رمان غریبه کوچولو

پارت۶
.
ی چیزایی رو با خنده میگفت رو پشت سرم حس میکردم و همینجور که میدوییدم سر راهم همون خدمتکار نازه رو دیدم از یکی از اتاقا با اعصابی خورد بیرون اومد.رفتم سمتش و با نفس نفس گفتم
سیدنی:می...میدونی بابام...بابام کجاست؟
اخم هاش از هم باز شد و با تعجب گفت
خدمتکار:چرا اینقدر نفس نفس میزنی؟اون که تا اومدین رفت کشور خودتون.
هااا؟چی؟بدون من؟؟؟؟دارم سکته میکنم!
با صدای بلندی داد زدم
سیدنی:چیییی؟
خدمتکاره که انگار جا خورده بود گفت
خدمتکار:چی شده مگه؟
بدون جواب دادن بهش گفتم
سیدنی:گو..گوشیم ...گوشیممم.
همینجور که دختره انگار به ی دیونه نگاه میکرد به منم نگاه می کرد گوشیمو از جیبم در اوردمو زنگ زدم به بابام.
اشغال بود..باز زنگ زدم ...و باز و باز و باز باز هم باز بهش زنگ زدم اما فقط صدای زنی رو میشنیدم که اعلام میکرد عو*ضی پشت گوشی اشغاله...
نشستم رو زمین و دستامو گذاشتم رو سرم تا ی فکری کنم.
من از هیچ چیز سر در نمیارم...
بلند داد زدم
سیدنی:اینجا چ خبرهههههههه؟؟؟؟
چشمای خدمتکار گرد شده بود و اومد چسبید بهم.
خدمتکار:چت شده عزیزم؟چی شده؟؟؟
خیلی نگران به نظر می رسید و باعث میشد تو اوج عصبانیت و گیج بودنم خندم بگیره.
یهو با خودم گفتم که شاید اون چیزی بدونه
و با دوتا دستم از دوتا بازو هاش گرفتم و گفتم
سیدنی:تو.....تو؟؟!!
با نگرانیه خنده داری گفت
خدمتکار:من؟من چیی؟
حال زاری به خودش گرفته بود که به سختی حواسم رو به اصل مطلب جمع کرده بودم تا نخندم.
سیدنی:تو میدونی چرا من اینجام؟
نفس آسوده ای کشید و گفت
خدمتکار:خانم شما از من میپرسید؟یعنی که امشب مراسم عروسیتونه ها!!
یا خود خدا!!!
عروسیمه...من کی عروس شدم آخه؟؟
واقعا تحمل این سوپرایز چرتو دیگه ندارم!!!
با عصبانیت گفتم
سیدنی:آخه الان که حالم خوب نیست شوخی میکنی واسه چی؟
جوری که انگار گیج شده بود گفتم
خدمتکار:اممم...خانم چ شوخیی؟مگه تابلو هارو رو دیوار بزرگ تو حیاط ندیدید؟
بی اختیار دویدم سمت همون تابلویی که میگفت و جلوش استپ کردم و با خوندنش خوشکم زد...
املی سوواسی همسر پنجم ابوصفیان(اگه اشتباه نوشتم به بزرگی خودتون ببخشید دیگه🤧🎀)
آره راست بود ...بیچاره شدم ..تو بد تله ای افتادم.مراسم امشب بود و با گذشتن کوچیکترین ثانیه ای حالم دگر گون میشد.
با چشمایی که دلش میخواد آبشار راه بندازه و با بدنی که دلش میخواد تو خاک چال شه قدم میزدم ...اینقدر بدون مقصد تو این حیاط درندشت راه رفتم که به درختی رسیدم.
درخت خوشگل و بزرگی بود که نشون میداد خیلی وقته اینجا زندگی میکنه و پا تو این دنیای مزخرف گذاشته....
نشستم کنارش و بهش تکیه دادم و شروع کردم به گریه کردن.
بلند زار میزدم و گله میکردم.
بعد از کلی گریه کردن یکم به خودم اومدم.
نه این کارا فایده ای نداره باید ی کاری کنم.
فعلا تنها کاری که میتونم کنم اینه که عروسی رو بندازم عقب!هیچ جوره نمیتونستم بزارم این کار بشه.
صورتم و پاک کردم و بلند شدم و خودمو رسوندم پیش همون خدمتکاری که زبون منو میفهمید.بدون هیچ مقدمه ای گفتم
سیدنی:منو ببر پیش ابوصفیان!
با تعجب نگام کرد و بعد از چند صدم ثانیه خودشو جمع کرد و "چشمی" گفت و راه افتاد و منم پشت سرش راه افتادم.
جلو دری وایستاد و اشاره کرد که همون جاییه که میخواستم برم.تغه ای به در زدم و بدون منتظر موندن برای شنیدن جواب رفتم تو.
ابوصفیان همون خرفتی بود که بی اجازه بهم دست زد!تنها بود و با دیدنم لبخند هی*زی زد و اشاره کرد که بشینم.
خب این که زبونمو نمیدونم منم همینطور...الا چجور باهاش حرف بزنم؟
عصبی بخاطر نگاه کردنش گفتم
سیدنی:مردیکه ی خرفتو باش چجور نگاه میکنه!!
با کمال نا باوری گفت
ابوصوفی:(خلاصه ی ابوصفیانه دیگه🤭)
مردیکه ی خرفت چجور نگاه میکنه؟
هوم؟این ایتالیایی بلد بود و منو سر کار گذاشته بود؟!
انگار که تونست ذهنمو بخونه گفت
صوفی:آره بلدم.
حرسی نگاش کردم که با همون لبخند کثیفش گفت
صوفی:عزیزم چی شد که اومدی اینجا؟
عزیزم؟عق
عصبی لب زدم
سیدنی:اولن من عزیز تو نیستم و ثانین اومدم بگم که من با تو ازدواج نمیکنم!
لبخند هیزش ماسیده شد و گفت
صوفی:فکر کنم خیلی وقت پیش با این موضوع موافقت شده و دیگه کار از کار گذشته.
●●●●●●●●●●●●●●●●●●●
○○○○○○○○○○○○○○○○○○○
دردونه ها شما که میخونید حداقل لایک کنید و کامنت های مثبت برام بزارید تا منم قوی تر از قبل ادامه بدم🎀🌱