«معشوق سابق» پارت دهم
~~~
داشت خاطرات اولین ملاقاتش با هیونجین را مرور میکرد.
همان روزی که فلیکس برای اولین بار وارد شرکت میشد، طبق عادتش به کافه ی شرکت رفته بود تا قهوه بخورد.
قهوه را که خورد رفت تا پولش را حساب کند. دستش را کرد داخل جیب سمت راستش تا کیف پولش را در بیاورد، اما نبود، جیب سمت چپ را هم گشت، اما خبری از کیف پول نبود.
هیونجین که پشت سر فلیکس در نوبت ایستاده بود، متوجه این شد که فلیکس کیف پولش را جا گذاشته است.
فلیکس که سردرگم همچنان دنبال کیف پولش میگشت با صدایی ملایم و آرامش بخش به خودش آمد:
_اون با منه، لطفا با کارت من حساب کنید.
هیونجین کارت را به فروشنده داد، دستش برای یک لحظه با انگشتان یخ‌زده ی فلیکس برخورد کرد، گرمایی غریب مثل آتشی کوچک روی پوستش باقی ماند. وقتی چشمانشان به هم رسید، فلیکس سوگند خورد در عمق آن نگاه سرد، جرقه‌ای از کنجکاوی دیده است؛ همان جرقه‌ای که حالا، پس از همه ی این ماه‌ها، به خاکستری سرد تبدیل شده بود.»
با چهره ی جذاب و فریبنده ی هیونجین مواجه شد، با نور خورشید که از سمت پنجره به موهای هیونجین تابیده میشد، چهره اش از جو انسانی خارج میشد، با استشمام عطر چوب صندل با رایحه باران که معلوم بود بوی عطر خوشبوی هیونجین است هوش از سرش پرید.
صدای ضربان قلب فلیکس از صد فرسخی شنیده میشد، نمیتوانست از هیونجین چشم بردارد، دستانش یخ زده بود.
هیونجین که متوجه نگاه خیره ی فلیکس شد، از دیدن چنین صورت معصوم و زیبایی مکثی کوتاه کرد و گفت:
_هی تو همون کارمند جدیدی درسته؟ خوشبختم، من رئیس این مجموعه هستم، اما انگار زیاد از دیدنم خوشحال نیستی؟
فلیکس که مات و مبهوت به هیونجین نگاه میکرد، با صدایی هول و لرزان گفت: خ... خیلی خیلی خوشبختم، شما جناب هوانگ هستین اگه اشتباه نکنم، بابت اینکه الان به دادم رسیدین خیلی ممنونم، معمولا انقد حواس پرت نیستم، جبران میکنم و لبخندی مصنوعی زد.
هیونجین سری تکان داد و با قدم هایی محکم به سمت دفترش راه افتاد، فلیکس که شرایط پیش آمده را درک نمیکرد زیر لب با خودش گفت: من چم شده؟؟
فلیکس دلش همان هیونجین را میخواست، همان هیونجین که روز اول ملاقاتش کرده بود.
دلش برای آن روز ها تنگ شده بود، دوباره بغض لعنتی حنجره اش را آزرد، دیگر تلاشی برای نگه داشتن بغضش نمیکرد، اشک میریخت، بی وقفه اشک میریخت.
~~~
هیونجین در آن سوی شهر، کروات سیاهش را مرتب میکرد، برای جنگی آماده میشد که نه سلاحی داشت و نه اراده ای.
دلش نمیخواست با گلوریا ملاقات کند، میدانست او هم یک ابزار برای آزار هیونجین است.
کت مشکی اش را از روی چوب لباسی برداشت، بوی تند الکل با بویی آشنا ترکیب شده و به مشامش رسید.
برای پی بردن به اینکه بوی چه کسی روی کتش نشسته، کت را به بینی اش نزدیک تر کرد.
بوی عطر شیرین و خنک فلیکس بود، دقیق یادش نمی آمد کی به فلیکس تا این حد نزدیک شده بود که بوی عطرش به این وضوح روی کتش حس میشد. بی توجه به بوی الکل و بوی عطر فلیکس کت را تنش کرد و با دستانی یخ زده و قدم هایی محکم به سمت طبقه پایین خانه اش و در خروجی به راه افتاد، با پوشیدن آن کت که آغشته به عطر فلیکس بود، حضورش را نیز کنارش حس میکرد و همین امر باعث قوی تر شدن قدم هایش میشد.
بوی فلیکس مانند زرهی نامرئی، تنها سلاحی بود که در این جنگ نابرابر داشت.»
لیموزین مشکی رنگی جلوی در خانه منتظرش بود. خدمتکاری در را برایش باز کرد و هیونجین هم با غیض وارد ماشین شد.
از اینکه دوباره قرار بود وارد آن خانه ی کذائی که یادآور تمام خاطره ی های دردناکش بود، شود اندوهگین بود.
~~~
چطوره؟؟🌚✨
داشت خاطرات اولین ملاقاتش با هیونجین را مرور میکرد.
همان روزی که فلیکس برای اولین بار وارد شرکت میشد، طبق عادتش به کافه ی شرکت رفته بود تا قهوه بخورد.
قهوه را که خورد رفت تا پولش را حساب کند. دستش را کرد داخل جیب سمت راستش تا کیف پولش را در بیاورد، اما نبود، جیب سمت چپ را هم گشت، اما خبری از کیف پول نبود.
هیونجین که پشت سر فلیکس در نوبت ایستاده بود، متوجه این شد که فلیکس کیف پولش را جا گذاشته است.
فلیکس که سردرگم همچنان دنبال کیف پولش میگشت با صدایی ملایم و آرامش بخش به خودش آمد:
_اون با منه، لطفا با کارت من حساب کنید.
هیونجین کارت را به فروشنده داد، دستش برای یک لحظه با انگشتان یخ‌زده ی فلیکس برخورد کرد، گرمایی غریب مثل آتشی کوچک روی پوستش باقی ماند. وقتی چشمانشان به هم رسید، فلیکس سوگند خورد در عمق آن نگاه سرد، جرقه‌ای از کنجکاوی دیده است؛ همان جرقه‌ای که حالا، پس از همه ی این ماه‌ها، به خاکستری سرد تبدیل شده بود.»
با چهره ی جذاب و فریبنده ی هیونجین مواجه شد، با نور خورشید که از سمت پنجره به موهای هیونجین تابیده میشد، چهره اش از جو انسانی خارج میشد، با استشمام عطر چوب صندل با رایحه باران که معلوم بود بوی عطر خوشبوی هیونجین است هوش از سرش پرید.
صدای ضربان قلب فلیکس از صد فرسخی شنیده میشد، نمیتوانست از هیونجین چشم بردارد، دستانش یخ زده بود.
هیونجین که متوجه نگاه خیره ی فلیکس شد، از دیدن چنین صورت معصوم و زیبایی مکثی کوتاه کرد و گفت:
_هی تو همون کارمند جدیدی درسته؟ خوشبختم، من رئیس این مجموعه هستم، اما انگار زیاد از دیدنم خوشحال نیستی؟
فلیکس که مات و مبهوت به هیونجین نگاه میکرد، با صدایی هول و لرزان گفت: خ... خیلی خیلی خوشبختم، شما جناب هوانگ هستین اگه اشتباه نکنم، بابت اینکه الان به دادم رسیدین خیلی ممنونم، معمولا انقد حواس پرت نیستم، جبران میکنم و لبخندی مصنوعی زد.
هیونجین سری تکان داد و با قدم هایی محکم به سمت دفترش راه افتاد، فلیکس که شرایط پیش آمده را درک نمیکرد زیر لب با خودش گفت: من چم شده؟؟
فلیکس دلش همان هیونجین را میخواست، همان هیونجین که روز اول ملاقاتش کرده بود.
دلش برای آن روز ها تنگ شده بود، دوباره بغض لعنتی حنجره اش را آزرد، دیگر تلاشی برای نگه داشتن بغضش نمیکرد، اشک میریخت، بی وقفه اشک میریخت.
~~~
هیونجین در آن سوی شهر، کروات سیاهش را مرتب میکرد، برای جنگی آماده میشد که نه سلاحی داشت و نه اراده ای.
دلش نمیخواست با گلوریا ملاقات کند، میدانست او هم یک ابزار برای آزار هیونجین است.
کت مشکی اش را از روی چوب لباسی برداشت، بوی تند الکل با بویی آشنا ترکیب شده و به مشامش رسید.
برای پی بردن به اینکه بوی چه کسی روی کتش نشسته، کت را به بینی اش نزدیک تر کرد.
بوی عطر شیرین و خنک فلیکس بود، دقیق یادش نمی آمد کی به فلیکس تا این حد نزدیک شده بود که بوی عطرش به این وضوح روی کتش حس میشد. بی توجه به بوی الکل و بوی عطر فلیکس کت را تنش کرد و با دستانی یخ زده و قدم هایی محکم به سمت طبقه پایین خانه اش و در خروجی به راه افتاد، با پوشیدن آن کت که آغشته به عطر فلیکس بود، حضورش را نیز کنارش حس میکرد و همین امر باعث قوی تر شدن قدم هایش میشد.
بوی فلیکس مانند زرهی نامرئی، تنها سلاحی بود که در این جنگ نابرابر داشت.»
لیموزین مشکی رنگی جلوی در خانه منتظرش بود. خدمتکاری در را برایش باز کرد و هیونجین هم با غیض وارد ماشین شد.
از اینکه دوباره قرار بود وارد آن خانه ی کذائی که یادآور تمام خاطره ی های دردناکش بود، شود اندوهگین بود.
~~~
چطوره؟؟🌚✨
- ۷.۲k
- ۱۷ تیر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
