رمان گناهکار قسمت نهم (752)
کتابخانه نودهشتیا
گناهکار fereshteh277 کاربر انجمن نودهشتیا
به امیر نگاه کردم با غم از پنجره به آرشام نگاه میکرد حس میکردم توی فکره صورتش جمع شده بود و توی خودش بود. صداش زدم اول متوجه نشد و بار دوم برگشت و نگاهم کرد. صورتش از اشک خیس بود. همون طور که اشکاشو پاک میکرد اومد سمتم و گفت:
با من بودی؟
- حالت خوبه؟!
سر تکون داد خوبم خوبم
پری گفت ولی رنگت پریده چیزی شده امیر؟
امیر سکوت کرد. انگار کلافه بود هنوزم چشماش آماده ی باریدن بود و اون سعی داشت جلوشون رو بگیره
یاد داداشم افتادم.
صدای پری هم پر از غم شد: آرتام؟
امیر سرشو تکون داد من که گیج و منگ فقط نگاهشون میکردم، نتونستم حرفی بزنم.
خود امیر ادامه داد: داداشم به خاطر سرطان مرد. خیلی جوون بود.
به در و دیوارای بخش نگاه کرد و آه کشید چقدر از این محیط بیزارم منو یاد اون زمان میندازه یاد وقتی که قلب آرتام از حرکت ایستاد و
اون پارچه ی سفید لعنتی رو آروم کشیدن روی صورتش جمع دستگاه ها هنوزم توی سرمه
توی موهاش دست کشید با حرص مشتشو به دیوار کوبید و پیشونیشو بهش تکیه داد:
آرشام به مرور جای داداشمو برام پر کرد آرنام مغرور بود غرور ) غرور آرشام منو یاد اون مینداخت مامان آرتام رو توی وجود آرشام می دید. وقتی هم خواست از پیشمون بره مامان نذاشت منم نمی خواستم ولی اون حرف حرف خودش بود. بعد از اینکه حافظشو به دست آورد از پیشمون رفت ولی کامل ترکمون نکرد در هفته چهار روزشو پیش ما بود از وقتی حافظشو به دست آورد دیگه اون آرشام سابق W
نبود. یا توی اتاقش بود یا ته باغ کنار گلای یاس
برگشت پشت به دیوار و سرشو به عقب تکیه داد. نگاهش به سقف بود، به نقطه ای نامعلوم
امیر ولی حالا اونم روی تخت بیمارستانه کسی که همیشه داداش صداش می زدم الان ......
ادامه نداد. بغض حبس شده توی گلوش این اجازه رو بهش نمی داد پری رفت کنارش بازوشو گرفت امیر دستشو گذاشت روی دست پری
من و فرهاد ساکت بودیم ولی با این حال نتونستم جلوی خودمو بگیرم و اون سوالی که مدت هاست دنبال جوابشمو نپرسم. با شنیدن صدام
نگاهشو به صورتم دوخت.
آرشام چطور با خانواده ی شما آشنا شد؟!
لبخند زد ولی این قدر کم رنگ که فقط ردی از اونو روی لباش دیدم.
بهتره می پرسیدی ما چطور باهاش آشنا شدیم.
مکت کرد داییم وکیل آرشام بود فامیلیش سعیدی بود حسین سعیدی مردی مهربون و با درایت با ما زندگی می کرد چون تنها بود. مادرم نمی داشت ازمون فاصله بگیره تا اینکه دقیقا پنج سال پیش سراسیمه اومد خونه و از من خواست برم کمکش به مرد جوون پشت
گناهکار fereshteh277 کاربر انجمن نودهشتیا
به امیر نگاه کردم با غم از پنجره به آرشام نگاه میکرد حس میکردم توی فکره صورتش جمع شده بود و توی خودش بود. صداش زدم اول متوجه نشد و بار دوم برگشت و نگاهم کرد. صورتش از اشک خیس بود. همون طور که اشکاشو پاک میکرد اومد سمتم و گفت:
با من بودی؟
- حالت خوبه؟!
سر تکون داد خوبم خوبم
پری گفت ولی رنگت پریده چیزی شده امیر؟
امیر سکوت کرد. انگار کلافه بود هنوزم چشماش آماده ی باریدن بود و اون سعی داشت جلوشون رو بگیره
یاد داداشم افتادم.
صدای پری هم پر از غم شد: آرتام؟
امیر سرشو تکون داد من که گیج و منگ فقط نگاهشون میکردم، نتونستم حرفی بزنم.
خود امیر ادامه داد: داداشم به خاطر سرطان مرد. خیلی جوون بود.
به در و دیوارای بخش نگاه کرد و آه کشید چقدر از این محیط بیزارم منو یاد اون زمان میندازه یاد وقتی که قلب آرتام از حرکت ایستاد و
اون پارچه ی سفید لعنتی رو آروم کشیدن روی صورتش جمع دستگاه ها هنوزم توی سرمه
توی موهاش دست کشید با حرص مشتشو به دیوار کوبید و پیشونیشو بهش تکیه داد:
آرشام به مرور جای داداشمو برام پر کرد آرنام مغرور بود غرور ) غرور آرشام منو یاد اون مینداخت مامان آرتام رو توی وجود آرشام می دید. وقتی هم خواست از پیشمون بره مامان نذاشت منم نمی خواستم ولی اون حرف حرف خودش بود. بعد از اینکه حافظشو به دست آورد از پیشمون رفت ولی کامل ترکمون نکرد در هفته چهار روزشو پیش ما بود از وقتی حافظشو به دست آورد دیگه اون آرشام سابق W
نبود. یا توی اتاقش بود یا ته باغ کنار گلای یاس
برگشت پشت به دیوار و سرشو به عقب تکیه داد. نگاهش به سقف بود، به نقطه ای نامعلوم
امیر ولی حالا اونم روی تخت بیمارستانه کسی که همیشه داداش صداش می زدم الان ......
ادامه نداد. بغض حبس شده توی گلوش این اجازه رو بهش نمی داد پری رفت کنارش بازوشو گرفت امیر دستشو گذاشت روی دست پری
من و فرهاد ساکت بودیم ولی با این حال نتونستم جلوی خودمو بگیرم و اون سوالی که مدت هاست دنبال جوابشمو نپرسم. با شنیدن صدام
نگاهشو به صورتم دوخت.
آرشام چطور با خانواده ی شما آشنا شد؟!
لبخند زد ولی این قدر کم رنگ که فقط ردی از اونو روی لباش دیدم.
بهتره می پرسیدی ما چطور باهاش آشنا شدیم.
مکت کرد داییم وکیل آرشام بود فامیلیش سعیدی بود حسین سعیدی مردی مهربون و با درایت با ما زندگی می کرد چون تنها بود. مادرم نمی داشت ازمون فاصله بگیره تا اینکه دقیقا پنج سال پیش سراسیمه اومد خونه و از من خواست برم کمکش به مرد جوون پشت
- ۱.۵k
- ۱۸ خرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط