THE PROMISE WE LEFT BEHIND

THE PROMISE WE LEFT BEHIND

قولی که جا گذاشتیم

P.6 — Where We Belong (روایت از زبان ا.ت)

صبح روز بعد، زودتر از همیشه به شرکت رسیدم.

تمام شب به حرف‌های هوسوک فکر کرده بودم. به اون روز، به قولش و به ستاره‌ای که هنوز روی دفترش نگه داشته بود.

تصمیمم رو گرفته بودم.

امروز باید همه‌چیز رو می‌فهمید.

هوسوک: صبح بخیر! امروز چرا این‌قدر زود اومدی؟

ا.ت: باید یه چیزی بهت بگم.

هوسوک: اوه! چقدر جدی! اتفاقی افتاده؟

ا.ت: می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.

دستبندم رو از مچم باز کردم و روی میز گذاشتم.

هوسوک: این همون دستبند قدیمیه؟

ا.ت: آره. تو بهم دادی.

هوسوک: من؟!

ا.ت: دوازده سال پیش. تابستون، پارک محله‌ی سونگ‌سو.

لبخندش کم‌کم محو شد.

هوسوک: صبر کن... تو...

ا.ت: همون دختر کوچولویی که یه روز بهت گفت وقتی بزرگ بشه می‌خواد باهات ازدواج کنه.

چند لحظه هیچ‌کدوم حرف نزدیم.

هوسوک: امکان نداره...

ا.ت: چرا. منم.

هوسوک از جاش بلند شد.

هوسوک: پس تو همون ا.تی؟!

ا.ت: بالاخره شناختیم همدیگه رو؟

هوسوک با ناباوری خندید.

هوسوک: من باورم نمی‌شه! این همه مدت کنارم بودی و من نفهمیدم!

ا.ت: خودمم نمی‌خواستم عجله کنم.

هوسوک: وایسا...

گوشیش رو برداشت و عکسی از یه دفتر قدیمی نشونم داد.

همون ستاره بود.

هوسوک: هنوز نگهش داشتم.

چشم‌هام پر از اشک شد.

ا.ت: فکر نمی‌کردم یادت مونده باشه.

هوسوک: شاید چهره‌ات یادم نبود، ولی اون روز رو هیچ‌وقت فراموش نکردم.

چند ساعت بعد، دوباره به پارک قدیمی رفتیم.

هوسوک: می‌دونی؟ من همیشه فکر می‌کردم یه روز دوباره می‌بینمت.

ا.ت: منم همیشه منتظرش بودم.

هوسوک: پس چرا زودتر نگفتی؟

ا.ت: می‌ترسیدم فقط من اون خاطرات رو جدی گرفته باشم.

هوسوک: احمقانه‌ست. من هنوز اون قول رو دارم.

ا.ت: کدوم قول؟

هوسوک: اینکه دوباره پیدات کنم.

لبخند زدم.

هوسوک: راستی، یه سؤال مهم دارم.

ا.ت: چی؟

هوسوک: هنوزم می‌خوای وقتی بزرگ شدیم با من ازدواج کنی؟

با خنده سرم رو پایین انداختم.

ا.ت: اون موقع هفت سالم بود!

هوسوک: خب، الان بیست‌وپنج سالته. جواب جدیدت چیه؟

چند لحظه بهش نگاه کردم.

ا.ت: شاید بخوام یه فرصت جدید بهت بدم.

هوسوک: پس منم می‌خوام از اول بشناسمت. این بار بدون اینکه دوازده سال از دست بدیم.

دستش رو به سمتم گرفت.

هوسوک: از نو شروع کنیم؟

دستش رو گرفتم.

ا.ت: از نو.

چند ماه بعد...

همون پارک، همون تاب‌ها و همون دو نفری که حالا دیگه بزرگ شده بودن.

هوسوک یه دفتر کوچیک روی نیمکت گذاشت.

صفحه‌ی اولش یه ستاره‌ی کوچیک داشت.

زیرش نوشته بود:

«بعضی قول‌ها دیر برآورده می‌شن، اما فراموش نمی‌شن.»

و این بار، هیچ‌کدوممون قصد نداشتیم دوباره از هم جدا بشیم.

THE END ⭐

چطور بوووودددد؟
خیلی قشنگ شدههههه