شاید سخت ترین بخش زندگیم موندن پشت کنکوری بود که ازش متنف

شاید سخت ترین بخش زندگیم موندن پشت کنکوری بود که ازش متنفرم. همیشه وقتی یکی میگفت پشت کنکورم با یه حالت ترحم آمیز میگفتم امیدوارم رتبت خوب بشه امسال. اما ته دلم میگفتم نه بابا پشت کنکوریا که قبول نمیشن ولی الان خودم تو همون حالم و دارم با افسردگی و التماس برای نور امید تو زندگیم تلاش میکنم. الان که روزا از استرس دستام میلرزه و تپش قلب میگیرم هی به خودم میگم تموم میشه نگران نباشیا من تنهات نمیزارم ولی این حس سربار بقیه بودن و حس اضافه بودن داره تمام روحمو فرسایش میده با اینک همه دارن تظاهر به عشق میکنن.
دیشب که با بهترین دوستم که شاهد روزای درد و رنجم بود، وقتی حالم بد بود بغلم میکرد و همش حالمو میپرسید برای کنکور پدسگ چیزی که ازش متنفرم خدافظی کردم و گفتم تا ۵ ماه دیگه بهم پیام نده تا بتونم این لجنو تمومش کنم، تا صبح گریه کردم و از تمام زندگیم حالم بهم میخورد، اما الان میتونم بگم سلام بچه ها من اومدم با یه کوله بار جدید از تجربه زندگی. خب تا غصه رو تجربه نکنی که لبخند اخر کار بهت نمی‌چسبه منم یه سال سختیو باید تحمل کنم و از پهنا پاره بشم تا اون کصکش اخر کاری بهم بچسبه هوم؟