم شو مالفوی!
چند ثانیه بعد صدای قدم‌هاش دور شد و بالاخره سکوت عمارت رو گرفت.
نمی‌دونی چند ساعت خوابیدی،ولی وقتی چشم باز کردی، اتاق تاریک بود.خیلی تاریک.
با ناله‌ای آروم از تخت بلند شدی،گلوت خشک شده بود،نگاهت به ساعت کنار تخت افتاد.
۲:۳۰ بامداد.
عالی..
با بی‌حوصلگی از تخت پایین اومدی،لباس مجلسی لعنتی رو خیلی وقت پیش درآورده بودی و حالا فقط یک تیشرت خیلی گشاد پوشیده بودی که تقریباً تا وسط رون هات می‌رسید، شلواری هم تنت نبود.
موهات رو هم بی‌حوصله بالای سرت گوجه‌ای بسته بودی؛کاملاً مطمئن بودی همه خوابن،
پس بدون نگرانی از اتاق بیرون رفتی و راهت رو به سمت آشپزخونه پیدا کردی.
چند دقیقه بعد با یک ظرف بزرگ بستنی برگشتی و مستقیم رفتی سمت مبل جلوی تلویزیون
ریموت رو برداشتی،تلویزیون روشن شد و نور آبی ملایمی توی سالن پخش شد.
یک قاشق بزرگ از بستنی برداشتی و تقریباً نصفش رو تو دهنت گذاشتی
+امشب تنها چیز خوب زندگیم همین بستنیه.
همون لحظه صدای آرومی از پشت سرت اومد:
—رمانتیکه
قاشق تقریباً از دستت افتاد،آروم برگشتی و قلبت یک ضربه جا انداخت...
دراکو مالفوی چند قدم اون‌طرف‌تر ایستاده بود
موهای بلوندش کمی به هم ریخته بود و پیراهن سفیدش نصفه دکمه شده بود، آستین‌هاش بالا زده شده بود و نگاه خاکستریش مستقیم روی تو قفل شده بود.
یا دقیق‌تر—
روی پاهای برهنه‌ات
چند ثانیه سکوت سنگینی بینتون افتاد، بعد دراکو آروم ابروش رو بالا برد.
و با همون پوزخند همیشگیش گفت:
—جالبه.
+چی؟
نگاهش آهسته از پاهات بالا آمد
خیلی آهسته.خیلی واضح.
تا دوباره به صورتت رسید
لبخند خطرناک‌تری زد..
—همسرم حتی بیست و چهار ساعت هم صبر نکرد که شروع کنه به وسوسه کردنم...