سفیر کبیر Grand Ambassador

پارت ۱۲۱
با دیدن صحنه روبرویم برای لحظه ای خیال ،کردم کار خشایار تمام است که نوری از جانب خشایار درخشید و بعد جیغی کرکننده، سبب شد تا دستهایم را روی گوشم بگذارم
نگاهی به جایگاه .انداختم تمام افراد حتی ملکه ها هم گوشهای خودشان را گرفته بودند همزمان با این جیغ غرشی بلند شنیدم؛ غرشی که صدای آن با صدای جیغ برابری می کرد.
با دیدن پرنده ای سفید که تمام موجودات را از بین برده بود به حالت نیم خیز از روی صندلی ام بلند شدم. پرنده همه را به غیر از شیر از بین برده بود جدال شیر طلایی رنگ با پرنده ای که کمی از خودش بزرگتر بود دیدنی بود.
هرگز به عمرم پرنده ای به این باشکوهی ندیده بودم یقین داشتم این پرنده چیزی بیش از یک طلسم یا جادو بود. هر کدام به طریقی به هم آسیب میزدند شیر با دندانهایش و پرنده با منقارش اما این تمام ماجرا نبود. در یک لحظه پرنده خودش را از دست شیر خلاص کرد و در یک حمله برق آسا با نوکش ضربه ای به سر شیر زد.
درست از محل برخورد منقار با سر شیر نوری شروع به تابیدن .کرد میتوانستم گودریک را ببینم که با خشم به پرنده چشم دوخته بود گودریک با شدت چوبش را از بالا به پایین آورد همزمان با ظاهر شدن طنابی آتشین با چرخشی آن را به دور پرنده پیچاند و آن را به سمتی دیگر انداخت. همزمان با کنار رفتن پرنده و برخورد آن با سکوی سنگی دو انفجار رخ داد. انفجاری از دو نور طلایی و سفید، مطمئن بودم که هم پرنده و هم شیر از بین رفته بودند.
زمانیکه چشمانم را باز کردم با منظره هولناکی مواجه شدم چشمان خشایار همچون موهایش میدرخشید. درخششی که هیچ شومیای در آن احساس نمی کردم اما قدرتی که از سمت او احساس میکردم به حدی من را ترسانده بود که درون صندلی ام فرو رفتم
موهای سفید و بلندش به هوا بلند شده بود گویی که بادی شدید در میان آنها در حال وزیدن بود. در برابر این تغییر گودریک با صدایی بلند خندید؛ او همچون دیوانهها به نظر میرسید هر چند چنین چیزی از او بعید نبود. اما به نظر میرسید که او قصد داشت تا خشایار را عصبانی کند.
شاید او پیرمرد را دسته کم گرفته بود کهولت سن و تجربه ای که او داشت با هیچ کدام از افراد حاضر قابل قیاس نبود خشایار که ظاهری غیرانسانی پیدا کرده بود دست راستش را به سمت گودریک گرفت و همزمان موجی از انرژی از دستانش خارج شد همزمان با عبور این انرژی از مقابل ،جایگاه تمام موهای بدنم سیخ شدند. عبور موجی از انرژی سبب به لرزه در آمدن جایگاه شده بود همه ،سفیران حتی ملکه ها نیز از صندلی های خودشان بلند شده بودند تا پیروزی خشایار را ببینند آنها طوری به حرکت ،طلسم نه امکان نداشت که این طلسم باشد حتی من هم که سررشته ای از جادو و جادوگری نداشتم میتوانستم بگویم که این با آنچه که تا به حال دیده بودم تفاوتی اساسی داشت.
نگاهم به سمت گودریک چرخید که به سرعت کلماتی را زیر لب زمزمه میکرد و سپس دستهایش را به هم کوبید. با این کار هاله هایی سرخ تمام بدن او را پوشاند هاله هایی که به خوبی در برابر شدت برخورد آن انرژی جادویی مقاومت کردند با تمام ،اینها بدن گودریک به سختی در حال لرزیدن بود نگاهم به سمت خشایار برگشت با دیدن پیرمرد تعجب کردم او به حالت عادی در آمده بود؛ اما لبخندی گوشه لبش شکل گرفته بود. شاید او شکست گودر یک را قطعی میدانست او عصایش را به سمت گودریک گرفت و همزمان با این کار اخگری نازک و بلند از نوک عصایش به بیرون جهید.
طلسمی صورتی رنگ که به طرز ،غیر معمولی بلند به نظر میرسید با تمام این اوصاف هاله های سرخ رنگ به خوبی در مقابل طلسم خشایار مقاومت می کردند.
می توانستم ببینم که طلسم به سختی درون هاله ها نفوذ میکرد و با هر حرکتش کوچک و کوچکتر میشد. گودریک قوی تر از آن بود که همه انتظار داشتند و طلسم خشایار قادر به نفوذ به آن نبود. انتظار داشتم که گودریک با همین هاله سرخ از پس طلسم خشایار بر آید. اما در آخرین لحظه هاله اطراف او شروع به کمرنگ شدن کرد و در یک لحظه طلسم از درون هاله عبور کرد با برخورد طلسم به گودریک گودریک روی زمین افتاد. از ترس اینکه مبادا او آسیب دیده باشد از جایم بلند شدم برای من که تازه او را دیده بودم، چنین عکس العملی عجیب بود در همین مدت کوتاه پیوندی میان ما ایجاد شده بود که قادر به بیان آن نبودم. خشایار را دیدم که به سوی او رفت و اندکی بعد گودریک از روی زمین بلند شد.