سلام عزیزان من..اومدم با پارت جدید.از دراکو مالفوی

دراکو مالفوی💫 – «سقوط شبانه در برج اسلیترین»

شب از نیمه گذشته بود.
برج اسلیترین تاریک و سرد بود.
صدای باد از پنجره‌های بلند می‌آمد.

تو با دراکو بودی.
یک بحث کوچک شروع شد.
چیزی بی‌اهمیت… اما کم‌کم شعله‌ور شد.
حرف‌ها تند شد.
لحن‌ها تیز.

ناگهان، دراکو… که همیشه سعی می‌کرد کنترلش را حفظ کند… از کوره در رفت.
صدایش بلند شد.
به سمتت آمد.

— «تو هیچ‌وقت نمی‌فهمی!» فریاد زد.

تو عقب کشیدی، وحشت‌زده.
قلبت تند می‌زد.
این دراکوی همیشگی نبود.

دستش ناگهان به سمت موهایت رفت.
گرفت.
کشید.

— «آآآآآه!» جیغ کشیدی، اشک در چشمانت حلقه زد.
ترس مطلق.

تو دختر ضعیفی نبودی...اما این حرکت از طرف کسی که باهات مثل یه لیوان شکستنی خیلی با ارزش رفتلر میکرد،بعید بود.

چنگ زدن دراکو به موهایت، مثل چنگ زدن به ریشه‌های درختی بود.
درد… و شوک.

دراکو موهایت را کشید، صورتت را به سمت خودش برگرداند.
چشمانش پر از خشم بود… خشم کور.
تو گریه می‌کردی، ناله می‌کردی.
— «ولم کن! دراکو! درد داره!»

چند ثانیه طول کشید.
لحظاتی که مثل ابدیت بودند.
بعد…

چشمان دراکو… یک‌باره تغییر کرد.
مثل کسی که از خوابی کابوس‌وار بیدار شده باشد.
نگاهش ثابت ماند.
بعد به انگشتانش که در موهایت فرو رفته بود خیره شد.

رنگ از صورتش پرید.
لرزش خفیفی در دستش حس کردی.
به آرامی… خیلی آرام… دستش را رها کرد.

تو افتادی عقب.
سردرد داشتی، موهایت درد می‌کرد.
اشک‌ها بی‌وقفه می‌ریختند.

دراکو به خودش نگاه کرد.
به دست‌هایش.
بعد به تو.

چشمانش پر از درد شد.
اشک در چشم خودش جمع شد.

— «عزیزم… من… من چیکار کردم؟» صدایش لرزید.
«وای خدای من… انقدر… انقدر ازت متنفرم که…»
مکث کرد.
«نه… نه! از خودم متنفرم! چطور تونستم…؟»

او به سمتت آمد، اما مردد بود.
دستش را دراز کرد، اما قبل از لمس کردن تو، کشید عقب.

— «من… من متاسفم. خیلی متاسفم. من… یه هیولام. یه احمق.»
اشک‌هایش شروع به ریختن کرد.
«ببخش… خواهش می‌کنم… من… من دیگه تکرارش نمی‌کنم. قول می‌دم. هرگز.»

او زانو زد.
کنارت.
سرش را بین دست‌هایش گرفت.
— «من… دیگه نمی‌تونم خودم رو ببخشم.»

تو گریه می‌کردی، هنوز می‌لرزیدی.
اما نگاهت به دراکوی شکسته‌خورده افتاد.
او دیگر آن مالفوی مغرور نبود.اون برای تو گریه کرده بود!.
فقط یک پسر ترسیده بود.
پایان..البته اگر خواستین بهش آشتی کردن هم مینویسم