شده جوری توو شب بمونی، بخوای

شده جوری توو شب بمونی، بخوای
همه زندگیتو بِدی روز شِه؟
به قدری بترسی از آینده که
بگی با خدا، کاش دیروز شه

شده دستای خالیتُ وا کنی
ببینی که تنهـایی توو مُشتته
واسه زندگیت تکیه‌گاهی بخوای
ببینی که سایه‌ت فقط پشتته

شده گریه تُ دربیاره کسی
که روزاتُ می‌ساخت با خنده‌هاش!
یه کاری با دنیات کنه زندگی
که از مرگ خواهش کنی «زود باش»

شده اون روزایی که دلواپسی
یه لحظه با رویاش خوشحال شی!
همیشه پُر از حرف باشی ولی...
تا چشمت میافته بهش لال شی!

شده بعدِ عمری که رفته هنوز
لباسی که دوس داشته رو تن کنی
بگی با خودت شاید امشب بیاد
همه راهو با شمـع روشن کنی

واسم تنها نورِ امیدی هنوز
محاله بذارم که خامـ ــ ــ ــوش شی
تا وقتی که زنده‌م فراموش کن
که حتی یه لحظه فراموش شی...


[فرق است میانِ آنکه یارش در بَر
با آنکه دو چشم انتظارش بر در!]