سفیر کبیر Grand Ambassador
پارت ۱۰۷
آلفرد فرار کن ، باید جون خودتو نجات بدی .
با ترس گفتم:
- اونا دارند خونش رو می خورند !؟
لباس با لحنی عصبانی گفت:
- یه مرده خونش کجا بود مگه نمیگم فرار کن .
با اینکه ترسیده بودم اما نمی توانستم مرلین را ترک کنم .
ـ من باید نجاتش بدم .
صدای تحکم آمیز لباس را شنیدم که گفت:
- یک مرده دوبار نمی میره تو باید به فکر خودت باشی
من به زالو هایی نگاه می کردم که حتی به اندازه یک بند انگشت هم نبودند ، اما طوری بالا و پایین می پریدند که باورش برایم غیر ممکن بود .
همزمان با ورود سامارون گویی که آنها منبع دیگری برای خود پیدا کرده باشند به سمت او جهیدن آنها آنقدر سریع این کار را انجام دادند که من فرصتی برای اخطار به سامارون پیدا نکردم .
من باید به آنها کمک می کردم اما ترس از زالو ها مانع از حرکتم می شد از این می ترسیدم که آنها متوجه حضورم شوند
ـ من باید چیکار کنم .
حتی نمی توانستم سرم را تکان دهم ، سامارون که غافلگیر شده بود ، اشعه ای نورانی به سمت یکی از زالوها فرستاد ، با خودم گفتم که حتما سامارون طریقه مقابله با این زالوها را بلد هست و لبخندی زدم اما این لبخند با دیدن آنچه که برای زالو رخ داد روی لباسم خشک شد
اشعه به جای آنکه آن را از بین ببرد ، سبب شده بود که زالو به دوتای دیگر تقسیم شود با چشمانی گرد شده به ، این صحنه نگاه کردم و فریاد زدم :
- باید هر چه سریعتر از اینجا بریم !
اما وضعیت سامارون از همه مهمتر مرلین خیلی بد بود . مرلین روی زمین افتاده بود و بدنش پوشیده از زالو شده بود. آنقدر سریع این اتفاق افتاده بود که من قادر به انجام هیچ واکنشی نبودم ، هیچ امیدی به نجات از این مخمصه نداشتم ، اما باید کاری می کردم ، به لباس گفتم :
- باید کمکشون کنم .
سپس لعنتی به خودم فرستادم و گفتم:
- اگر بلد بودم جادو کنم .
صدای خنده لباس را شنیدم ، می خواستم سر او فریاد بزنم که او گفت:
- خیال می کنی جادوهای عادی روی اینها تاثیر داره
با درماندگی گفتم:
- من نمی توانم فرار کنم او موقع چطوری به پدربزرگ در این مورد بگم
لباس گفت:
- مطمئن باش اون درکت می کنه .
با عصبانیت گفتم:
- نه من نمی خوام مثل یک ترسو فرار کنم
نمی دانستم این شجاعت احمقانه را چگونه به دست آورده بودم ، من باید به حرف لباس گوش می دادم من باید فرار می کردم تا جان خودم را نجات دهم ، اما به کجا باید فرار می کردم
ـ شاید به راهی باشه .
این سخن لباس امید را در دلم زنده کرد ، به سرعت گفتم:
- باید چکار کنم .
لباس سکوت کرد و من با عصبانیتی ناخواسته گفتم :
- زود باش ، الانه که بمیرند .
ـ خب ، دو تا سه تا طلسم هست ، اما من می گم ، فرار کن
با عصبانیت داد زدم :
- کجا فرار کنم ، من هیچ راه فراری ندارم
تنها راه فرار همان طاق سنگی بود اما مرلین و سامارون درست در مقابلم قرار داشتند ، سامارون را دیدم که روی دو زانو افتاده بود .
ـ زود باش قوی ترین طلسم رو بهم بگو
لباس سکوت کرد و گفت:
- حتی اگر هم طلسمش رو بهت بگم ، چطوری می خوای اجراش کنی
عصایم را ظاهر کردم و گفتم:
- اینطوری
صدای خنده لباس من را طوری عصبانی کرد که گفتم:
- اگر یه بار دیگه بخندی ، کاری می کنم که دیگه نتونی بخندی .
لباس سکوت کرد و من یک بار دیگر حرفم را تکرار کردم ، در مقابل لباس با لحن خشکی گفت:
- ارکاروتوپس ... روی یه چیز سرد فکر کن ... یادت نره محدوده طلسم رو هم توی ذهنت مجسم کنید ! بعد عصات رو روی زمین برم
ـ همین ، این که خیلی آسونه .
صدایی از لباس در آمد ، اما خیلی سریع ساکت شد ، عصایم را محکم در دست گرفتن . سپس روی یک تکه یخ فکر کردم و روی دایرهای بسیار بزرگ فکر کردم و عصایم را به زمین زدم .
احساس کردم که نیرویی از جانب بدنم به سمت عصایم حرکت کرد . چشمانم را باز کردم تا نتیجه کارم را ببینم
اما عصا تنها مقداری لرزید و دوباره ساکن شد .
صدای لباس را شنیدم که با دلخوری گفت:
- تمرکز کن ، با این تمرکزی که تو داری نمی تونی حتی یه جادوی ساده هم اجرا کنی .
چشمانم را بستم ... دوبار ، سه بار ، اما هیچ اتفاقی نیافتاد ! وقتی به مرلین و سامارون نگاه کردم ، خشکم زد آنها در زیر هزاران موجود سیاه مدفون شده بودند . بی اختیار اشک در چشمانم جمع شده بود . من شاهد مرگ کسانی بودم که تازه با آنها آشنا شده بودم ، از روی ناامیدی طلسم را در ذهنم تکرار کردم و به سردترین زمستانی که دیده بودم فکر کردم و عصایم را از روی یاس و ناامیدی روی زمین زدم
هیچ احساسی نداشتم ، لعنتی به خودم فرستادم ، به یکباره نسیم سوزناکی به صورتم خورد و من به یکباره چشمانم را باز کردم ، از دیدن آنچه که در حال رخ دادن بود. فریادی از سر خوشحالی کشیدم ، من اولین جادوی عمرم را اجرا کرده بودم .
آلفرد فرار کن ، باید جون خودتو نجات بدی .
با ترس گفتم:
- اونا دارند خونش رو می خورند !؟
لباس با لحنی عصبانی گفت:
- یه مرده خونش کجا بود مگه نمیگم فرار کن .
با اینکه ترسیده بودم اما نمی توانستم مرلین را ترک کنم .
ـ من باید نجاتش بدم .
صدای تحکم آمیز لباس را شنیدم که گفت:
- یک مرده دوبار نمی میره تو باید به فکر خودت باشی
من به زالو هایی نگاه می کردم که حتی به اندازه یک بند انگشت هم نبودند ، اما طوری بالا و پایین می پریدند که باورش برایم غیر ممکن بود .
همزمان با ورود سامارون گویی که آنها منبع دیگری برای خود پیدا کرده باشند به سمت او جهیدن آنها آنقدر سریع این کار را انجام دادند که من فرصتی برای اخطار به سامارون پیدا نکردم .
من باید به آنها کمک می کردم اما ترس از زالو ها مانع از حرکتم می شد از این می ترسیدم که آنها متوجه حضورم شوند
ـ من باید چیکار کنم .
حتی نمی توانستم سرم را تکان دهم ، سامارون که غافلگیر شده بود ، اشعه ای نورانی به سمت یکی از زالوها فرستاد ، با خودم گفتم که حتما سامارون طریقه مقابله با این زالوها را بلد هست و لبخندی زدم اما این لبخند با دیدن آنچه که برای زالو رخ داد روی لباسم خشک شد
اشعه به جای آنکه آن را از بین ببرد ، سبب شده بود که زالو به دوتای دیگر تقسیم شود با چشمانی گرد شده به ، این صحنه نگاه کردم و فریاد زدم :
- باید هر چه سریعتر از اینجا بریم !
اما وضعیت سامارون از همه مهمتر مرلین خیلی بد بود . مرلین روی زمین افتاده بود و بدنش پوشیده از زالو شده بود. آنقدر سریع این اتفاق افتاده بود که من قادر به انجام هیچ واکنشی نبودم ، هیچ امیدی به نجات از این مخمصه نداشتم ، اما باید کاری می کردم ، به لباس گفتم :
- باید کمکشون کنم .
سپس لعنتی به خودم فرستادم و گفتم:
- اگر بلد بودم جادو کنم .
صدای خنده لباس را شنیدم ، می خواستم سر او فریاد بزنم که او گفت:
- خیال می کنی جادوهای عادی روی اینها تاثیر داره
با درماندگی گفتم:
- من نمی توانم فرار کنم او موقع چطوری به پدربزرگ در این مورد بگم
لباس گفت:
- مطمئن باش اون درکت می کنه .
با عصبانیت گفتم:
- نه من نمی خوام مثل یک ترسو فرار کنم
نمی دانستم این شجاعت احمقانه را چگونه به دست آورده بودم ، من باید به حرف لباس گوش می دادم من باید فرار می کردم تا جان خودم را نجات دهم ، اما به کجا باید فرار می کردم
ـ شاید به راهی باشه .
این سخن لباس امید را در دلم زنده کرد ، به سرعت گفتم:
- باید چکار کنم .
لباس سکوت کرد و من با عصبانیتی ناخواسته گفتم :
- زود باش ، الانه که بمیرند .
ـ خب ، دو تا سه تا طلسم هست ، اما من می گم ، فرار کن
با عصبانیت داد زدم :
- کجا فرار کنم ، من هیچ راه فراری ندارم
تنها راه فرار همان طاق سنگی بود اما مرلین و سامارون درست در مقابلم قرار داشتند ، سامارون را دیدم که روی دو زانو افتاده بود .
ـ زود باش قوی ترین طلسم رو بهم بگو
لباس سکوت کرد و گفت:
- حتی اگر هم طلسمش رو بهت بگم ، چطوری می خوای اجراش کنی
عصایم را ظاهر کردم و گفتم:
- اینطوری
صدای خنده لباس من را طوری عصبانی کرد که گفتم:
- اگر یه بار دیگه بخندی ، کاری می کنم که دیگه نتونی بخندی .
لباس سکوت کرد و من یک بار دیگر حرفم را تکرار کردم ، در مقابل لباس با لحن خشکی گفت:
- ارکاروتوپس ... روی یه چیز سرد فکر کن ... یادت نره محدوده طلسم رو هم توی ذهنت مجسم کنید ! بعد عصات رو روی زمین برم
ـ همین ، این که خیلی آسونه .
صدایی از لباس در آمد ، اما خیلی سریع ساکت شد ، عصایم را محکم در دست گرفتن . سپس روی یک تکه یخ فکر کردم و روی دایرهای بسیار بزرگ فکر کردم و عصایم را به زمین زدم .
احساس کردم که نیرویی از جانب بدنم به سمت عصایم حرکت کرد . چشمانم را باز کردم تا نتیجه کارم را ببینم
اما عصا تنها مقداری لرزید و دوباره ساکن شد .
صدای لباس را شنیدم که با دلخوری گفت:
- تمرکز کن ، با این تمرکزی که تو داری نمی تونی حتی یه جادوی ساده هم اجرا کنی .
چشمانم را بستم ... دوبار ، سه بار ، اما هیچ اتفاقی نیافتاد ! وقتی به مرلین و سامارون نگاه کردم ، خشکم زد آنها در زیر هزاران موجود سیاه مدفون شده بودند . بی اختیار اشک در چشمانم جمع شده بود . من شاهد مرگ کسانی بودم که تازه با آنها آشنا شده بودم ، از روی ناامیدی طلسم را در ذهنم تکرار کردم و به سردترین زمستانی که دیده بودم فکر کردم و عصایم را از روی یاس و ناامیدی روی زمین زدم
هیچ احساسی نداشتم ، لعنتی به خودم فرستادم ، به یکباره نسیم سوزناکی به صورتم خورد و من به یکباره چشمانم را باز کردم ، از دیدن آنچه که در حال رخ دادن بود. فریادی از سر خوشحالی کشیدم ، من اولین جادوی عمرم را اجرا کرده بودم .
- ۲.۶k
- ۳۱ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط