آوای دروغین
part54
روی زمین سرد دراز کشیدم و هق هقام آروم تر شدن موناهم کنارم دراز کشید که گفتم:برو درو باز کن خاله اینا نگران میشن
مونا:این همه وقت نگران نشدیم الان نگرانی چه فایدهای برامون داره
وقتی دیدم از مونا بخاری بلند نمیشه خودم خواستم بلند شم ولی اون قبل از من بلند شد و درو باز کرد
از صدای تلویزیون معلوم بود که خاله مشغول دیدن تلویزیونه
بازم اومد پیشم و خواست دراز بکشه ولی منصرف شد و رخت خوابارو پهن کرد
اونقدر گریه کرده بودم که چشمام باز نمیشد
مونا اومدو نزدیکم و از بازوم گرفت
مونا:عزیزم پاشو بیا تو جات بخواب زمین سرده پاشو قربونت بشم
لبخندی به این مهربونیاش زدم و با کرختی از جام بلند شدم و خودمو رو نزدیک ترین رختخواب انداختم مونا هم کنارم دراز کشید
شروع کرد به نوازشم
نوازشاش بهم حس خوبی میداد و نمیخواستم از این کارش دست بکشه
کم کم با نوازشای مونا به اعماق خواب فرو رفتم و با خودم آرزو کردم کاش هیچ وقت بیدار نشم
تو یه دشت بودم و هیچکس به جز من و گل های سفیدی که اسمشون و نمیدونستم نبود
نکنه به آرزوم رسیدم و مردم؟
با دیدن دو فرد با لباس های بلند سفید کنجکاو سعی کردم به سمتشون برم ولی پاهام یاری نمیکردند به محض برگشتن اون دو فرد به این پی بردم که پدر و مادرمن
میتونستم رنگ نگاهشونو بخونم چشماشون نگران بود و رگههای دلسوزی هم توش دیده میشد
فقط لحظهی آخر صدای مادرم و شنیدم که گفت:نگهش دار
چشمام و باز کردم ولی با برخورد شدید نور تو چشمم باز بستمشون
کمی که عادت کردم بازم چشمامو باز کردم
تشخیص اینکه تو بیمارستانم کار سختی نبود
به اطرافم نگاه کردم و مونا رو دیدم که روی صندلی کنارم نشسته بود و با دیدن من مثل فشنگ از جاش پرید و گفت:بیدار شدی عزیز دلم؟
دهن باز کردم تا چیزی بگم ولی گلوم انقدر خشک بود که نمیتونستم حرف بزنم مونا انگار که فهمیده باشه چی میگم سریع برام یه لیوان آب ریخت و بهم کمک کرد کمی گلومو تازه کنم
لبمو با زبونم تر کردم و با صدای خروسیم پرسیدم:من چرا اینجام؟
مونا:دیشب نصف شب پاشدم آب بخورم دیدم داری میسوزی تو تب...هر چقدر صدات زدم بیدار نشدی ماهم اوردیمت بیمارستان
+خاله اینا کجان
مونا:ماهان مامانو برد بیرون هواش عوض شه...بدبخت اونقدر گریه کرد فسیلش در اومد
نگاهی به زیر چشم مونا که سیاه شده بود و چشمای قرمزش انداختم
+نه اینکه تو اصلا گریه نکردی
مونا:آوینا به خدا اگه به خاطر تو نبود میرفتم اون جونگکوک عوضی و فحش بارون میکردم
+من بخاطر اون حالم بد نشد
مونا:آره تو راست میگی پشت گوشای منم مخملیه
لبخند بی جونی بهش زدم و ناخودآگاه فکرم رفت به سمت خوابی که دیدم
یعنی چی نگهش دار
چیو نگه دارم
با تکون دست مونا از افکارم در اومدم
+بله
مونا:گفتم من میرم پرستاری صدا کنم سرمت تموم شده
+آها باشه برو
مونا رفت بیرون و من دوباره رفتم توی فکر
چه قدر خوشگل شده بودن ولی هنوزم از معنی حرف مامان سر در نمیاوردم
در باز شد و خاله پر سر و صدا وارد شد
خاله:الهی زودتر میمردم تو رو رو تخت بیمارستان نمیدیدم
خندم گرفت انگار رفتم عمل جراحی
+خاله من که حالم خوبه فقط یه سرماخوردگی کوچیک بوده
خاله:سرماخوردگی کوچیک؟واسه یه سرماخوردگی کوچیک بیهوش شدی؟
مونا پشت سرش وارد شد و گفت:نه فقط یکم خوابش سنگین بوده حتما
لبخند بی جونی زدم که مونا ماهان و که تمام مدت بی صدا گوشهی اتاق وایساده بود بیرون کرد و بهم کمک کرد لباسام و بپوشم
خاله هم تمام مدت با غم توی چشماش بهم نگاه میکرد لباسام و که پوشیدم گفت : هر چی بزرگ تز میشی بیشتر شبیه معصومه میشی(با مراجعه به پارت های قبل فهمیدم که مادر آوینا رو معصومه خطاب کردم)
منم بهش لبخندی زدم که از صدتا گریه بدتر بود میخواستم بهش درباره خوابم بگم ولی نمیدونم چرا نگفتم
روی زمین سرد دراز کشیدم و هق هقام آروم تر شدن موناهم کنارم دراز کشید که گفتم:برو درو باز کن خاله اینا نگران میشن
مونا:این همه وقت نگران نشدیم الان نگرانی چه فایدهای برامون داره
وقتی دیدم از مونا بخاری بلند نمیشه خودم خواستم بلند شم ولی اون قبل از من بلند شد و درو باز کرد
از صدای تلویزیون معلوم بود که خاله مشغول دیدن تلویزیونه
بازم اومد پیشم و خواست دراز بکشه ولی منصرف شد و رخت خوابارو پهن کرد
اونقدر گریه کرده بودم که چشمام باز نمیشد
مونا اومدو نزدیکم و از بازوم گرفت
مونا:عزیزم پاشو بیا تو جات بخواب زمین سرده پاشو قربونت بشم
لبخندی به این مهربونیاش زدم و با کرختی از جام بلند شدم و خودمو رو نزدیک ترین رختخواب انداختم مونا هم کنارم دراز کشید
شروع کرد به نوازشم
نوازشاش بهم حس خوبی میداد و نمیخواستم از این کارش دست بکشه
کم کم با نوازشای مونا به اعماق خواب فرو رفتم و با خودم آرزو کردم کاش هیچ وقت بیدار نشم
تو یه دشت بودم و هیچکس به جز من و گل های سفیدی که اسمشون و نمیدونستم نبود
نکنه به آرزوم رسیدم و مردم؟
با دیدن دو فرد با لباس های بلند سفید کنجکاو سعی کردم به سمتشون برم ولی پاهام یاری نمیکردند به محض برگشتن اون دو فرد به این پی بردم که پدر و مادرمن
میتونستم رنگ نگاهشونو بخونم چشماشون نگران بود و رگههای دلسوزی هم توش دیده میشد
فقط لحظهی آخر صدای مادرم و شنیدم که گفت:نگهش دار
چشمام و باز کردم ولی با برخورد شدید نور تو چشمم باز بستمشون
کمی که عادت کردم بازم چشمامو باز کردم
تشخیص اینکه تو بیمارستانم کار سختی نبود
به اطرافم نگاه کردم و مونا رو دیدم که روی صندلی کنارم نشسته بود و با دیدن من مثل فشنگ از جاش پرید و گفت:بیدار شدی عزیز دلم؟
دهن باز کردم تا چیزی بگم ولی گلوم انقدر خشک بود که نمیتونستم حرف بزنم مونا انگار که فهمیده باشه چی میگم سریع برام یه لیوان آب ریخت و بهم کمک کرد کمی گلومو تازه کنم
لبمو با زبونم تر کردم و با صدای خروسیم پرسیدم:من چرا اینجام؟
مونا:دیشب نصف شب پاشدم آب بخورم دیدم داری میسوزی تو تب...هر چقدر صدات زدم بیدار نشدی ماهم اوردیمت بیمارستان
+خاله اینا کجان
مونا:ماهان مامانو برد بیرون هواش عوض شه...بدبخت اونقدر گریه کرد فسیلش در اومد
نگاهی به زیر چشم مونا که سیاه شده بود و چشمای قرمزش انداختم
+نه اینکه تو اصلا گریه نکردی
مونا:آوینا به خدا اگه به خاطر تو نبود میرفتم اون جونگکوک عوضی و فحش بارون میکردم
+من بخاطر اون حالم بد نشد
مونا:آره تو راست میگی پشت گوشای منم مخملیه
لبخند بی جونی بهش زدم و ناخودآگاه فکرم رفت به سمت خوابی که دیدم
یعنی چی نگهش دار
چیو نگه دارم
با تکون دست مونا از افکارم در اومدم
+بله
مونا:گفتم من میرم پرستاری صدا کنم سرمت تموم شده
+آها باشه برو
مونا رفت بیرون و من دوباره رفتم توی فکر
چه قدر خوشگل شده بودن ولی هنوزم از معنی حرف مامان سر در نمیاوردم
در باز شد و خاله پر سر و صدا وارد شد
خاله:الهی زودتر میمردم تو رو رو تخت بیمارستان نمیدیدم
خندم گرفت انگار رفتم عمل جراحی
+خاله من که حالم خوبه فقط یه سرماخوردگی کوچیک بوده
خاله:سرماخوردگی کوچیک؟واسه یه سرماخوردگی کوچیک بیهوش شدی؟
مونا پشت سرش وارد شد و گفت:نه فقط یکم خوابش سنگین بوده حتما
لبخند بی جونی زدم که مونا ماهان و که تمام مدت بی صدا گوشهی اتاق وایساده بود بیرون کرد و بهم کمک کرد لباسام و بپوشم
خاله هم تمام مدت با غم توی چشماش بهم نگاه میکرد لباسام و که پوشیدم گفت : هر چی بزرگ تز میشی بیشتر شبیه معصومه میشی(با مراجعه به پارت های قبل فهمیدم که مادر آوینا رو معصومه خطاب کردم)
منم بهش لبخندی زدم که از صدتا گریه بدتر بود میخواستم بهش درباره خوابم بگم ولی نمیدونم چرا نگفتم
- ۹.۸k
- ۲۵ فروردین ۱۴۰۲
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط