𝑾𝒊𝒍𝒅 𝑳𝒊𝒍𝒚୨ৎ
𝑾𝒊𝒍𝒅 𝑳𝒊𝒍𝒚୨ৎ
لیــلــیوم وحــشی¹⁶
تهیونگ ابرویی بالا انداخت.
_پسر عموم؟
خانم یون با صدای محکمش جواب داد:آره، مینجون! حداقل اون میدونه چطور رفتار کنه، میدونه چطور به خانوادهاش احترام بذاره و برای آیندهی شرکت تلاش کنه... تمام این مدت کنار پدربزرگت بوده و خودش رو ثابت کرده
نگاهش رو به چشمهای تهیونگ دوخت و ادامه داد:گاهی با خودم فکر میکنم شاید اون بیشتر از تو برای این خانواده مفید باشه
برای چند ثانیه هیچ صدایی از هیچکدومشون بلند نشد.
تهیونگ حتی پلک هم نمیزد.
انگار شنیدن همچین جملاتی از مادرش براش خیلی سنگین بود.
خانم یون نفس عمیقی کشید و با صدایی که حالا کمی میلرزید، ادامه داد:ما توی تربیت تو موفق نبودیم تهیونگ... نمیدونم کجای کارمون اشتباه بود که نتونستیم ازت مردی مسئولیتپذیر بسازیم
نگاهش رو پایین انداخت.
_من ازت انتظار زیادی نداشتم... فقط میخواستم یک بار هم که شده باعث افتخارمون باشی
تهیونگ لبخند کوتاه و تلخی زد.
_پس ظاهراً خیلی ناامیدتون کردم
خانم یون با شنیدن صدای پسرش سرش رو بالا آورد.
_منظورم این نبود...
تهیونگ با صدای بغض دارش گفت:نه، اتفاقاً کاملاً متوجه شدم
نگاهش برای لحظهای به انتهای راهرو افتاد و بعد دوباره به مادرش برگشت.
_نگران نباش، از این به بعد سعی میکنم بیشتر شبیه مینجون باشم... ظاهراً اون بهتر میدونه چطور پسر خوبی برای این خانواده باشه
_تهیونگ...
اما تهیونگ دیگه منتظر ادامهی حرف مادرش نموند.
نگاه کوتاهی به خانم یون انداخت و با قدمهای نامتعادل از پلهها بالا رفت.
من تمام مدت ساکت گوشهای وایساده بودم.
نمیدونستم باید چه واکنشی نشون بدم.
خانم یون دستشو گذاشت روی سرش و هوفی کشید.
تعظیم کوتاهی کردم و آروم گفتم:براتون آب بیارم؟
سرشو به معنی «نه» تکون داد و گفت:ممنون
و بعد به طرف اتاقش رفت.
گوشه لبمو گاز گرفتم و به زمین خیره شدم.
تا حالا خانم یون رو انقدر عصبی ندیده بودم.
اما... درکش میکنم، اون خیلی نگران آینده تک پسرشه.
تهیونگ... اون امشب غرورش جلوی مادرش له شد.
امیدوارم همهچی بینشون درست بشه...
یه روز آفتابی دیگه شروع شده بود.
یه صبح زیبا بعد از اون طوفان دیشب...
نگران تهیونگ بودم.
اون دیشب زخم هاش رو پانسمان نکرده بود...
ممکنه زخم هاش عفـونت کنن و بدتر بشن.
نفسمو کلافه دادم بیرون و کاسه فرنی رو گذاشتم روی میز.
خانم یون جلوی در عمارت داشت با جناب کیم حرف میزد...
احتمالا دارن درمورد تهیونگ حرف میزنن.
اون قرار بود امروز همراه بقیه بره شرکت، اما با این وضعش فکر نکنم بتونه...
نارا گل های تازه رز رو توی گلدون شیشه ای گذاشت و گفت:چته دختر؟... از صبح تا حالا همش تو خودتی
لبخند مصنوعی زدم و گفتم:خوبم
نارا ابروهاش رو انداخت بالا.
_منم باور کردم
با نزدیک شدن جناب کیم و خانم یون از میز فاصله گرفتیم و کمی اونور تر زیر سایه درخت گیلاس وایسادیم.
خانم یون روی صندلی نشست، نگاه کوتاهی به من انداخت و گفت:سوآ، لطفاً برو اتاق تهیونگ و زخمهاش رو پانسمان کن... دیشب فرصت نشد بهشون رسیدگی کنه...
#فیک#رمان#جیمین#بی_تی_اس#لیلیوم_وحشی#وی#تهیونگ#جونگکوک#شوگا#نامجون#جی_هوپ#جین#سناریو
لیــلــیوم وحــشی¹⁶
تهیونگ ابرویی بالا انداخت.
_پسر عموم؟
خانم یون با صدای محکمش جواب داد:آره، مینجون! حداقل اون میدونه چطور رفتار کنه، میدونه چطور به خانوادهاش احترام بذاره و برای آیندهی شرکت تلاش کنه... تمام این مدت کنار پدربزرگت بوده و خودش رو ثابت کرده
نگاهش رو به چشمهای تهیونگ دوخت و ادامه داد:گاهی با خودم فکر میکنم شاید اون بیشتر از تو برای این خانواده مفید باشه
برای چند ثانیه هیچ صدایی از هیچکدومشون بلند نشد.
تهیونگ حتی پلک هم نمیزد.
انگار شنیدن همچین جملاتی از مادرش براش خیلی سنگین بود.
خانم یون نفس عمیقی کشید و با صدایی که حالا کمی میلرزید، ادامه داد:ما توی تربیت تو موفق نبودیم تهیونگ... نمیدونم کجای کارمون اشتباه بود که نتونستیم ازت مردی مسئولیتپذیر بسازیم
نگاهش رو پایین انداخت.
_من ازت انتظار زیادی نداشتم... فقط میخواستم یک بار هم که شده باعث افتخارمون باشی
تهیونگ لبخند کوتاه و تلخی زد.
_پس ظاهراً خیلی ناامیدتون کردم
خانم یون با شنیدن صدای پسرش سرش رو بالا آورد.
_منظورم این نبود...
تهیونگ با صدای بغض دارش گفت:نه، اتفاقاً کاملاً متوجه شدم
نگاهش برای لحظهای به انتهای راهرو افتاد و بعد دوباره به مادرش برگشت.
_نگران نباش، از این به بعد سعی میکنم بیشتر شبیه مینجون باشم... ظاهراً اون بهتر میدونه چطور پسر خوبی برای این خانواده باشه
_تهیونگ...
اما تهیونگ دیگه منتظر ادامهی حرف مادرش نموند.
نگاه کوتاهی به خانم یون انداخت و با قدمهای نامتعادل از پلهها بالا رفت.
من تمام مدت ساکت گوشهای وایساده بودم.
نمیدونستم باید چه واکنشی نشون بدم.
خانم یون دستشو گذاشت روی سرش و هوفی کشید.
تعظیم کوتاهی کردم و آروم گفتم:براتون آب بیارم؟
سرشو به معنی «نه» تکون داد و گفت:ممنون
و بعد به طرف اتاقش رفت.
گوشه لبمو گاز گرفتم و به زمین خیره شدم.
تا حالا خانم یون رو انقدر عصبی ندیده بودم.
اما... درکش میکنم، اون خیلی نگران آینده تک پسرشه.
تهیونگ... اون امشب غرورش جلوی مادرش له شد.
امیدوارم همهچی بینشون درست بشه...
یه روز آفتابی دیگه شروع شده بود.
یه صبح زیبا بعد از اون طوفان دیشب...
نگران تهیونگ بودم.
اون دیشب زخم هاش رو پانسمان نکرده بود...
ممکنه زخم هاش عفـونت کنن و بدتر بشن.
نفسمو کلافه دادم بیرون و کاسه فرنی رو گذاشتم روی میز.
خانم یون جلوی در عمارت داشت با جناب کیم حرف میزد...
احتمالا دارن درمورد تهیونگ حرف میزنن.
اون قرار بود امروز همراه بقیه بره شرکت، اما با این وضعش فکر نکنم بتونه...
نارا گل های تازه رز رو توی گلدون شیشه ای گذاشت و گفت:چته دختر؟... از صبح تا حالا همش تو خودتی
لبخند مصنوعی زدم و گفتم:خوبم
نارا ابروهاش رو انداخت بالا.
_منم باور کردم
با نزدیک شدن جناب کیم و خانم یون از میز فاصله گرفتیم و کمی اونور تر زیر سایه درخت گیلاس وایسادیم.
خانم یون روی صندلی نشست، نگاه کوتاهی به من انداخت و گفت:سوآ، لطفاً برو اتاق تهیونگ و زخمهاش رو پانسمان کن... دیشب فرصت نشد بهشون رسیدگی کنه...
#فیک#رمان#جیمین#بی_تی_اس#لیلیوم_وحشی#وی#تهیونگ#جونگکوک#شوگا#نامجون#جی_هوپ#جین#سناریو
- ۱۶۵
- ۳۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط