تنها ...

تنها ...

اکنون مرا به قربان گاه می برند
گوش کنید ای شمایان ، در منظری که به تماشا نشسته اید
و در شماره ، حماقت های تان از گناهانِ نکرده ی من افزون تر است !

ـــ با شما هرگز مرا پیوندی نبوده است.

بهشتِ شما در آرزوی به برکشیدنِ من ، در تبِ دوزخیِ انتظاری
بی انجام خاکستر خواهد شد ؛ تا آتشی آن چنان به دوزخِ
خوف انگیزِ تان ارمغان برم که از تَفِ آن ، دوزخیانِ مسکین ،
آتشِ پیرامونِ شان را چون نوشابه ای گوارا سر کشند.

چرا که من از هرچه با شماست ، از هر آن چه پیوندی با شما داشته
است نفرت می کنم :
از فرزندان و
از پدرم
از آغوشِ بوی ناکِ تان و
از دست های تان که دستِ مرا چه بسیار از سر خدعه فشرده است.

از قهر و مهربانی تان
و از خویشتن ام
که نا خواسته ، از پیکرهایِ شما شباهتی به ظاهر برده است ...

من از دوری و از نزدیکی در وحشت ام.
خداوندانِ شما به سی زیفِ بی دادگر خواهند بخشید
من پرومته یِ نامُرادم
که از جگرِ خسته
کلاغانِ بی سر نوشت را سفره ای گسترده ام

غرورِ من در ابدیتِ رنج من است
تا به هر سلام و درودِ شما ، منقارِ کرکسی را بر جگرگاهِ خود احساس
کنم.

نیشِ نیزه ئی بر پاره ی جگرم ، از بوسه ی لبانِ شما مستی بخش تر بود
چرا که از لبانِ شما هرگز سخنی جز به ناراستی نشنیدم.

و خاری در مردمِ دیده گان ام ، از نگاهِ خریداری تان صفابخش تر
بدان خاطر که هیچ گاه نگاهِ شما در من جز نگاهِ صاحبی به برده یِ
خود نبود ...

از مردانِ شما آدم کشان را
و از زنانِ تان به روسبیان مایل ترم.

من از خداوندی که درهای بهشت اش را برشما خواهد گشود ، به
لعنتی ابدی دل خوش ترم.
هم نشینی با پرهیزکاران و هم بستری با دخترانِ دست ناخورده ، در
بهشتی آن چنان ، ارزانی شما باد!
من پرومته یِ نامُرادم
که کلاغانِ بی سرنوشت را از جگرِ خسته، سفره ئی جاودان گسترده ام

گوش کنید ای شمایان که در منظر نشسته اید
به تماشای قربانیِ بیگانه ئی که من ام ـــ :
با شما مرا هرگز پیوندی نبوده است.