هم می زنم این قهوه یِ تلخِ قجری را

هم می زنم این قهوه یِ تلخِ قجری را

تا فکرِ تــو شاید برساند شکری را




من خاطره می نوشم و با یادِ تــو خوبم

برگرد...و پایان بده این بی خبری را




بعد از گله و اخم بگو سیب...و پر رنگ

لبخند بزن تا بنویسم اثری را




حالا که حواسم به تـــو پرت است...بگیرند

از دست من این هوش و حواس بشری را




با قاشق خود شعر نوشتم، و مدادم

هم می زند این قهوه یِ تلخِ قجری را