رمان: آخرین رقص در قصر

رمان: آخرین رقص در قصر
#𝗧𝗵𝗲_𝗟𝗮𝘀𝘁_𝗗𝗮𝗻𝗰𝗲_𝗶𝗻_𝘁𝗵𝗲_𝗣𝗮𝗹𝗮𝗰𝗲
Part_20
فصل دهم: باغی دور از تاج
A Garden Far from the Crown
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
صبح آرامی بر قصر سلطنتی سایه انداخته بود.
نور خورشید از میان پنجره‌های بلند اتاق سونگمین عبور می‌کرد و روی میز چوبی کنار تخت می‌افتاد.
سونگمین جلوی آینه ایستاده بود.
لباس ساده‌ای به رنگ آبی روشن پوشیده بود؛ بدون نشان سلطنتی یا تزئینات سنگین.
موهایش را مرتب کرد و نگاهی به ساعت انداخت.
— هنوز نیم ساعت مونده...
در همان لحظه، صدای در بلند شد.
— سونگمین؟
— بله؟
کیمین بدون اینکه منتظر جواب دیگری بماند، وارد اتاق شد.
نگاهی به لباس برادرش انداخت.
— امروز قرار مهمی داری؟
سونگمین فوراً برگشت.
— نه!
کیمین ابرویش را بالا برد.
— من هنوز چیزی نگفتم
— فقط می‌خوام برم باغ.
— با بنگ‌چان؟
سونگمین سکوت کرد.
کیمین لبخند زد.
— پس با بنگ‌چان.
— برادر!
— نگران نباش. چیزی به پدر و مادر نمی‌گم.
سونگمین آهی کشید.
— ممنون.
کیمین به سمت در رفت.
— فقط یه توصیه.
— چی؟
— سعی کن این بار برای کسی دردسر درست نکنی
— کیمین!
خنده‌ی کیمین در راهرو پیچید.
باغ پشتی قصر
باغ پشتی قصر با باغ اصلی تفاوت زیادی داشت.
اینجا خبری از مهمانی‌های باشکوه، صدای موسیقی یا رفت‌وآمد اشراف نبود.
درختان بلند، مسیرهای سنگی باریک و حوضی کوچک در مرکز باغ، فضایی آرام ساخته بودند.
چان کنار دروازه‌ی باغ ایستاده بود.
لباس مشکی ساده‌ای به تن داشت و دست‌هایش را در جیب‌هایش گذاشته بود.
صدای قدم‌هایی از پشت سرش شنید.
— منتظر موندید؟
چان برگشت.
سونگمین با لبخند به او نزدیک شد.
— فقط چند دقیقه.
— پس من دیر کردم؟
— نه. من زود اومدم.
سونگمین لبخندش را بیشتر کرد.
— این یعنی شما هم مشتاق بودید؟
چان نگاهش کرد.
— یعنی من آدم وقت‌شناسی هستم.
— البته.
هر دو خندیدند.
در مسیر سنگی باغ قدم می‌زدند.
سونگمین دست‌هایش را پشت کمرش قرار داده بود و گاهی به گل‌های کنار مسیر نگاه می‌کرد.
— این باغ رو دوست دارم.
چان به اطراف نگاه کرد.
— چرا؟
— چون اینجا کسی ازم انتظار نداره شاهزاده باشم.
چان آرام گفت:
— پس اینجا می‌تونید خودتون باشید.
سونگمین سر تکان داد.
— دقیقاً.
چند قدم جلوتر، کنار حوض ایستاد.
— وقتی بچه بودم، همیشه اینجا می‌اومدم. کیمین همراهم بود. گاهی با هم قایم می‌شدیم تا خدمتکارها پیدامون نکنن.
چان لبخند زد.
— شاهزاده‌ی دردسرساز از بچگی دردسرساز بوده.
سونگمین با اعتراض گفت:
— من فقط بچه بودم!
— و برادرتون احتمالاً مجبور بوده همیشه مراقبتون باشه.
سونگمین لبخند آرامی زد.
— کیمین همیشه مراقبم بوده.
نگاهش برای لحظه‌ای به آب حوض افتاد.
— حتی وقتی بزرگ شدیم.
چان چیزی نگفت.
گاهی سکوت، بهتر از هر پاسخی بود.