داستان یوکی هاشیرای جدید

شب آرام بود، اما هیچ‌کس واقعاً آرامش نداشت. حرف‌های یوکی مثل سایه روی دل همه افتاده بود. همه می‌دانستند اگر حرفش درست باشد، تا چند ساعت دیگر موزان و شیاطین سر می‌رسند.

یوکی در اتاق نشسته بود و به برف بیرون نگاه می‌کرد. دست‌هایش کمی می‌لرزید. نه از سرما… از ترس.

برای اولین بار، دختری که همیشه قوی و آرام به نظر می‌رسید، نمی‌دانست باید چه کار کند.

ناگهان صدای قدم‌هایی از راهرو آمد. تانجیرو آرام در را باز کرد و داخل شد.

«یوکی‌سان…»

یوکی سرش را بالا نیاورد.

«اگر آمدی بگویی از من می‌ترسی، لازم نیست. خودم می‌دانم.»

تانجیرو چند قدم جلوتر آمد و آرام گفت:

«نه. من از تو نمی‌ترسم. من فقط می‌خواهم کمکت کنم.»

یوکی بالاخره به او نگاه کرد. چشم‌هایش پر از غم بود.

«حتی اگر دختر موزان باشم؟»

تانجیرو بدون مکث جواب داد:

«آره. چون تو خودت انتخاب می‌کنی چه کسی باشی.»

یوکی چیزی نگفت. فقط برای چند ثانیه به تانجیرو خیره شد؛ انگار اولین بار بود کسی این‌طور با او حرف می‌زد.

همان لحظه، ناگهان بوی عجیبی در هوا پیچید.

تانجیرو یک‌دفعه برگشت. چهره‌اش جدی شد.

«یوکی…»

زمین لرزید.

صدای انفجاری مهیب از بیرون آمد و پنجره‌ها با شدت تکان خوردند. کلاغ‌ها با وحشت به آسمان پریدند. فریاد چند شیطان‌کش از حیاط بلند شد.

تانجیرو با شوک گفت:

«شروع شد…!»

یوکی از جا بلند شد و به سمت پنجره دوید. بیرون، مه غلیظی میان برف‌ها پخش شده بود. چند سایه‌ی ترسناک آرام‌آرام از دل تاریکی بیرون می‌آمدند.

یکی از آن سایه‌ها خندید.

خنده‌ای که یوکی خیلی خوب می‌شناخت.

دوما.

کنار او، آکازا ایستاده بود، با نگاه سرد و آماده‌ی نبرد.

و پشت سر همه‌ی آن‌ها، حضوری بود که حتی از دور هم ترس را به دل می‌انداخت…

موزان.

یوکی نفسش بند آمد.

«نه… خودش هم آمده…»

در همان لحظه، صدای هاشیراها در حیاط پیچید. همه آماده‌ی نبرد شدند. رنگوکو شمشیرش را کشید. سانمی با خشم لبخند زد. گیو ساکت و متمرکز ایستاد. شینوبو و میتسوری هم کنار بقیه قرار گرفتند.

اما ناگهان موزان فقط یک جمله گفت:

«یوکی… برگرد.»

همه خشکشان زد.

برف آرام می‌بارید. سکوتی سنگین همه‌جا را گرفته بود.

یوکی یک قدم عقب رفت. قلبش به‌شدت می‌تپید.

تانجیرو کنارش ایستاد.

موزان دوباره گفت:

«تو به آن‌ها تعلق نداری. تو دختر منی.»

یوکی دستش را روی قبضه‌ی شمشیرش گذاشت. بدنش می‌لرزید، اما این بار از ترس نبود.

چشمانش پر از اشک شد و با صدایی لرزان اما محکم گفت:

«نه… من دختر تو هستم…

اما مثل تو نیستم.»

و در همان لحظه شمشیرش را بیرون کشید؛ تیغه‌اش زیر نور ماه مثل برف در
دیدگاه ها (۰)

part 32صدای زنگ خطر، نیمه‌شب همه را از خواب پراند.مارال از ت...

جنگل نفرین شده پارت ۲۵

#𝙁𝙞𝙫𝙚.𝙮𝙚𝙖𝙧𝙨.𝙤𝙛.𝙨𝙞𝙡𝙚𝙣𝙘𝙚 𝗽𝗮𝗿𝘁 28یونگی که کنار دیوار ایستاده بو...

⊹⊱او شب هنگام آمد⊰⊹‌p83از راهروی اصلی که گذشتن، جیمین مسیرش ...

ادامه پارت ۲ صدای خش‌خش از داخل اتاق شنید. مانیا عقب رفت. «...

#عشق_ممنوعه‌_شب پارت چهارم | گردنبند «بالاخره پیداش کردیم......

In the Embrace of DarknessPART 2صبح روز بعد...جونگ‌کوک جلوی ...

🍷 شراب قرمزپارت ۳۱ — یک قدم تا اعترافصدای شلیک بیرون انبار ه...

سایه‌های قلبℙ𝔸ℝ𝕋𝟞: زیر آسمان سئولساعت نزدیک هشت شب بود.ا/ت ط...

## «ماه، بوی باران می‌دهد»### پارت هشتم: فرار از عمارتصدای ب...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط