داستان کوتاه در انتظارش نویسنده الهه پورعلی
#پارت شش
خمیازه‌ای می‌کشم و دفتر خاطرات طلایی رنگم‌را ورق می‌زنم، قبل از خواندن دومین خاطره، دراز می‌کشم و دفتر را در دست می‌گیرم و دراز کشیده مشغول خواندن می‌شوم.
(خاطره دوم)
پس از آن مسافرت رویایی دقیقا هفده روز بود که حتی ثانیه‌ای ندیده بودمش، هر کاری که می‌کردم از جلوی دیدگانم عبور می‌کرد و کم-کم مرا از حال‌و‌هوای کودکی بیرون می‌برد.
از آن روز تا فردا لحظه شماری می‌کردم، فردا روز دیدار بود، و امیدوار بودم که برای تولدم بیاید.
امشب را به سختی و هرآن‌چه که بود به خواب رفتم تا فردا را زودتر ببینم.
چشم که باز کردم هوا هنوز تاریک بود، از بدو بیدار شدنم خواب از چشمانم دزدیده شد، گویی که چند روز است خوابیده‌ام، از رخت‌خواب گرم و نرم خویش بلند شده و به سوی پنجره‌ی قدی اتاق قدم برداشتم.
پنجره را باز کردم و هوای تازه به سروگردنم تازگی بخشید، نسیم صبحگاهی درحال وزیدن بود، در این گرگ‌و‌میش صبح پا به بالکن اتاق نهادم و چیزی که وجودم را لرزاند سردی هوایی بود که ناشی از سحرگاه و لباس نازکم بود.
دستانم را در هم قلاب کرده و به آسمان چشم دوختم، خوشحالی وجودم را فرا گرفته بود دقیقا مثل کودکی که برایش قول پارک رفتن داده‌ای.
لبخند از لب‌هایم کنار نمی‌رفت.
تا اذان صبح همان‌جا ایستاده و به درختان و گلهای رنگی حیاط خیره شدم، تا این‌که صدای دلنواز اذان صبحگاهی از نزدیک‌ترین مسجد به گوشم رسید.
به اتاق بازگشته و بعد از وضو سجاده‌ی گلدار زیبایم را روی زمین گشودم و برای رازونیاز با پروردگارم آماده شدم.
حس‌و‌حالی بهتر از این نمی‌توانست خوبم کند.
نماز که تمام شد کمی دیگر منتظر شدم تا مادر و بقیه اهالی خانه نیز بیدار شوند.
کم-کم صداهایی از بیرون اتاق به گوش می‌رسید که نشان از هیاهویی بود که برای آماده شدن برای جشن امشب می‌داد.
من هم به این جمع پرهیاهو پیوسته و آماده‌ی برگزاری جشن شدم.
مادر و پدر چه برنامه‌هایی چیده و چه تزئیناتی کرده بودند.
هنگام عصر که از استحمام فارغ شدم با دیدن خانه‌‌ای پر از بادکنک‌های طلایی و تزئینات جورواجور دهنم باز ماند، از خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجیدم، و تمام تنم را ذوقی بی‌نهایت فرا گرفته بود.
لب گشودم و از پدر و مادر برای اینهمه زحمت تشکر کردم.
با دلی شاد به داخل اتاق قدم گذاشته و روبه آینه ایستادم، موهای سیاه و خیسم روی شانه‌هایم افتاده بودند، قطره-قطره چکیدن آب از تاربه‌تار موهایم تنم را قلقلک می‌داد.
تاری از موهایم روی صورتم تاب می‌خورد با نوک انگشت کنارش زده و مشغول خشک کردنشان شدم.
درحال پوشیدن لباس بودم که با شنیدن صدای آیفون خشکم زد، با فکر این‌که کسی که پشت در است خودش باشد تمام تنم گر گرفت.
با صداهای احوالپرسی و نشنیدن صدایش نفس حبس شده را که آزارم می‌داد بیرون فرستادم و دوباره مشغول شدم.
هنوز کفش نپوشیده بودم که با دومین زنگ قلبم از تاپ-تاپ ایستاد.
من چرا این‌گونه شده بودم؟ چرا قلبم گاه‌وبی‌گاه وجودم را می‌لرزاند؟ چرا واکنش‌هایم دست خودم نبود؟
و هزاران چرایی دیگر از مغزم رد می‌شد که آخرسر بی‌جواب می‌ماندند.
این‌بار که صدای در آمد و پشت‌بندش صدای بی‌نهایت رویایی او، در تن گر گرفته‌ام لرز خفیفی ایجاد شد، عجیب بود که راضی به این التهاب و آتش درونم بودم و هربار با صدایش یک دور کامل دنیایم زیر و رو می‌شد.
خمیازه‌ای می‌کشم و دفتر خاطرات طلایی رنگم‌را ورق می‌زنم، قبل از خواندن دومین خاطره، دراز می‌کشم و دفتر را در دست می‌گیرم و دراز کشیده مشغول خواندن می‌شوم.
(خاطره دوم)
پس از آن مسافرت رویایی دقیقا هفده روز بود که حتی ثانیه‌ای ندیده بودمش، هر کاری که می‌کردم از جلوی دیدگانم عبور می‌کرد و کم-کم مرا از حال‌و‌هوای کودکی بیرون می‌برد.
از آن روز تا فردا لحظه شماری می‌کردم، فردا روز دیدار بود، و امیدوار بودم که برای تولدم بیاید.
امشب را به سختی و هرآن‌چه که بود به خواب رفتم تا فردا را زودتر ببینم.
چشم که باز کردم هوا هنوز تاریک بود، از بدو بیدار شدنم خواب از چشمانم دزدیده شد، گویی که چند روز است خوابیده‌ام، از رخت‌خواب گرم و نرم خویش بلند شده و به سوی پنجره‌ی قدی اتاق قدم برداشتم.
پنجره را باز کردم و هوای تازه به سروگردنم تازگی بخشید، نسیم صبحگاهی درحال وزیدن بود، در این گرگ‌و‌میش صبح پا به بالکن اتاق نهادم و چیزی که وجودم را لرزاند سردی هوایی بود که ناشی از سحرگاه و لباس نازکم بود.
دستانم را در هم قلاب کرده و به آسمان چشم دوختم، خوشحالی وجودم را فرا گرفته بود دقیقا مثل کودکی که برایش قول پارک رفتن داده‌ای.
لبخند از لب‌هایم کنار نمی‌رفت.
تا اذان صبح همان‌جا ایستاده و به درختان و گلهای رنگی حیاط خیره شدم، تا این‌که صدای دلنواز اذان صبحگاهی از نزدیک‌ترین مسجد به گوشم رسید.
به اتاق بازگشته و بعد از وضو سجاده‌ی گلدار زیبایم را روی زمین گشودم و برای رازونیاز با پروردگارم آماده شدم.
حس‌و‌حالی بهتر از این نمی‌توانست خوبم کند.
نماز که تمام شد کمی دیگر منتظر شدم تا مادر و بقیه اهالی خانه نیز بیدار شوند.
کم-کم صداهایی از بیرون اتاق به گوش می‌رسید که نشان از هیاهویی بود که برای آماده شدن برای جشن امشب می‌داد.
من هم به این جمع پرهیاهو پیوسته و آماده‌ی برگزاری جشن شدم.
مادر و پدر چه برنامه‌هایی چیده و چه تزئیناتی کرده بودند.
هنگام عصر که از استحمام فارغ شدم با دیدن خانه‌‌ای پر از بادکنک‌های طلایی و تزئینات جورواجور دهنم باز ماند، از خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجیدم، و تمام تنم را ذوقی بی‌نهایت فرا گرفته بود.
لب گشودم و از پدر و مادر برای اینهمه زحمت تشکر کردم.
با دلی شاد به داخل اتاق قدم گذاشته و روبه آینه ایستادم، موهای سیاه و خیسم روی شانه‌هایم افتاده بودند، قطره-قطره چکیدن آب از تاربه‌تار موهایم تنم را قلقلک می‌داد.
تاری از موهایم روی صورتم تاب می‌خورد با نوک انگشت کنارش زده و مشغول خشک کردنشان شدم.
درحال پوشیدن لباس بودم که با شنیدن صدای آیفون خشکم زد، با فکر این‌که کسی که پشت در است خودش باشد تمام تنم گر گرفت.
با صداهای احوالپرسی و نشنیدن صدایش نفس حبس شده را که آزارم می‌داد بیرون فرستادم و دوباره مشغول شدم.
هنوز کفش نپوشیده بودم که با دومین زنگ قلبم از تاپ-تاپ ایستاد.
من چرا این‌گونه شده بودم؟ چرا قلبم گاه‌وبی‌گاه وجودم را می‌لرزاند؟ چرا واکنش‌هایم دست خودم نبود؟
و هزاران چرایی دیگر از مغزم رد می‌شد که آخرسر بی‌جواب می‌ماندند.
این‌بار که صدای در آمد و پشت‌بندش صدای بی‌نهایت رویایی او، در تن گر گرفته‌ام لرز خفیفی ایجاد شد، عجیب بود که راضی به این التهاب و آتش درونم بودم و هربار با صدایش یک دور کامل دنیایم زیر و رو می‌شد.
- ۲.۷k
- ۲۴ بهمن ۱۴۰۲
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
