رمان دختری که هیچکس انتخابش نمیکرد
فصل پنجاه و پنجم: قول بده بیدار می‌شی
زمان به‌کندی می‌گذشت.
مادر ملیسا کنار پدرش نشسته بود و مدام به در اورژانس نگاه می‌کرد. آرون هم نتوانسته بود حتی یک لحظه آرام بگیرد؛ هر چند دقیقه از جایش بلند می‌شد و دوباره قدم می‌زد.
کایزن همچنان کنار دیوار ایستاده بود.
لباس‌هایش عوض شده بودند، اما موهایش هنوز کمی نم داشت. سوتا چند بار از او خواسته بود چیزی بخورد، ولی کایزن هر بار فقط سرش را تکان داده بود.
بالاخره آرون به سمتش رفت.
ـ کایزن، بشین. خودت هم از وقتی این اتفاق افتاده، یه لحظه آروم نگرفتی.
ـ نمی‌تونم.
ـ چرا؟
کایزن نگاهش را از در برداشت.
ـ چون هنوز نمی‌دونم حالش چطوره.
آرون برای چند لحظه ساکت ماند. بعد صندلی کناری را بیرون کشید و نشست.
ـ ملیسا از بچگی همین‌طوری بود. وقتی کسی رو دوست داشت، حتی اگه ازش ناراحت بود، باز هم نگرانش می‌شد.
کایزن آرام گوش می‌داد.
ـ شاید برای همین امروز هم با وجود تمام ناراحتی‌هاش رفت بیمارستان. ولی یه چیزی رو بدون... خواهر من خیلی چیزها رو توی خودش نگه می‌داره. اگه یه روز دیدی می‌گه حالش خوبه، لزوماً به این معنی نیست که واقعاً خوبه.
کایزن به دست‌هایش نگاه کرد.
ـ می‌دونم.
آرون با تعجب پرسید:
ـ از کجا؟
ـ چون وقتی ناراحته، کمتر حرف می‌زنه. ولی وقتی کنار دوستاشه، سعی می‌کنه لبخند بزنه تا کسی نگرانش نشه.
آرون مدتی نگاهش کرد.
ـ پس واقعاً حواست بهش هست.
کایزن جوابی نداد.
در همان لحظه، پزشک از اتاق بیرون آمد.
همه با عجله بلند شدند.
ـ دکتر! دخترم چطوره؟ ـ مادر ملیسا پرسید.
پزشک با لحنی آرام گفت:
ـ وضعیتش بهتر شده. تونستیم تنفسش رو تثبیت کنیم و فعلاً از خطر فوری عبور کرده. اما هنوز باید تحت نظر باشه و تا زمانی که مطمئن نشیم وضعیتش پایدار مونده، نمی‌تونیم بگیم کاملاً بهبود پیدا کرده.
مادر ملیسا از شدت آسودگی دستش را روی سینه‌اش گذاشت و اشک‌هایش سرازیر شدند.
پدرش او را در آغوش گرفت.
آرون نفس بلندی کشید و سرش را پایین انداخت.
اما کایزن...
کایزن برای چند ثانیه هیچ حرکتی نکرد.
انگار تازه توانسته بود نفس بکشد.
ـ می‌تونیم ببینیمش؟ ـ آرون پرسید.
ـ وقتی به اتاقش منتقل بشه، یکی‌یکی می‌تونید ملاقاتش کنید. لطفاً اجازه بدید استراحت کنه.
پزشک رفت و خانواده منتظر ماندند.
کایزن آرام روی صندلی نشست و دست‌هایش را به هم قفل کرد.
سوتا که تازه رسیده بود، کنارش نشست.
ـ شنیدی؟ حالش بهتر شده.
کایزن سر تکان داد.
ـ آره.
ـ پس چرا هنوز این‌قدر نگرانی؟
کایزن چند لحظه سکوت کرد.
ـ چون هنوز بیدار نشده.
***
حدود یک ساعت بعد، ملیسا را به اتاق منتقل کردند.
مادرش اولین نفری بود که وارد شد. پدرش و آرون هم بعد از او به دیدنش رفتند.
کایزن پشت در ماند.
آرون که بیرون آمد، متوجه شد هنوز همان‌جا ایستاده است.
ـ نمیای ببینیش؟
کایزن نگاهش کرد.
ـ خانواده‌اش اول باید کنارش باشن.
آرون چند ثانیه ساکت ماند و بعد در را کمی بیشتر باز کرد.
ـ تو هم بخشی از آدم‌هایی هستی که امروز نگرانش بودن. بیا تو.
کایزن آرام وارد اتاق شد.
ملیسا روی تخت دراز کشیده بود. چهره‌اش رنگ‌پریده بود و هنوز چشم‌هایش بسته بودند.
کایزن کنار تخت ایستاد.
تمام حرف‌هایی که در ذهنش آماده کرده بود، ناگهان از یادش رفتند.
فقط به او نگاه کرد و آهسته گفت:
ـ ملیسا... من اومدم.
هیچ پاسخی نیامد.
کایزن دستش را نزدیک دست ملیسا گذاشت، اما قبل از لمس کردنش مکث کرد. بعد خیلی آرام انگشتانش را دور دست او بست.
ـ قرار بود با هم بریم قایق‌سواری... نه اینکه این‌طوری تموم بشه.
صدایش کمی لرزید.
ـ وقتی بیدار شدی، می‌تونی هرچقدر خواستی سرم غر بزنی. حتی اگه بگی دیگه نمی‌خوای باهام جایی بیای...
نگاهش برای لحظه‌ای روی صورت ملیسا ماند.
ـ فقط بیدار شو.
در سکوت اتاق، انگشتان ملیسا اندکی حرکت کردند.
کایزن فوراً سرش را بالا آورد.
ـ ملیسا؟
پلک‌های ملیسا لرزیدند، اما دوباره آرام گرفتند.
کایزن دستش را محکم‌تر گرفت و به طرف در برگشت.
ـ دکتر! فکر کنم داره بیدار می‌شه!
زمان به‌کندی می‌گذشت.
مادر ملیسا کنار پدرش نشسته بود و مدام به در اورژانس نگاه می‌کرد. آرون هم نتوانسته بود حتی یک لحظه آرام بگیرد؛ هر چند دقیقه از جایش بلند می‌شد و دوباره قدم می‌زد.
کایزن همچنان کنار دیوار ایستاده بود.
لباس‌هایش عوض شده بودند، اما موهایش هنوز کمی نم داشت. سوتا چند بار از او خواسته بود چیزی بخورد، ولی کایزن هر بار فقط سرش را تکان داده بود.
بالاخره آرون به سمتش رفت.
ـ کایزن، بشین. خودت هم از وقتی این اتفاق افتاده، یه لحظه آروم نگرفتی.
ـ نمی‌تونم.
ـ چرا؟
کایزن نگاهش را از در برداشت.
ـ چون هنوز نمی‌دونم حالش چطوره.
آرون برای چند لحظه ساکت ماند. بعد صندلی کناری را بیرون کشید و نشست.
ـ ملیسا از بچگی همین‌طوری بود. وقتی کسی رو دوست داشت، حتی اگه ازش ناراحت بود، باز هم نگرانش می‌شد.
کایزن آرام گوش می‌داد.
ـ شاید برای همین امروز هم با وجود تمام ناراحتی‌هاش رفت بیمارستان. ولی یه چیزی رو بدون... خواهر من خیلی چیزها رو توی خودش نگه می‌داره. اگه یه روز دیدی می‌گه حالش خوبه، لزوماً به این معنی نیست که واقعاً خوبه.
کایزن به دست‌هایش نگاه کرد.
ـ می‌دونم.
آرون با تعجب پرسید:
ـ از کجا؟
ـ چون وقتی ناراحته، کمتر حرف می‌زنه. ولی وقتی کنار دوستاشه، سعی می‌کنه لبخند بزنه تا کسی نگرانش نشه.
آرون مدتی نگاهش کرد.
ـ پس واقعاً حواست بهش هست.
کایزن جوابی نداد.
در همان لحظه، پزشک از اتاق بیرون آمد.
همه با عجله بلند شدند.
ـ دکتر! دخترم چطوره؟ ـ مادر ملیسا پرسید.
پزشک با لحنی آرام گفت:
ـ وضعیتش بهتر شده. تونستیم تنفسش رو تثبیت کنیم و فعلاً از خطر فوری عبور کرده. اما هنوز باید تحت نظر باشه و تا زمانی که مطمئن نشیم وضعیتش پایدار مونده، نمی‌تونیم بگیم کاملاً بهبود پیدا کرده.
مادر ملیسا از شدت آسودگی دستش را روی سینه‌اش گذاشت و اشک‌هایش سرازیر شدند.
پدرش او را در آغوش گرفت.
آرون نفس بلندی کشید و سرش را پایین انداخت.
اما کایزن...
کایزن برای چند ثانیه هیچ حرکتی نکرد.
انگار تازه توانسته بود نفس بکشد.
ـ می‌تونیم ببینیمش؟ ـ آرون پرسید.
ـ وقتی به اتاقش منتقل بشه، یکی‌یکی می‌تونید ملاقاتش کنید. لطفاً اجازه بدید استراحت کنه.
پزشک رفت و خانواده منتظر ماندند.
کایزن آرام روی صندلی نشست و دست‌هایش را به هم قفل کرد.
سوتا که تازه رسیده بود، کنارش نشست.
ـ شنیدی؟ حالش بهتر شده.
کایزن سر تکان داد.
ـ آره.
ـ پس چرا هنوز این‌قدر نگرانی؟
کایزن چند لحظه سکوت کرد.
ـ چون هنوز بیدار نشده.
***
حدود یک ساعت بعد، ملیسا را به اتاق منتقل کردند.
مادرش اولین نفری بود که وارد شد. پدرش و آرون هم بعد از او به دیدنش رفتند.
کایزن پشت در ماند.
آرون که بیرون آمد، متوجه شد هنوز همان‌جا ایستاده است.
ـ نمیای ببینیش؟
کایزن نگاهش کرد.
ـ خانواده‌اش اول باید کنارش باشن.
آرون چند ثانیه ساکت ماند و بعد در را کمی بیشتر باز کرد.
ـ تو هم بخشی از آدم‌هایی هستی که امروز نگرانش بودن. بیا تو.
کایزن آرام وارد اتاق شد.
ملیسا روی تخت دراز کشیده بود. چهره‌اش رنگ‌پریده بود و هنوز چشم‌هایش بسته بودند.
کایزن کنار تخت ایستاد.
تمام حرف‌هایی که در ذهنش آماده کرده بود، ناگهان از یادش رفتند.
فقط به او نگاه کرد و آهسته گفت:
ـ ملیسا... من اومدم.
هیچ پاسخی نیامد.
کایزن دستش را نزدیک دست ملیسا گذاشت، اما قبل از لمس کردنش مکث کرد. بعد خیلی آرام انگشتانش را دور دست او بست.
ـ قرار بود با هم بریم قایق‌سواری... نه اینکه این‌طوری تموم بشه.
صدایش کمی لرزید.
ـ وقتی بیدار شدی، می‌تونی هرچقدر خواستی سرم غر بزنی. حتی اگه بگی دیگه نمی‌خوای باهام جایی بیای...
نگاهش برای لحظه‌ای روی صورت ملیسا ماند.
ـ فقط بیدار شو.
در سکوت اتاق، انگشتان ملیسا اندکی حرکت کردند.
کایزن فوراً سرش را بالا آورد.
ـ ملیسا؟
پلک‌های ملیسا لرزیدند، اما دوباره آرام گرفتند.
کایزن دستش را محکم‌تر گرفت و به طرف در برگشت.
ـ دکتر! فکر کنم داره بیدار می‌شه!
- ۳۸
- ۲۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
