bàŕáñ:

bàŕáñ:
از نگاه کردن به عقربه های دقیقه شمار ساعت که خسته شوی، از لحظه های تنهایی و بی همرایی که خسته شوی، از لبخندهای تلخ مصنوعی ات که خسته شوی، از ترس های کودکانه همیشگی ات که خسته شوی، ازدلگیری ها مدامت که خسته شوی، از چشم های دل نگرانت که خسته شوی، از پاهای خسته در راه مانده ات که خسته شوی، از ناصبوری هایت که خسته شوی، از نارفیقات ک خسته شوی، از دنیای بی روحت که خسته شوی، از هجوم نامهربانی های دنیا که خسته شوی، از آرزوهای کالت که خسته شوی، اصلا از دنیا که بریدهباشی، آن وقت دلت می خواهد بروی یک جایی مثل حرم، بنشینی یک جای دنج توی صحن، زل بزنی به تک تک آدم هایی که نمیدانی چه روزگاری دارند، زل بزنی به کبوترهایی که گاهی دلت می خواهد جای آنها باشی، زل بزنی به آسمان آرامِ حرم و کلی عشق، مهربانی و امید از آسمانش هدیه بگیری.... نه! اصلا بگذار یک جور دیگر بگویم .٫ وقتی که یک جور غمی سراغت را میگرد که فقط یک درمان دارد ، وقتی که دلتنگش می شوی، وقتی که دلتنگت می شود، وقتی که هوای کمیل خواندن میکنی، وقتی که هوای نفس کشیدن در هوایش را میکنی، وقتی که دوست داری بروی به یک جایگاه امن، به یک آرامش گاه آسمانی و بلند بلند بخوانی اش، بلند بلند بگویی *یاغیاث المستغیثین* بلند بلند بگویی پشیمانم، دل شکسته ام ، عذرخواهم، بلند بلند بخوانی اش و گریه کنی ، بخوانی اش و سبک شوی... آنو قت است که دوست داری بروی یک جایی مثل حرمم..🕌 🕌 🕌 🙏 🙏 🙏 🙏 💚 💚