در نیمه های شب پارت یازدهم ( فلش بک به زندگی زاندر)

گذشت و زاندر تقریبا شانزده ساله بود
و ساعت حدودا چهار و نیم صبح بود او تنها یک ساعت
فرصت داشت.
به سمت آشپز خانه رفت و طبق چیز هایی که یاد گرفته بود یک کیک شکلاتی کوچک درست کرد.
باید تا قبل از بیدار شدن و آمدن آنا به آشپزخانه
کارش را تمام میکرد
تقریبا همه چیز را آماده کرده بود که آنا آمد
اورا ندید و پیش بندش برا برداشت که شروع به کار کند ناگاه گوشه چشمش به کیک افتاد
با خودش گفت: من که دیشب همه چیزو سر جاش گذاشتم
کیک چی میگه این وسط؟
جلو آمد ناخونکی به کیک زد که زاندر از زیر میز پرید بیرون،کلش خورد به گوشه ی تیز میز و گفت : آخخخخخ سوپرایززززززززز
آنا مات مانده بود
زاندر دست آنا را گرفت و بوسه ای به دستش زد

ـ تولدت مبارک آنااا
راستش از وقتی مادرم نبود تنها کسی که حواسش به من بود تو بودی
از تولدم تا کادو و وسایلایی که میخواستم و....
مراقبت ازم بعد از دعوا با پدر.
انگار که مادرم درون تو زندس جدی میگم احساسش میکنم
پس از این به بعد هم نوبت منه که پسرت باشم و حواسم بهت باشه
می‌دونی که شما تنها کسمی:)

آنا بیشتر تعجبش راجب این بود کی این پسر وقت کرده بود اینقدر بزرگ بشه...
بغلش کرد و شمع را باهم فوت کردند

چند ساعتی گذشت که آقای اندرسون و ژولی برای صبحانه پایین امدند
دقیقا به فاصله ی پنج دقیقه ادوارد هم بر سر میز صبحانه نشست
تنها کسی که آنجا نبود زاندر بود
هیچ وقت هم در آن زمان بر سر میز نمی نشست.
ژولی علامتی به آقای اندرسون داد که به زاندر بگوید پس از مدت ها با آنها صبحانه بخورید.
آقای اندرسون: زاندر تو نمی‌خوای یه سر بشینی
معلوم نیست با کی و کجا صبحانه می خوری!

ـ من معلوم نیست با کی صبحانه میخورم یا شما چندین ساله من رو منع کردی؟

ـ من تو رو منع کردم؟
ـ نه پس من خودم کرم دارم کلا نمیام ، یه حرفی میزنید آدم میمونه چی جوابتون رو بده
اندرسون چاقو و چنگالش را روی میز ول کرد و شدت صدایش را بالا تر برد
ـ از کی تا حالا تو یاد گرفتی به من جواب بدی ؟
میخوای بگم ببندنت و چندین سیخ داغ بر روی زبانت بگذارند تا دیگه نتونی حرف مفت بزنی

ـ نکه آخه تا حالا اینکارو نکردی!
من هفت سالم بیشتر نبود با یه زبون تاول زده
با سرنگ بهم غذا میدادن !

ـ یعنی معلوم نیست امیلی تو اون چهار سالی که خیر سرش نفس می‌کشید چه گوهی برای تربیتت خورده که اینقدر راحت وبی عذاب وجدان
مرد! البته نا گفته نباشه من هم تا میومدم تربیتی کنم چنان مقاومت میکرد که فکر کنم اون آخر ها برای همین زوری برای مقاومت نداشت.

ـ از کدوم وجدان حرف میزنی؟ هاااا؟
تو اگر وجدان داشتی با سیخ های داغ زبون بچه ی هفت سالتو نمیسوزوندی و نمینداختیش یجا
که بعد خدمتکارات جمع بشن و با سرنگ بهش غذا بدن!
تو اگر وجدان داشتی تو چهار سالگی بچت ور نمی‌داشتی یه زن عفریته ی بدرد نخور بیاری بالا سر بچت و بچتو بی مادر کنی!

ـ ببین برای من ادای آدم های فهمیده و فیلسوف رو در نیاز زاندر
این زن خیلی بهتر از مادرته قبولش کن!

ـ یعنی تو واقعا مادر رو اینطوری شناختی؟
مادر اگر بچه ای بچه ی خودش نبود
میزاشت دهانش را بسوزونن؟ یا ...
به قدری سر غذا راهش ندن که از حال بره؟
واقعا امیلی که میشناختی اینجوری بود؟


ـ اینجوری ای که میگی نبود و همین کارای احمقانش موجب شد از مهربونیش سیر بشم!
الان ژولی جانم رو نگاه کن
آدم از شیطنت هاش خندش میگیره


ـ آها پس قضیه قضیه ی همون قصه ایه که همیشه مادر می‌گفت...

ـ قصه؟
ـ گلی که دورش لجن باشه رو هر چقدر با آب بهترین معادن سیراب کنی هیچ وقت درست رشد نمیکنه
همیشه باید تیکه تیکش کنی تا قدر اون آب معدنه رو بدونه.....

ژولی بلند شد : بسه دیگه زاندر تو الان پدرتو با لجن مقایسه می‌کنی!

ـ نه تنها پدرم رو با لجن مقایسه میکنم تو رو هم با عن مقایسه میکنم!
ادوارد اخمش در هم رفت: حرف دهنت رو بفهم
مادرمه
ـ مادر مادر نکن تو یکی برای من که
حتی معنی مادر رو نمیتونی از این عفریته بفهمی

دعوا شدت گرفت
ژولی صدایش را بالاتر برد: تو ی عقب افتاده میخواستی کلمه ی مادر رو از اون زن کج فهمی بفهمی لابد؟
ادوارد پس حرف ژولی حرفش را ادامه داد: مادرت چه مادری ای کرده مثلا؟

زاندر با تمام قوایش داد زد : ای کاش ژولی بمیری!

سکوت......
فضای سنگین......
آقای اندرسون صندلی را کنار کشید با صدایی مطمئن گفت: تو حتما همین امروز میای به اردوگاه......