چند پارتی جونگ کوک وقتی میخواست با خواهرت ازدواج کنه….
بعد دوباره به جای خود کنار محراب برگشت و الا را مبهوت و گیج در میان راه رها کرد.
مراسم مثل رؤیایی پیش میرفت. الا نذرهای ازدواجش را بیاختیار و ماشینی تکرار میکرد، در حالی که نگاهش به چهرهٔ جونگکوک دوخته شده بود. وقتی کشیش آنها را زن و شوهر اعلام کرد، جونگکوک به او نزدیک شد و به نرمی لبهایش را بوسید. بوسهای پاک و کوتاه بود، اما در دل خود وعدهای داشت—وعدهٔ عشقی ناتمام و حسابهایی که هنوز بینشان تسویه نشده بود.
بعد از مراسم، جونگکوک دست الا را گرفت و او را از میان جمعیتِ در حال تشویق عبور داد. آنها به سوئیت عروس رفتند؛ جایی که قرار بود «شب ماهعسل»شان را در آن بگذرانند.
وقتی داخل شدند، جونگکوک در را بست و رو به الا برگشت.
گفت: «باید با هم حرف بزنیم.»
قلب الا بهشدت میتپید.
«حرف بزنیم؟ الان؟ بعد از همهچیز؟»
به سمت پنجره رفت و به باغِ پایین خیره شد؛ جایی که مهمانها مشغول جشن و شادی بودند.
«پنج سال پیش، تو آن عکس را برایم فرستادی و بعد ناپدید شدی. و حالا من اینجا ایستادهام فقط چون خواهرم فرار کرده.»
برگشت و رو به او ایستاد، در حالی که صدایش میلرزید.
جونگکوک یک قدم نزدیکتر شد، چشمهای تیرهاش لحظهای از صورت او جدا نمیشد.
با صدایی آهسته و خشدار گفت: «اون عکس دروغ بود. خودم فرستادمش تا آزادت کنم.»
مکثی کرد و ادامه داد: «بورسیهات آماده بود، رویای آکسفوردت جلوت بود. نمیخواستم من دلیلی باشم که باعث بشه بمونی.»
با سختی آب دهانش را قورت داد.
«و این عروسی؟»
نفسِ الا در سینهاش حبس شد وقتی حقیقت آرامآرام برایش روشن شد.
«یعنی تو—»
اما جونگکوک به نرمی انگشتی روی لبهایش گذاشت و او را ساکت کرد.
در حالی که نگاهش عمیق و پرحرارت بود، آهسته زمزمه کرد: «بذار حرفم رو کامل بزنم.»
سپس گفت: «این عروسی هیچوقت برای النور نبود.»
جونگکوک اعتراف کرد، با صدایی آرام و استوار:
«همهاش همیشه برای تو بود. آن موقع دوستت داشتم، حالا هم دوستت دارم. آن عکس… راهِ من بود برای رها کردنت، چون فکر میکردم این همان چیزی است که تو میخواهی.»
دستش را دراز کرد و به نرمی دست الا را در دست گرفت.
اشکهای خاموش از صورتِ الا سرازیر شد، در حالی که تلاش میکرد حرفهایش را درک کند.
«این کار رو… برای من کردی؟» صدایش چیزی بیش از یک نجوا نبود.
نگاهش به دستهای درهمتنیدهشان افتاد—گرفتنِ محکم و آشنای دستِ او، حسی شبیه خانه بعد از سالها تنهایی.
«اما النور—»
جونگکوک اعتراف کرد، در حالی که شستش بهآرامی روی بند انگشتانش میکشید:
«النور همهچیز رو میدونست. خودش توی برنامهریزی این ماجرا کمک کرد. لباس، محل مراسم، حلقه—همهچیز با این فکر انتخاب شد که تو اینجا بایستی.»
مکثی کرد و فکش منقبض شد.
«الان هم فرانسهست… کنار نامزدِ
مراسم مثل رؤیایی پیش میرفت. الا نذرهای ازدواجش را بیاختیار و ماشینی تکرار میکرد، در حالی که نگاهش به چهرهٔ جونگکوک دوخته شده بود. وقتی کشیش آنها را زن و شوهر اعلام کرد، جونگکوک به او نزدیک شد و به نرمی لبهایش را بوسید. بوسهای پاک و کوتاه بود، اما در دل خود وعدهای داشت—وعدهٔ عشقی ناتمام و حسابهایی که هنوز بینشان تسویه نشده بود.
بعد از مراسم، جونگکوک دست الا را گرفت و او را از میان جمعیتِ در حال تشویق عبور داد. آنها به سوئیت عروس رفتند؛ جایی که قرار بود «شب ماهعسل»شان را در آن بگذرانند.
وقتی داخل شدند، جونگکوک در را بست و رو به الا برگشت.
گفت: «باید با هم حرف بزنیم.»
قلب الا بهشدت میتپید.
«حرف بزنیم؟ الان؟ بعد از همهچیز؟»
به سمت پنجره رفت و به باغِ پایین خیره شد؛ جایی که مهمانها مشغول جشن و شادی بودند.
«پنج سال پیش، تو آن عکس را برایم فرستادی و بعد ناپدید شدی. و حالا من اینجا ایستادهام فقط چون خواهرم فرار کرده.»
برگشت و رو به او ایستاد، در حالی که صدایش میلرزید.
جونگکوک یک قدم نزدیکتر شد، چشمهای تیرهاش لحظهای از صورت او جدا نمیشد.
با صدایی آهسته و خشدار گفت: «اون عکس دروغ بود. خودم فرستادمش تا آزادت کنم.»
مکثی کرد و ادامه داد: «بورسیهات آماده بود، رویای آکسفوردت جلوت بود. نمیخواستم من دلیلی باشم که باعث بشه بمونی.»
با سختی آب دهانش را قورت داد.
«و این عروسی؟»
نفسِ الا در سینهاش حبس شد وقتی حقیقت آرامآرام برایش روشن شد.
«یعنی تو—»
اما جونگکوک به نرمی انگشتی روی لبهایش گذاشت و او را ساکت کرد.
در حالی که نگاهش عمیق و پرحرارت بود، آهسته زمزمه کرد: «بذار حرفم رو کامل بزنم.»
سپس گفت: «این عروسی هیچوقت برای النور نبود.»
جونگکوک اعتراف کرد، با صدایی آرام و استوار:
«همهاش همیشه برای تو بود. آن موقع دوستت داشتم، حالا هم دوستت دارم. آن عکس… راهِ من بود برای رها کردنت، چون فکر میکردم این همان چیزی است که تو میخواهی.»
دستش را دراز کرد و به نرمی دست الا را در دست گرفت.
اشکهای خاموش از صورتِ الا سرازیر شد، در حالی که تلاش میکرد حرفهایش را درک کند.
«این کار رو… برای من کردی؟» صدایش چیزی بیش از یک نجوا نبود.
نگاهش به دستهای درهمتنیدهشان افتاد—گرفتنِ محکم و آشنای دستِ او، حسی شبیه خانه بعد از سالها تنهایی.
«اما النور—»
جونگکوک اعتراف کرد، در حالی که شستش بهآرامی روی بند انگشتانش میکشید:
«النور همهچیز رو میدونست. خودش توی برنامهریزی این ماجرا کمک کرد. لباس، محل مراسم، حلقه—همهچیز با این فکر انتخاب شد که تو اینجا بایستی.»
مکثی کرد و فکش منقبض شد.
«الان هم فرانسهست… کنار نامزدِ
- ۱۰.۵k
- ۰۱ دی ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط