قلب یخی
# پارت دهم: خستگیِ شیرین و گونه‌های گلگون
نورِ ملایمِ صبحگاهی از میانِ پرده‌های اتاق، راه خود را به درون می‌کشید و روی صورتِ لیها رقص می‌کرد. او با پلک‌هایی سنگین، از خواب بیدار شد. اولین کاری که کرد، نگاه کردن به مردِ کنارش بود.
جونگ‌کوک هنوز در خواب بود، اما نه آن خوابِ آرامِ همیشگی. لیها با دقت به صورت او خیره شد؛ زیرِ چشمانِ همیشه نافذ و قدرتمندش، سیاهیِ ملایمی نشسته بود. انگار شب را با بیدار ماندن سپری کرده بود. لیها با قلبی که از مهربانی لرزید، بدون اینکه او را بیدار کند، از تخت پایین آمد.
او تصمیم گرفت این روز را با چیزی متفاوت شروع کند. با اینکه در این عمارت بزرگ، خدمتکاران بودند، اما لیها خودش به سمت آشپزخانه رفت. او با دقت صبحانه‌ای سبک و خوش‌رنگ آماده کرد؛ چیزی که هم انرژی می‌داد و هم آرامش. خودش هم در سکوت صبحگاهی، صبحانه را خورد تا صبر کند تا زمانِ بیداریِ آن مردِ مقتدر برسد.
ساعت از دوازده ظهر گذشته بود.
لیها به اتاق برگشت. جونگ‌کوک هنوز در همان وضعیت قرار داشت، انگار زمان برای او متوقف شده بود. لیها با لبخندی شیطنت‌آمیز، لبه‌ی تخت نشست و شانه‌ی او را تکان داد.
«جونگ‌کوک... بلند شو.»
جونگ‌کوک با تکانی خوردن، چشم‌هایش را باز کرد. نگاهش اول گیج و منگ بود، بعد آرام به لیها افتاد. با صدایی که از شدتِ خواب‌آلودگی بم‌تر و خش‌دارتر شده بود، زمزمه کرد:
«ها؟... چیه؟ چی شده؟»
او حتی سعی نکرد صاف بنشیند، فقط با همان حالتِ خواب‌آلودگیِ جذابش به لیها خیره شد. لیها که نمی‌توانست جلوی کنجکاوی‌اش را بگیرد، با لحنی که ترکیبی از شوخی و نگرانی بود، گفت:
«بالاخره بیدار شدی آقای تنبل! چرا زیر چشمت اینقدر سیاه شده؟ هوم؟»
جونگ‌کوک، در حالی که دستش را روی صورتش می‌کشید و سعی می‌کرد هوشیاری‌اش را به دست بیاورد، لبخندی کنایه‌آمیز زد. او به لیها نزدیک‌تر شد و با همان صدای بم، گفت:
«داشتم توی خواب، نکاتِ نازِ تو رو می‌گرفتم... اونقدر غرقِ تماشای تو در خواب بودم که کلاً یادم رفت بخوابم!»
با شنیدن این حرف، لیها انگار از شدتِ خجالت و شرم، در لحظه داغ شد. رنگ صورتش از صورتیِ پاستلی به قرمزِ لبو تغییر کرد و گونه‌هایش، دقیقاً مثل گل‌های غنچه‌شده در بهار، پف کرد و برجسته شد. او سرش را پایین انداخت تا چشم‌هایش از نگاهِ مستقیمِ جونگ‌کوک فرار کند.
جونگ‌کوک که از دیدن این واکنشِ بی‌دفاع و بامزه لذت می‌برد، کمی به جلو خم شد و با لحنی که ترکیبی از شیطنت و مالکیت بود، گفت:
«حالا دیگه لازم نیست اینقدر غنچه‌ات بشه... باید برای شنیدنِ این حرف‌ها آماده باشی، لیها. چون من تازه شروع کردم.»
لیها در حالی که سعی می‌کرد با پاشنه‌های بلندش یا هر چیز دیگری، ابهتِ از دست رفته‌اش را پس بگیرد، فقط توانست زیر لب بگوید: «خیلی بی‌خودی...» اما لرزشِ لب‌هایش و آن گونه‌های سرخ، داشت همه‌چیز را لو می‌داد.
نورِ ملایمِ صبحگاهی از میانِ پرده‌های اتاق، راه خود را به درون می‌کشید و روی صورتِ لیها رقص می‌کرد. او با پلک‌هایی سنگین، از خواب بیدار شد. اولین کاری که کرد، نگاه کردن به مردِ کنارش بود.
جونگ‌کوک هنوز در خواب بود، اما نه آن خوابِ آرامِ همیشگی. لیها با دقت به صورت او خیره شد؛ زیرِ چشمانِ همیشه نافذ و قدرتمندش، سیاهیِ ملایمی نشسته بود. انگار شب را با بیدار ماندن سپری کرده بود. لیها با قلبی که از مهربانی لرزید، بدون اینکه او را بیدار کند، از تخت پایین آمد.
او تصمیم گرفت این روز را با چیزی متفاوت شروع کند. با اینکه در این عمارت بزرگ، خدمتکاران بودند، اما لیها خودش به سمت آشپزخانه رفت. او با دقت صبحانه‌ای سبک و خوش‌رنگ آماده کرد؛ چیزی که هم انرژی می‌داد و هم آرامش. خودش هم در سکوت صبحگاهی، صبحانه را خورد تا صبر کند تا زمانِ بیداریِ آن مردِ مقتدر برسد.
ساعت از دوازده ظهر گذشته بود.
لیها به اتاق برگشت. جونگ‌کوک هنوز در همان وضعیت قرار داشت، انگار زمان برای او متوقف شده بود. لیها با لبخندی شیطنت‌آمیز، لبه‌ی تخت نشست و شانه‌ی او را تکان داد.
«جونگ‌کوک... بلند شو.»
جونگ‌کوک با تکانی خوردن، چشم‌هایش را باز کرد. نگاهش اول گیج و منگ بود، بعد آرام به لیها افتاد. با صدایی که از شدتِ خواب‌آلودگی بم‌تر و خش‌دارتر شده بود، زمزمه کرد:
«ها؟... چیه؟ چی شده؟»
او حتی سعی نکرد صاف بنشیند، فقط با همان حالتِ خواب‌آلودگیِ جذابش به لیها خیره شد. لیها که نمی‌توانست جلوی کنجکاوی‌اش را بگیرد، با لحنی که ترکیبی از شوخی و نگرانی بود، گفت:
«بالاخره بیدار شدی آقای تنبل! چرا زیر چشمت اینقدر سیاه شده؟ هوم؟»
جونگ‌کوک، در حالی که دستش را روی صورتش می‌کشید و سعی می‌کرد هوشیاری‌اش را به دست بیاورد، لبخندی کنایه‌آمیز زد. او به لیها نزدیک‌تر شد و با همان صدای بم، گفت:
«داشتم توی خواب، نکاتِ نازِ تو رو می‌گرفتم... اونقدر غرقِ تماشای تو در خواب بودم که کلاً یادم رفت بخوابم!»
با شنیدن این حرف، لیها انگار از شدتِ خجالت و شرم، در لحظه داغ شد. رنگ صورتش از صورتیِ پاستلی به قرمزِ لبو تغییر کرد و گونه‌هایش، دقیقاً مثل گل‌های غنچه‌شده در بهار، پف کرد و برجسته شد. او سرش را پایین انداخت تا چشم‌هایش از نگاهِ مستقیمِ جونگ‌کوک فرار کند.
جونگ‌کوک که از دیدن این واکنشِ بی‌دفاع و بامزه لذت می‌برد، کمی به جلو خم شد و با لحنی که ترکیبی از شیطنت و مالکیت بود، گفت:
«حالا دیگه لازم نیست اینقدر غنچه‌ات بشه... باید برای شنیدنِ این حرف‌ها آماده باشی، لیها. چون من تازه شروع کردم.»
لیها در حالی که سعی می‌کرد با پاشنه‌های بلندش یا هر چیز دیگری، ابهتِ از دست رفته‌اش را پس بگیرد، فقط توانست زیر لب بگوید: «خیلی بی‌خودی...» اما لرزشِ لب‌هایش و آن گونه‌های سرخ، داشت همه‌چیز را لو می‌داد.
- ۲.۷k
- ۱۷ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
