برده عمارت جئون

پارت ⁸⁶
مامانم بهم یاد داده بود هیچ کجای زندگی رو با لج و لجبازی تخته گاز نرم.


ولی هیچ کس به جونگکوک یاد نداده بود.
خون اربابی توی رگ هاش غد و مغرورش میکرد.

جونگکوک خیره به پارچه ی توی دستای لرزونم نیشخند زد:


-اونم بده به خاله زنکایی که اون پایینن

تردید ها،شک ها،نفرت و حرص های اون مرد  تمومی نداشت.

فکر به بوگوم نمیذاشت اتی بدبخت رو ببینه.

سرم رو که به علامت باشه تکون دادم یونا رو دیدم که پیچیده تو ملحفه ی سفید کنار جونگکوک وایساد و بازوی بزرگش رو لمس کرد و گفت:


-چرا نمیای عزیز دلم
من الان بهت احتیاج دارم...ول کن اینو


لب هاش به قصد گرفتنِ جونم جلو رفت و لب های جونگکوک رو بوسید.

قلبم مثل آخرین بازمونده از یه جنگ‌ تمام عیار بی‌نفس روی خاک افتاد.


روی خاکِ سرد اون جهنم.

نگاه موذیانه یونا و چشمای برزخی جونگکوک جلوی چشمام رژه میرفتن.


اون‌یه زن دیگه رو جلوی چشمام بوسیده بود،درست وقتیکه قلبم برای یه لمس کوچیکش بال بال میزد.

با قدمای کوتاه و سنگین عقب رفتم.


اشکام قطره قطره روی صورتم می‌چکید و کاش یکی به داد دلم می‌رسیدی.

کاش اون کابوس تموم میشد.

با عجله از پله ها پایین دوییدم و مامان یونا پارچه رو که از دستم گرفت شروع کرد به شادی کردن.


جوری برای نجابت دخترشون جشن میگرفتن که انگار من کلی دوست پسر رنگ و وارنگ داشتم.