Covenant of Blood and Silk

آن شب، دنیا برای تهیونگ رنگی نداشت؛ مگر رنگِ انتظار. او که مردی بود که با یک اشاره، فرمان مرگ صادر می‌کرد، حالا با لرزشِ خفیفی در انگشتانش، مقابل آینه ایستاده بود. او برای لحظه‌ای دیگر، آن رئیسِ بی‌رحمِ مافیا نبود؛ او فقط مردی بود که می‌خواست تمامِ هستی‌اش را در آغوش بگیرد.

او با نگاهی که از شدتِ اشتیاق سنگین شده بود، به پیراهنِ سیاه و شیکش خیره شد و زیر لب زمزمه کرد: «امشب، دیگر هیچ حریفی میان ما نیست... امشب، ات متعلق به من خواهد بود، پرنسسِ من.»

او سوار بر ماشینِ مشکی‌اش، از میانِ خیابان‌های پر از سایه گذشت تا به جایی برسد که ات منتظرش بود. وقتی به مقابلِ آن سالن زیبایی رسید، قلبش با هر ضربه، نام ات را صدا می‌زد. و آن لحظه... همان لحظه‌ای که ات از پله‌ها پایین می‌آمد، زمان برای او متوقف شد.

ات مثل یک رویایِ سفید در میانِ دنیایِ سیاه او بود. چشم‌های آهویی که تمامِ مهربانیِ جهان را در خود داشت، موهای موج‌داری که با هر حرکت، قصه‌ای از لطافت می‌گفت، و لباسی که گویی از تارهایِ نور بافته شده بود. تهیونگ در برابرِ زیباییِ ات، مات و مبهوت ماند. تمام قدرتِ او، در برابرِ نگاهِ ات، بی‌دفاع بود.

او با لبخندی که فقط برای ات معنا داشت، به سمتش آمد. وقتی دست ات را گرفت، انگار تمامِ دنیایِ تاریکِ او، با گرمای دست‌های ات روشن شد. تهیونگ دست ات را بوس++ید و با صدایی که از شدتِ عشق، بم و لرزان بود، گفت: «بریم... بریم جایی که فقط من و تو باشیم.»

اما سرنوشت، در تاریکیِ خیابان، کمین کرده بود.

در حالی که داشتند از میانِ جاده عبور می‌کردند و تهیونگ غرق در تماشایِ صورتِ ات بود، ناگهان صدای جیغِ وحشتناکِ لاستیک‌ها و نورِ کورکننده‌ی ماشینی که با سرعتِ مرگبار به سمت آن‌ها می‌آمد، سکوتِ عاشقانه را در هم شکست.

در آن ثانیه‌یِ سرنوشت‌ساز، ات نه به زندگی خودش، بلکه به او فکر کرد. با تمامِ توانِ وجودش، خودش را به سمت او پرتاب کرد و تهیونگ را با ضربه‌ای محکم به کناری هل داد. برخوردِ وحشیانه‌ی ماشین، صدای شکستنِ تمامِ رویاهای آن شب را داد.

تهیونگ با وحشتی که تا به حال در هیچ جنگی تجربه نکرده بود، به سمت ات دوید. وقتی او را در آغوش گرفت، احساس کرد تمامِ جهان در حال فرو ریختن است. لباسِ سفید و درخشانِ عروس‌گونه‌ی ات، حالا داشت با سرعتِ لکه‌هایِ سرخ و گرمِ خو═ن، رنگِ خود را از دست می‌داد.

او ات را روی پاهایش خواباند و با فریادهایی که روحش را می‌دراند، التماس می‌کرد: «نه! نه! تو نمی‌تونی! من هنوز تمامِ عمرم رو به تو مدیونم... چشماتو باز کن! تموم نمیشه، ما هنوز شروع نکردیم!»

ات، در حالی که نفس‌هایش به شماره افتاده بود، با لبخندی که از لبانِ بی‌جان‌ات بیرون می‌آمد، دستِ خو═ن‌آلودش را بالا آورد. انگشتانش را با آخرین توان بر روی گونه‌ی او کشید، انگار که می‌خواست آخرین ردپایِ خود را بر تنِ او به جا بگذارد. با صدایی که مثل زمزمه‌یِ یک فرشته بود، گفت: «تهیونگ... اگر مرگ، مسیرِ ما را جدا کرد... فراموش نکن که روحِ من، تا ابد در میانِ تپش‌هایِ قلبِ تو زندگی می‌کند...»

و با آخرین نگاهِ پر از عشق، چشمانش بسته شد.

فریادهای تهیونگ در میانِ باران گم شد. او ات را در سی═نه‌اش فشرد و در میانِ اشک‌هایی که با خو═نِ روی لباس‌هایش آمیخته بود، لب‌های سرد او را بو═سید. او در آن لحظه‌یِ ویران، میانِ لذتِ داشتنِ او و دردِ از دست دادنِ او، تمام شد.

او در حالی که سرش را بر پیکرِ بی‌جانِ ات تکیه داده بود، زیر لب زمزمه کرد:
«در زندگی بعدی، من تمامِ دنیا را می‌سوزانم تا دوباره تو را پیدا کنم... منتظرم می‌مانم، پرنسسِ من.»
.

.

.

«ܥ‌‌ࡅ߭ࡅ࡙ߊ ܢ̣ߊ ܝ‌ܦ̇ࡅ߳ࡅِ߭ ࡅ߳ࡐ‌، ߊ‌ܝ̇‌ ܩܫࡅ߭ߊ ܟܿߊ‌ܠܨ ܢܚ݅ܥ‌‌…ߊ‌ࡅ߭ܭَߊ‌ܝ‌ ࡅ߳ܩߊ‌ܩِ ܦ̈ࡐ‌ߊ‌ࡅ߭ࡅ࡙ࡅِ߭ ܣܢܚࡅ߳ࡅ࡙، ܢ̣ܥ‌‌ࡐ‌ࡅِ߭ ࡅ߳ࡐ‌، ܢ̣ࡅ࡙‌ߊ‌ܫࡅ߳ܢ̣ߊ‌ܝ‌ࡅ߭ܥ‌‌.»


The end...


لایک:17
کامنت:17
فالو:17
بازنشر:5


حمایت میکنید عروسکا؟