تکاپو پارت 16 = حقیقت

آن‌ها با سرعتِ غیرقابل‌باوری در میان لوله‌ها خزیدند. صدای قدم‌های سنگین و فلزیِ مرد مشکوک، که حالا در مسیرِ اصلی آن‌ها بود، مثل صدای برخوردِ پتک به سندان، در تمام کانال‌ها می‌پیچید. او متوجه شده بود که آن‌ها از مسیر اصلی خارج شده‌اند و حالا با عصبانیت و خشم، در حال جستجوی مسیرهای جایگزین بود.

آنیا، دامیان و بکی، درست در لحظه‌ای که مرد مشکوک به پیچِ اصلی رسید، موفق شدند خودشان را از یک دریچه‌ی کوچک به داخلِ یک اتاقِ بایگانیِ قدیمی و تاریک پرتاب کنند. آن‌ها در حالی که لوله‌ی تهویه را بستند، خودشان را در گوشه‌ی تاریکِ اتاق پنهان کردند.

سکوتِ سنگینی اتاق را فرا گرفت. تنها صدای نفس‌های تندِ سه کودک شنیده می‌شد.

دامیان، در حالی که پیشانی‌اش از عرق خیس شده بود، رو به آنیا کرد. نگاهش ترکیبی از تحسین و پرسش بود. «آنیا… چطوری می‌دونستی؟ تو انگار می‌دونستی اون مرد دقیقاً کجا می‌خواد بره! چطوری مسیرهای مخالف رو پیدا کردی؟»

بکی هم با چشمانی براق پرسید: «آره آنیا! تو یه جورایی مثل یه رادار عمل کردی! مگه می‌شد بدون اینکه اون رو ببینی، بدونی ما باید از کدوم راه بریم؟»

آنیا به دامیان و بکی نگاه کرد. او می‌دانست که دیگر وقتِ پنهان‌کاری نیست، اما هنوز هم نمی‌دانست چطور باید توضیح دهد که “من فکرِ اون مرد رو خوندم”.