آینه

آینه
زن ها را خوب می فهمد
که تمام غربت شان را
پشت رژ قرمز
خط چشم نازک
و لاک های رنگارنگ شان
پنهان میکنند

هر صبح
نقاب بی‌تفاوتی میزنند
به روی دلی که
آشوب و در هم است

و لبخند
مهمان ناخوانده یی
بیقراری های هر روز آنهاست