پارت آخر
از همون روز،
یونگی وارد فازی شد
که هیچکس—حتی خودش—تا حالا ندیده بود.
تلاش میکرد.
خیلی هم تلاش میکرد.
اما…
دستوپاچلفتیترین شکل ممکن.
⸻
اولین تلاشش؟
صبح زود پیام داد به داداشت:
«بهش بگو صبحونه بخوره.»
داداشت خندید:
«خودت بگو دیگه.»
یونگی تایپ کرد…
پاک کرد…
دوباره نوشت…
آخرش فقط فرستاد:
«صبح بخیر.»
و تا دو ساعت
گوشی رو زمین گذاشت
که نره چکش کنه.
⸻
دومین تلاش؟
اومد خونهتون
با یه بسته شکلات.
نه گل.
نه چیز خاص.
فقط شکلات.
داداشت گفت:
«این دیگه چیه؟»
یونگی خیلی جدی جواب داد:
«شکلات…
قابل اعتماده.»
⸻
سومین تلاش؟
خواست باهات حرف بزنه
اما هر بار که نزدیکت میشد
یادش میرفت چی میخواست بگه.
«اِم…
من…
یعنی…
هوا…
سرده نه؟»
وسط تابستون.
خودش هم بعدش
آه کشید
و به دیوار زل زد
انگار از زندگی ناامید شده.
⸻
چهارمین تلاش؟
خواست کمک کنه لیوانها رو جمع کنه
که نشون بده حواسش هست.
اما دستش لرزید.
تق!
لیوان از دستش افتاد
و شکست.
همه ساکت شدن.
یونگی خشکش زد.
به تیکههای لیوان نگاه کرد
بعد به دستش
بعد به تو.
زیر لب گفت:
«ببخشید…
من فقط میخواستم…»
صداش برید.
کاملاً.
من جلو رفتم.
کنارش زانو زدم.
آروم گفتم:
«یونگی…
نمیخواد تلاش کنی
که دوست داشته باشمت.»
سرش رو بالا آورد.
چشمهاش پر از استرس.
لبخند زدم و ادامه دادم:
«چون من
از قبل دوستت داشتم.
فقط تو
دیر متوجه شدی.»
بعد…
قبل از اینکه بتونه چیزی بگه،
خیلی آروم
گونهش رو بوسیدم.
⸻
یونگی؟
یونگی قفل کرد 😂🤍
چشمهاش گرد شد.
دستهاش بیحرکت موند.
مغزش رسماً از کار افتاد.
داداشت زد زیر خنده:
«بچههااا
یونگی رو ریست کنین!»
چند ثانیه بعد،
یونگی بالاخره نفس کشید.
دستش رو آورد جلوی صورتش،
گونهش کاملاً قرمز شده بود
و با صدای خیلی خیلی آروم گفت:
«…
پس
من
احمق بودم؟»
خندیدم.
اونم خندید.
اول آروم،
بعد واقعی.
و همونجا،
پسری که بلد نبود حرف بزنه،
بلد نبود تلاش کنه،
بلد نبود عاشقانه رفتار کنه…
فهمید
که بدون هیچ تلاشی،
دلش
قبلاً گرفته شده بود
یونگی وارد فازی شد
که هیچکس—حتی خودش—تا حالا ندیده بود.
تلاش میکرد.
خیلی هم تلاش میکرد.
اما…
دستوپاچلفتیترین شکل ممکن.
⸻
اولین تلاشش؟
صبح زود پیام داد به داداشت:
«بهش بگو صبحونه بخوره.»
داداشت خندید:
«خودت بگو دیگه.»
یونگی تایپ کرد…
پاک کرد…
دوباره نوشت…
آخرش فقط فرستاد:
«صبح بخیر.»
و تا دو ساعت
گوشی رو زمین گذاشت
که نره چکش کنه.
⸻
دومین تلاش؟
اومد خونهتون
با یه بسته شکلات.
نه گل.
نه چیز خاص.
فقط شکلات.
داداشت گفت:
«این دیگه چیه؟»
یونگی خیلی جدی جواب داد:
«شکلات…
قابل اعتماده.»
⸻
سومین تلاش؟
خواست باهات حرف بزنه
اما هر بار که نزدیکت میشد
یادش میرفت چی میخواست بگه.
«اِم…
من…
یعنی…
هوا…
سرده نه؟»
وسط تابستون.
خودش هم بعدش
آه کشید
و به دیوار زل زد
انگار از زندگی ناامید شده.
⸻
چهارمین تلاش؟
خواست کمک کنه لیوانها رو جمع کنه
که نشون بده حواسش هست.
اما دستش لرزید.
تق!
لیوان از دستش افتاد
و شکست.
همه ساکت شدن.
یونگی خشکش زد.
به تیکههای لیوان نگاه کرد
بعد به دستش
بعد به تو.
زیر لب گفت:
«ببخشید…
من فقط میخواستم…»
صداش برید.
کاملاً.
من جلو رفتم.
کنارش زانو زدم.
آروم گفتم:
«یونگی…
نمیخواد تلاش کنی
که دوست داشته باشمت.»
سرش رو بالا آورد.
چشمهاش پر از استرس.
لبخند زدم و ادامه دادم:
«چون من
از قبل دوستت داشتم.
فقط تو
دیر متوجه شدی.»
بعد…
قبل از اینکه بتونه چیزی بگه،
خیلی آروم
گونهش رو بوسیدم.
⸻
یونگی؟
یونگی قفل کرد 😂🤍
چشمهاش گرد شد.
دستهاش بیحرکت موند.
مغزش رسماً از کار افتاد.
داداشت زد زیر خنده:
«بچههااا
یونگی رو ریست کنین!»
چند ثانیه بعد،
یونگی بالاخره نفس کشید.
دستش رو آورد جلوی صورتش،
گونهش کاملاً قرمز شده بود
و با صدای خیلی خیلی آروم گفت:
«…
پس
من
احمق بودم؟»
خندیدم.
اونم خندید.
اول آروم،
بعد واقعی.
و همونجا،
پسری که بلد نبود حرف بزنه،
بلد نبود تلاش کنه،
بلد نبود عاشقانه رفتار کنه…
فهمید
که بدون هیچ تلاشی،
دلش
قبلاً گرفته شده بود
- ۱۶.۱k
- ۲۲ بهمن ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط