سناریو عشق بی پایان میشه قبلش لایک کنی ستاره
#فالو=فالو
---
###سناریوی ۱۱: سکوتِ بعد از هیاهو – پیمانِ دوباره
**زمان:** غروب همان روز، پس از رفتن مهمانان.
**مکان:** ایوانِ خانه‌ی خانوادگی میتسوری، رو به باغچه‌ی غروب‌کرده.
هیاهوی مهمانی فروکش کرده بود. خواهر و برادرها و بچه‌ها رفته بودند و حالا فقط سکوتِ دلنشینی در باغچه حاکم بود. اوبانای و میتسوری کنار هم روی ایوان نشسته بودند. هوا کمی خنک‌تر شده بود و بوی گل‌های شب‌بو در فضا پیچیده بود.
اوبانای برای لحظاتی طولانی به نقطه‌ای نامعلوم در دوردست خیره مانده بود. بعد، آرام سرش را به سمت میتسوری چرخاند.
«میتسوری...» صدایش کمی گرفته بود. «امروز... خیلی بهم سخت گذشت.»
میتسوری با نگرانی نگاهش کرد. «اوبانای-سان؟ حالت خوبه؟ اگه اذیت شدی، می‌تونیم زودتر برگردیم.»
اوبانای به آرامی دستش را گرفت. «نه، نه! منظورم این نیست. فقط... این همه مهربونی، این همه توجه... یه کم برام سنگینه. من عادت ندارم.» او مکث کرد و به دست‌هایشان که در هم گره خورده بود نگاه کرد. «اما... وقتی تو اونجا بودی، کنارم... احساس کردم که شاید... شاید واقعاً بخشی از این دنیای آروم باشم.»
میتسوری لبخند زد، لبخندی که فقط برای اوبانای بود. «تو همیشه بخشی از دنیای منی، اوبانای-سان. این خونواده هم به زودی می‌فهمن که تو چقدر آدم خوبی هستی. فقط نیاز به زمان دارن تا اون لایه‌های بیرونی رو کنار بزنن، همون‌طور که من زدم.»
اوبانای سرش را تکان داد. «پدرت... حرف جالبی زد. درباره‌ی اینکه اگه ناراحتت کنم...» او مکثی کرد و نفس عمیقی کشید. «من... من هیچ‌وقت نمی‌خوام ناراحتت کنم، میتسوری. حتی فکر کردن بهش هم... وحشتناکه.»
میتسوری به آرامی سرش را روی شانه‌ی اوبانای گذاشت. «می‌دونم، اوبانای-سان. منم همین‌طور. عشق ما مثل شمشیرمون محکمه. هیچ‌وقت نمی‌ذاریم شکسته بشه.»
اوبانای بازویش را دور میتسوری حلقه کرد. این حرکت، هرچند کوچک، برایش پر از معنی بود. «قول می‌دم... قول می‌دم تمام تلاشم رو بکنم که لایق این باشم که کنار تو باشم. لایقِ این خانواده.»
میتسوری سرش را بلند کرد و با چشمانی که حالا پر از اشکِ شوق بود، به او نگاه کرد. «تو همین الانش هم لایقی، اوبانای-سان. همین که هستی، کافیه.»
آن شب، زیر نورِ ملایمِ فانوس‌های باغچه، زیر آسمانی که پر از ستاره بود، اوبانای و میتسوری نه فقط با هم، بلکه با خاطره‌ی مهمانیِ پرهیاهو و دلنشینِ خانواده‌ی میتسوری، پیمانِ عشق و همراهیِ خود را دوباره محکم کردند. این آغازِ یک فصلِ عادی‌تر، اما عمیق‌تر در زندگیِ مشترکشان بود.
---
ادامه دارد...
اگر دوستش ندارید کنسلش کنم آخه حتی به لایک کوچیک هم نمیکنین 🥲
---
###سناریوی ۱۱: سکوتِ بعد از هیاهو – پیمانِ دوباره
**زمان:** غروب همان روز، پس از رفتن مهمانان.
**مکان:** ایوانِ خانه‌ی خانوادگی میتسوری، رو به باغچه‌ی غروب‌کرده.
هیاهوی مهمانی فروکش کرده بود. خواهر و برادرها و بچه‌ها رفته بودند و حالا فقط سکوتِ دلنشینی در باغچه حاکم بود. اوبانای و میتسوری کنار هم روی ایوان نشسته بودند. هوا کمی خنک‌تر شده بود و بوی گل‌های شب‌بو در فضا پیچیده بود.
اوبانای برای لحظاتی طولانی به نقطه‌ای نامعلوم در دوردست خیره مانده بود. بعد، آرام سرش را به سمت میتسوری چرخاند.
«میتسوری...» صدایش کمی گرفته بود. «امروز... خیلی بهم سخت گذشت.»
میتسوری با نگرانی نگاهش کرد. «اوبانای-سان؟ حالت خوبه؟ اگه اذیت شدی، می‌تونیم زودتر برگردیم.»
اوبانای به آرامی دستش را گرفت. «نه، نه! منظورم این نیست. فقط... این همه مهربونی، این همه توجه... یه کم برام سنگینه. من عادت ندارم.» او مکث کرد و به دست‌هایشان که در هم گره خورده بود نگاه کرد. «اما... وقتی تو اونجا بودی، کنارم... احساس کردم که شاید... شاید واقعاً بخشی از این دنیای آروم باشم.»
میتسوری لبخند زد، لبخندی که فقط برای اوبانای بود. «تو همیشه بخشی از دنیای منی، اوبانای-سان. این خونواده هم به زودی می‌فهمن که تو چقدر آدم خوبی هستی. فقط نیاز به زمان دارن تا اون لایه‌های بیرونی رو کنار بزنن، همون‌طور که من زدم.»
اوبانای سرش را تکان داد. «پدرت... حرف جالبی زد. درباره‌ی اینکه اگه ناراحتت کنم...» او مکثی کرد و نفس عمیقی کشید. «من... من هیچ‌وقت نمی‌خوام ناراحتت کنم، میتسوری. حتی فکر کردن بهش هم... وحشتناکه.»
میتسوری به آرامی سرش را روی شانه‌ی اوبانای گذاشت. «می‌دونم، اوبانای-سان. منم همین‌طور. عشق ما مثل شمشیرمون محکمه. هیچ‌وقت نمی‌ذاریم شکسته بشه.»
اوبانای بازویش را دور میتسوری حلقه کرد. این حرکت، هرچند کوچک، برایش پر از معنی بود. «قول می‌دم... قول می‌دم تمام تلاشم رو بکنم که لایق این باشم که کنار تو باشم. لایقِ این خانواده.»
میتسوری سرش را بلند کرد و با چشمانی که حالا پر از اشکِ شوق بود، به او نگاه کرد. «تو همین الانش هم لایقی، اوبانای-سان. همین که هستی، کافیه.»
آن شب، زیر نورِ ملایمِ فانوس‌های باغچه، زیر آسمانی که پر از ستاره بود، اوبانای و میتسوری نه فقط با هم، بلکه با خاطره‌ی مهمانیِ پرهیاهو و دلنشینِ خانواده‌ی میتسوری، پیمانِ عشق و همراهیِ خود را دوباره محکم کردند. این آغازِ یک فصلِ عادی‌تر، اما عمیق‌تر در زندگیِ مشترکشان بود.
---
ادامه دارد...
اگر دوستش ندارید کنسلش کنم آخه حتی به لایک کوچیک هم نمیکنین 🥲
- ۱.۵k
- ۰۱ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
