مافیای من
#مافیای_من
پارت 46
ویو ا/ت:
با دیدنِ لکه‌های خون روی دستِ جونگکوک و حالِ نسبتاً آشفته‌ی میرا، نفسم توی سینم حبس شد. قدمی جلوتر گذاشتم و دستم رو روی بازوی میرا گذاشتم.
ا/ت: «میرا! چی شده؟ حالت خوبه؟ چرا لباس‌هات…»
قبل از اینکه جمله‌م تموم بشه، نگاهِ جیمین بینِ جونگکوک و میرا چرخید. جیمین کلافه نفسِ عمیقی کشید، دستش رو از جیبش بیرون آورد و با دو تا انگشت شقیقه‌ش رو ماساژ داد. معلوم بود حوصله‌ی دردسرِ جدید نداره، اونم وسطِ این مهمونی.
جیمین (با صدای بم و جدی، در حالی که نگاهش روی جونگکوک میخکوب بود):
جیمین:پرسیدم جئون… باز کدوم خنگی رو نصفه جون کردی؟ اینجا عمارتِ منه، نه رینگِ بوکس!
جونگکوک سرش رو بالا آورد. هیچ اثری از پشیمونی یا ترس توی چشم‌های تاریکش نبود؛ کاملاً خونسرد، اما با یک لایه‌ی پنهون از خشمِ فروخورده.
جونگکوک: یکی که لیاقتش بیشتر از این‌ها بود. حواسم نبود چطور باید باهاتون حرف بزنه، منم ادبش کردم.
چشم‌های جیمین ریز شد. خوب می‌دونست وقتی جونگکوک این‌طوری حرف می‌زنه، یعنی قضیه فراتر از یک سوءتفاهمِ ساده‌ست. نگاهِ جیمین برای یک ثانیه روی میرا ثابت شد — انگار توی اون نگاهِ نفوذگرش داشت همه‌چیز رو از روی چهره‌ی میرا می‌خوند.
جیمین: «امیدوارم دردسری برامون درست نکرده باشی که مجبور بشم خودم جمعش کنم…»
من با نگرانی به میرا خیره شدم و دستش رو فشردم. میرا نگاهی به من انداخت، لب‌هاش رو از هم باز کرد تا چیزی بگه، اما قبل از اینکه کلمه‌ای از دهنش خارج بشه…
مکثِ میرا با صدای پدر جیمین شکسته شد.
ـ فکر کنم بهتره اول بفهمیم این خون مال کیه.
نگاهش روی دستِ خونی جونگکوک نشست. بعد از مکث کوتاهی، لیوانش رو روی میز گذاشت و رو به نگهبان‌ها اشاره کرد.
ـ مهمونی تمومه. همه‌ی مهمون‌ها رو تا خروجی همراهی کنید.
موزیک قطع شد و همهمه‌ی سالن بالا گرفت. چند نفر با کنجکاوی به جونگکوک و میرا نگاه می‌کردن، اما هیچ‌کس جرئت نکرد چیزی بپرسه. جیمین نگاهی به جونگکوک انداخت؛ نگاهی پر از سؤال و اخطار. جونگکوک هم فقط شونه‌ای بالا انداخت، انگار اتفاق خاصی نیفتاده بود.
مهمون‌ها یکی‌یکی سالن رو ترک کردن. من هنوز نگاه نگرانم رو از میرا نگرفته بودم که پدر جیمین نزدیک شد و با لحنی محکم گفت:
ـ بهتره امشب همه‌تون برید عمارت جیمین. اون‌جا درباره‌ی اتفاقی که افتاده حرف می‌زنیم.
فلشبک به عمارت جیمین:
وقتی به عمارت جیمین رسیدیم، سکوتِ سنگینی بینمون افتاده بود. میرا هنوز رنگ‌پریده بود و جونگکوک، با وجود خون روی دستش، بی‌تفاوت به نظر می‌رسید. پدر جیمین چند لحظه نگاهمون کرد و بعد رو به من و جیمین گفت:
ـ چند روز دیگه روز عروسیه. حواستون باشه این چند روز اتفاقی نیفته که همه‌چی رو به‌هم بریزه.
نگاهش برای لحظه‌ای روی من موند؛ انگار جمله‌اش فقط یه یادآوری ساده نبود.
و من نمی‌دونستم باید بیشتر از کدوم‌یکی بترسم؛ از عروسی‌ای که نزدیک بود، یا از اتفاقی که شاید قبل از اون همه‌چیز رو تغییر می‌داد...
پایان پارت46
پارت 46
ویو ا/ت:
با دیدنِ لکه‌های خون روی دستِ جونگکوک و حالِ نسبتاً آشفته‌ی میرا، نفسم توی سینم حبس شد. قدمی جلوتر گذاشتم و دستم رو روی بازوی میرا گذاشتم.
ا/ت: «میرا! چی شده؟ حالت خوبه؟ چرا لباس‌هات…»
قبل از اینکه جمله‌م تموم بشه، نگاهِ جیمین بینِ جونگکوک و میرا چرخید. جیمین کلافه نفسِ عمیقی کشید، دستش رو از جیبش بیرون آورد و با دو تا انگشت شقیقه‌ش رو ماساژ داد. معلوم بود حوصله‌ی دردسرِ جدید نداره، اونم وسطِ این مهمونی.
جیمین (با صدای بم و جدی، در حالی که نگاهش روی جونگکوک میخکوب بود):
جیمین:پرسیدم جئون… باز کدوم خنگی رو نصفه جون کردی؟ اینجا عمارتِ منه، نه رینگِ بوکس!
جونگکوک سرش رو بالا آورد. هیچ اثری از پشیمونی یا ترس توی چشم‌های تاریکش نبود؛ کاملاً خونسرد، اما با یک لایه‌ی پنهون از خشمِ فروخورده.
جونگکوک: یکی که لیاقتش بیشتر از این‌ها بود. حواسم نبود چطور باید باهاتون حرف بزنه، منم ادبش کردم.
چشم‌های جیمین ریز شد. خوب می‌دونست وقتی جونگکوک این‌طوری حرف می‌زنه، یعنی قضیه فراتر از یک سوءتفاهمِ ساده‌ست. نگاهِ جیمین برای یک ثانیه روی میرا ثابت شد — انگار توی اون نگاهِ نفوذگرش داشت همه‌چیز رو از روی چهره‌ی میرا می‌خوند.
جیمین: «امیدوارم دردسری برامون درست نکرده باشی که مجبور بشم خودم جمعش کنم…»
من با نگرانی به میرا خیره شدم و دستش رو فشردم. میرا نگاهی به من انداخت، لب‌هاش رو از هم باز کرد تا چیزی بگه، اما قبل از اینکه کلمه‌ای از دهنش خارج بشه…
مکثِ میرا با صدای پدر جیمین شکسته شد.
ـ فکر کنم بهتره اول بفهمیم این خون مال کیه.
نگاهش روی دستِ خونی جونگکوک نشست. بعد از مکث کوتاهی، لیوانش رو روی میز گذاشت و رو به نگهبان‌ها اشاره کرد.
ـ مهمونی تمومه. همه‌ی مهمون‌ها رو تا خروجی همراهی کنید.
موزیک قطع شد و همهمه‌ی سالن بالا گرفت. چند نفر با کنجکاوی به جونگکوک و میرا نگاه می‌کردن، اما هیچ‌کس جرئت نکرد چیزی بپرسه. جیمین نگاهی به جونگکوک انداخت؛ نگاهی پر از سؤال و اخطار. جونگکوک هم فقط شونه‌ای بالا انداخت، انگار اتفاق خاصی نیفتاده بود.
مهمون‌ها یکی‌یکی سالن رو ترک کردن. من هنوز نگاه نگرانم رو از میرا نگرفته بودم که پدر جیمین نزدیک شد و با لحنی محکم گفت:
ـ بهتره امشب همه‌تون برید عمارت جیمین. اون‌جا درباره‌ی اتفاقی که افتاده حرف می‌زنیم.
فلشبک به عمارت جیمین:
وقتی به عمارت جیمین رسیدیم، سکوتِ سنگینی بینمون افتاده بود. میرا هنوز رنگ‌پریده بود و جونگکوک، با وجود خون روی دستش، بی‌تفاوت به نظر می‌رسید. پدر جیمین چند لحظه نگاهمون کرد و بعد رو به من و جیمین گفت:
ـ چند روز دیگه روز عروسیه. حواستون باشه این چند روز اتفاقی نیفته که همه‌چی رو به‌هم بریزه.
نگاهش برای لحظه‌ای روی من موند؛ انگار جمله‌اش فقط یه یادآوری ساده نبود.
و من نمی‌دونستم باید بیشتر از کدوم‌یکی بترسم؛ از عروسی‌ای که نزدیک بود، یا از اتفاقی که شاید قبل از اون همه‌چیز رو تغییر می‌داد...
پایان پارت46
- ۴۳
- ۲۲ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
