### 🖤 دام موزی
### 🖤 دام موزی
### پارت پنجم: تو حق نداری ناپدید بشی
ساعت ۱۰ صبح ـ عمارت هوانگ
فلیکس روی مبل نشسته بود و مشغول خوردن توت‌فرنگی بود.
هیونجین با تلفن صحبت می‌کرد و قدم‌های عصبی برمی‌داشت.
هیونجین: می‌خوام بدونم چه کسی این پیام رو فرستاده. تا امشب پیداش کن.
تماس را قطع کرد.
فلیکس سرش را از ظرف بیرون آورد.
فلیکس: چرا این‌قدر عصبانی هستین؟
هیونجین: به تو مربوط نیست.
فلیکس: خب، لازم نیست سر من داد بزنین!
هیونجین نفس عمیقی کشید.
هیونجین: امروز از عمارت خارج نمی‌شی.
فلیکس اخم کرد.
فلیکس: چرا؟
هیونجین: چون گفتم.
فلیکس: این جواب نیست!
هیونجین به سمتش برگشت.
هیونجین: فلیکس، اینجا جای امنیه. بیرون آدم‌هایی هستن که ممکنه بهت آسیب بزنن.
فلیکس آرام‌تر پرسید:
فلیکس: به خاطر پدرمه؟
هیونجین سکوت کرد.
همین سکوت برای فلیکس کافی بود.
ساعت ۴ بعدازظهر
هیونجین در دفترش بود که متوجه سکوت غیرعادی عمارت شد.
سرش را بلند کرد.
هیونجین: فلیکس کجاست؟
خدمتکار با نگرانی جواب داد:
خدمتکار: آقا... از حدود نیم ساعت پیش ندیدمش.
هیونجین فوراً از جایش بلند شد.
هیونجین: چی؟
حیاط پشتی عمارت
فلیکس کنار باغچه نشسته بود و به گربه کوچکی که زیر نیمکت پناه گرفته بود، غذا می‌داد.
ناگهان سایه‌ای روی زمین افتاد.
هیونجین: فلیکس!
فلیکس از جا پرید.
فلیکس: وااای! چرا داد می‌زنین؟!
هیونجین با قدم‌های سریع به سمتش آمد.
هیونجین: می‌دونی چقدر دنبالت گشتم؟
فلیکس: من که همین‌جام!
هیونجین دستش را روی صورتش کشید و نفس عمیقی بیرون داد.
فلیکس: شما نگرانم شدین؟
هیونجین: نه.
فلیکس: پس چرا رنگتون پریده؟
هیونجین خم شد، گربه را از کنار پای فلیکس نگاه کرد و گفت:
هیونجین: از این به بعد بدون اینکه به کسی اطلاع بدی، ناپدید نمی‌شی. فهمیدی؟
فلیکس لبخند کوچکی زد.
فلیکس: چشم، بابا!
هیونجین خشک شد.
فلیکس هم تازه متوجه حرفش شد.
فلیکس: منظورم... یعنی... ببخشید!
هیونجین چند لحظه به او نگاه کرد.
بعد آرام گفت:
هیونجین: اشکالی نداره.
آن شب ـ دفتر هیونجین
مردی وارد دفتر شد و پاکتی روی میز گذاشت.
مرد: آقای هوانگ، صاحب شماره ناشناس پیدا شده.
هیونجین پاکت را باز کرد.
داخل آن عکسی از فلیکس بود؛ مربوط به زمانی که هنوز با عمو و عمه‌اش زندگی می‌کرد.
پشت عکس نوشته شده بود:
«پسر را از پدرش جدا کردی. این بار نوبت توست که چیزی را از دست بدهی.»
هیونجین عکس را مچاله کرد.
چشمانش سرد و بی‌رحم شدند.
هیونجین: تمام ورودی‌های عمارت رو تحت کنترل بگیرین.
مرد: اتفاقی افتاده؟
هیونجین به عکس خیره ماند.
هیونجین: اونا بالاخره فهمیدن فلیکس کجاست.
و درست همان لحظه، صدای فلیکس از پشت در بلند شد:
فلیکس: آقای هوانگ؟ می‌تونم بیام تو؟
هیونجین به سمت در نگاه کرد.
هیونجین: بیا داخل.
فلیکس با دو لیوان شیر وارد شد.
فلیکس: یکی برای شماست. چون به نظرم زیادی قهوه می‌خورین!
هیونجین لیوان را گرفت.
هیونجین: ممنون.
فلیکس با تعجب خندید.
فلیکس: وای! امروز دومین باره تشکر می‌کنین!
هیونجین نگاهش کرد.
هیونجین: برو بخواب، کوچولو.
فلیکس به سمت در رفت.
اما نمی‌دانست هیونجین تا صبح کنار پنجره خواهد ایستاد و مراقب عمارت خواهد بود.
چون حالا یک چیز برایش کاملاً روشن شده بود:
این بار قرار نبود اجازه بدهد کسی فلیکس را از او بگیرد.
پایان پارت پنجم 🖤
### پارت پنجم: تو حق نداری ناپدید بشی
ساعت ۱۰ صبح ـ عمارت هوانگ
فلیکس روی مبل نشسته بود و مشغول خوردن توت‌فرنگی بود.
هیونجین با تلفن صحبت می‌کرد و قدم‌های عصبی برمی‌داشت.
هیونجین: می‌خوام بدونم چه کسی این پیام رو فرستاده. تا امشب پیداش کن.
تماس را قطع کرد.
فلیکس سرش را از ظرف بیرون آورد.
فلیکس: چرا این‌قدر عصبانی هستین؟
هیونجین: به تو مربوط نیست.
فلیکس: خب، لازم نیست سر من داد بزنین!
هیونجین نفس عمیقی کشید.
هیونجین: امروز از عمارت خارج نمی‌شی.
فلیکس اخم کرد.
فلیکس: چرا؟
هیونجین: چون گفتم.
فلیکس: این جواب نیست!
هیونجین به سمتش برگشت.
هیونجین: فلیکس، اینجا جای امنیه. بیرون آدم‌هایی هستن که ممکنه بهت آسیب بزنن.
فلیکس آرام‌تر پرسید:
فلیکس: به خاطر پدرمه؟
هیونجین سکوت کرد.
همین سکوت برای فلیکس کافی بود.
ساعت ۴ بعدازظهر
هیونجین در دفترش بود که متوجه سکوت غیرعادی عمارت شد.
سرش را بلند کرد.
هیونجین: فلیکس کجاست؟
خدمتکار با نگرانی جواب داد:
خدمتکار: آقا... از حدود نیم ساعت پیش ندیدمش.
هیونجین فوراً از جایش بلند شد.
هیونجین: چی؟
حیاط پشتی عمارت
فلیکس کنار باغچه نشسته بود و به گربه کوچکی که زیر نیمکت پناه گرفته بود، غذا می‌داد.
ناگهان سایه‌ای روی زمین افتاد.
هیونجین: فلیکس!
فلیکس از جا پرید.
فلیکس: وااای! چرا داد می‌زنین؟!
هیونجین با قدم‌های سریع به سمتش آمد.
هیونجین: می‌دونی چقدر دنبالت گشتم؟
فلیکس: من که همین‌جام!
هیونجین دستش را روی صورتش کشید و نفس عمیقی بیرون داد.
فلیکس: شما نگرانم شدین؟
هیونجین: نه.
فلیکس: پس چرا رنگتون پریده؟
هیونجین خم شد، گربه را از کنار پای فلیکس نگاه کرد و گفت:
هیونجین: از این به بعد بدون اینکه به کسی اطلاع بدی، ناپدید نمی‌شی. فهمیدی؟
فلیکس لبخند کوچکی زد.
فلیکس: چشم، بابا!
هیونجین خشک شد.
فلیکس هم تازه متوجه حرفش شد.
فلیکس: منظورم... یعنی... ببخشید!
هیونجین چند لحظه به او نگاه کرد.
بعد آرام گفت:
هیونجین: اشکالی نداره.
آن شب ـ دفتر هیونجین
مردی وارد دفتر شد و پاکتی روی میز گذاشت.
مرد: آقای هوانگ، صاحب شماره ناشناس پیدا شده.
هیونجین پاکت را باز کرد.
داخل آن عکسی از فلیکس بود؛ مربوط به زمانی که هنوز با عمو و عمه‌اش زندگی می‌کرد.
پشت عکس نوشته شده بود:
«پسر را از پدرش جدا کردی. این بار نوبت توست که چیزی را از دست بدهی.»
هیونجین عکس را مچاله کرد.
چشمانش سرد و بی‌رحم شدند.
هیونجین: تمام ورودی‌های عمارت رو تحت کنترل بگیرین.
مرد: اتفاقی افتاده؟
هیونجین به عکس خیره ماند.
هیونجین: اونا بالاخره فهمیدن فلیکس کجاست.
و درست همان لحظه، صدای فلیکس از پشت در بلند شد:
فلیکس: آقای هوانگ؟ می‌تونم بیام تو؟
هیونجین به سمت در نگاه کرد.
هیونجین: بیا داخل.
فلیکس با دو لیوان شیر وارد شد.
فلیکس: یکی برای شماست. چون به نظرم زیادی قهوه می‌خورین!
هیونجین لیوان را گرفت.
هیونجین: ممنون.
فلیکس با تعجب خندید.
فلیکس: وای! امروز دومین باره تشکر می‌کنین!
هیونجین نگاهش کرد.
هیونجین: برو بخواب، کوچولو.
فلیکس به سمت در رفت.
اما نمی‌دانست هیونجین تا صبح کنار پنجره خواهد ایستاد و مراقب عمارت خواهد بود.
چون حالا یک چیز برایش کاملاً روشن شده بود:
این بار قرار نبود اجازه بدهد کسی فلیکس را از او بگیرد.
پایان پارت پنجم 🖤
- ۵۶
- ۲۳ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
