فصل اول_آغاز سرنوشت
P۷
دشمنی از همان نگاه اول⚔️
کیلیرا هنوز کنار الورا ایستاده بود که ریون از کنار کیلن رد شد و به سمت تالار شورا رفت.
اما درست موقع عبور، نگاهش برای لحظه ای روی شمشیر کیلیرا افتاد.
_شمشیر خوبیه.
کیلیرا نگاهی به او انداخت.
_می دونم.
ریون مکث کرد.
_... همین؟
_انتظار داشتی تشکر کنم؟
آدریان لبش را گاز گرفت تا نخندد.
ریون برگشت و با لبخند گفت:
_نه، فقط فکر کردم شاید صاحبش هم به اندازه شمشیرش خوب باشه.
کیلیرا ابرو بالا انداخت.
_پس اشتباه فکر کردی.
ریون لبخند زد.
_اینو قبول دارم.
کیلیرا یک قدم جلو رفت.
_و تو کی هستی که درباره شمشیر من نظر میدی؟
ریون دست هایش را در جیبش فرو برد.
_ریون.
کیلیرا چند لحظه نگاهش کرد.
_می دونم. شاهزاده ریون مغرور.
الورا خیلی آرام زیرلب گفت:
_کِیلی...
اما کیلیرا توجهی نکرد.
ریون لبخند زد.
_پس حداقل اطلاعاتت دقیقه.
کیلیرا پوزخند زد.
_و من شنیدم خیلی هم خوب می جنگی.
_اینم دقیقه.
_پس امیدوارم واقعا همینطور باشه.
ریون ابرو بالا انداخت.
_چرا؟
کیلیرا به شمشیرش اشاره کرد.
_چون اگه قراره این قدر حرف بزنی، حداقل باید بتونی ازش دفاع کنی.
آدریان:«اوه نه...» 😐
الورا:«کیلی، لطفا...» 😭
ریون با خنده گفت:
_داری منو به مبارزه دعوت میکنی؟
_شاید.
_همین الان؟
_اگه جرأتش رو داری.
ریون یک قدم جلو آمد.
_من از دختر هایی که قدشون به شونه ام هم نمیرسه نمیترسم.
سکوت.
الورا آرام چشم هایش را بست.
آدریان زیر لب گفت:
_اشتباه بزرگی کردی، رفیق.
کیلیرا خیلی آرام لبخند زد.
_چی گفتی؟
ریون تازه فهمید چه گفته.
اما دیگر دیر شده بود. 🤣
کیلیرا شمشیرش را کمی از غلاف بیرون کشید.
_پنج دقیقه.
ریون:«چی؟»
_پنج دقیقه وقت داری آماده شی.
_برای چی؟
_برای اینکه ثابت کنی فقط زبونت بلند نیست.
آدریان خندید.
_ریون، من جای تو بودم فرار می کردم.
ریون با اعتماد به نفس گفت:
_من هیچوقت از مبارزه فرار نمی کنم.
کیلیرا لبخند زد.
_خوبه.
شمشیرش را کامل بیرون کشید.
_پس بعد از جلسه می بینمت.
و بدون اینکه منتظر جواب بماند، برگشت سمت الورا.
ریون چند ثانیه به او خیره ماند.
کِیلن که تمام صحنه را دیده بود، آرام کنار برادرش ایستاد.
_ریون.
_هوم؟
_یه توصیه.
_چی؟
_بهتره این یکی رو دست کم نگیری.
ریون لبخند زد.
_نمی گیرم.
کیلیرا از چند قدم دورتر برگشت.
_ریون!
_چیه؟
_وایسا ببینم چند دقیقه طول میکشه تا شکستت بدم.
ریون خندید.
_زیادی مطمئنی،کوتوله.
کیلیرا همان جا ایستاد.
الورا دستش را روی صورتش گذاشت.
آدریان گفت:
_من دیگه نمی خوام مسئولیت این آدم رو قبول کنم. 😐
کیلیرا برگشت.
_منو کوتوله صدا کردی؟!
ریون با خونسردی:
_بله.
_عالیه.
لبخند خطرناکی زد.
_پس مبارزه مون دیگه پنج دقیقه نیست.
_چند دقیقه؟
_تا وقتی که بفهمی با کی طرفی.
ریون لبخند زد.
_بی صبرانه منتظرم.
و کِیلِن فقط زیر لب گفت:
_این دوتا یا همدیگه رو میکشن...
آدریان ادامه داد:
_یا بدتر.
کیلن نگاهش کرد.
_بدتر؟
آدریان با خونسردی گفت:
_دوست میشن.
هردو به کیلیرا و ریون نگاه کردند که هنوز از دور برای هم شاخ و شونه می کشیدند.
کیلن:«بعیده.»
آدریان:«منم همینو گفتم.» 🤣🎀
دشمنی از همان نگاه اول⚔️
کیلیرا هنوز کنار الورا ایستاده بود که ریون از کنار کیلن رد شد و به سمت تالار شورا رفت.
اما درست موقع عبور، نگاهش برای لحظه ای روی شمشیر کیلیرا افتاد.
_شمشیر خوبیه.
کیلیرا نگاهی به او انداخت.
_می دونم.
ریون مکث کرد.
_... همین؟
_انتظار داشتی تشکر کنم؟
آدریان لبش را گاز گرفت تا نخندد.
ریون برگشت و با لبخند گفت:
_نه، فقط فکر کردم شاید صاحبش هم به اندازه شمشیرش خوب باشه.
کیلیرا ابرو بالا انداخت.
_پس اشتباه فکر کردی.
ریون لبخند زد.
_اینو قبول دارم.
کیلیرا یک قدم جلو رفت.
_و تو کی هستی که درباره شمشیر من نظر میدی؟
ریون دست هایش را در جیبش فرو برد.
_ریون.
کیلیرا چند لحظه نگاهش کرد.
_می دونم. شاهزاده ریون مغرور.
الورا خیلی آرام زیرلب گفت:
_کِیلی...
اما کیلیرا توجهی نکرد.
ریون لبخند زد.
_پس حداقل اطلاعاتت دقیقه.
کیلیرا پوزخند زد.
_و من شنیدم خیلی هم خوب می جنگی.
_اینم دقیقه.
_پس امیدوارم واقعا همینطور باشه.
ریون ابرو بالا انداخت.
_چرا؟
کیلیرا به شمشیرش اشاره کرد.
_چون اگه قراره این قدر حرف بزنی، حداقل باید بتونی ازش دفاع کنی.
آدریان:«اوه نه...» 😐
الورا:«کیلی، لطفا...» 😭
ریون با خنده گفت:
_داری منو به مبارزه دعوت میکنی؟
_شاید.
_همین الان؟
_اگه جرأتش رو داری.
ریون یک قدم جلو آمد.
_من از دختر هایی که قدشون به شونه ام هم نمیرسه نمیترسم.
سکوت.
الورا آرام چشم هایش را بست.
آدریان زیر لب گفت:
_اشتباه بزرگی کردی، رفیق.
کیلیرا خیلی آرام لبخند زد.
_چی گفتی؟
ریون تازه فهمید چه گفته.
اما دیگر دیر شده بود. 🤣
کیلیرا شمشیرش را کمی از غلاف بیرون کشید.
_پنج دقیقه.
ریون:«چی؟»
_پنج دقیقه وقت داری آماده شی.
_برای چی؟
_برای اینکه ثابت کنی فقط زبونت بلند نیست.
آدریان خندید.
_ریون، من جای تو بودم فرار می کردم.
ریون با اعتماد به نفس گفت:
_من هیچوقت از مبارزه فرار نمی کنم.
کیلیرا لبخند زد.
_خوبه.
شمشیرش را کامل بیرون کشید.
_پس بعد از جلسه می بینمت.
و بدون اینکه منتظر جواب بماند، برگشت سمت الورا.
ریون چند ثانیه به او خیره ماند.
کِیلن که تمام صحنه را دیده بود، آرام کنار برادرش ایستاد.
_ریون.
_هوم؟
_یه توصیه.
_چی؟
_بهتره این یکی رو دست کم نگیری.
ریون لبخند زد.
_نمی گیرم.
کیلیرا از چند قدم دورتر برگشت.
_ریون!
_چیه؟
_وایسا ببینم چند دقیقه طول میکشه تا شکستت بدم.
ریون خندید.
_زیادی مطمئنی،کوتوله.
کیلیرا همان جا ایستاد.
الورا دستش را روی صورتش گذاشت.
آدریان گفت:
_من دیگه نمی خوام مسئولیت این آدم رو قبول کنم. 😐
کیلیرا برگشت.
_منو کوتوله صدا کردی؟!
ریون با خونسردی:
_بله.
_عالیه.
لبخند خطرناکی زد.
_پس مبارزه مون دیگه پنج دقیقه نیست.
_چند دقیقه؟
_تا وقتی که بفهمی با کی طرفی.
ریون لبخند زد.
_بی صبرانه منتظرم.
و کِیلِن فقط زیر لب گفت:
_این دوتا یا همدیگه رو میکشن...
آدریان ادامه داد:
_یا بدتر.
کیلن نگاهش کرد.
_بدتر؟
آدریان با خونسردی گفت:
_دوست میشن.
هردو به کیلیرا و ریون نگاه کردند که هنوز از دور برای هم شاخ و شونه می کشیدند.
کیلن:«بعیده.»
آدریان:«منم همینو گفتم.» 🤣🎀
- ۳.۲k
- ۲۸ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط