«معشوق سابق» پارت هفده

~~~

پدر هیونجین بدون حرف اضافی نشست روی صندلی مقابل فلیکس، نگاه سرد و خشک فلیکس او را میترساند، میدانست او هم مانند هیونجین جسارت جواب دادن دارد.
این سکوت فلیکس را کلافه میکرد، با لحنی خشک و جدی سکوت را شکست و گفت:

_جناب هوانگ، با من کاری داشتید؟
ضربان قلب پدر هیونجین بالا رفت، سعی کرد حفظ ظاهر کند و بدون هیچ مقدمه ای با لحنی جدی گفت: لطفا از پسرم فاصله بگیر.
فلیکس که از حرف ناگهانی پدر هیونجین شوکه شده بود، کمی به عقب تکیه داد و نفسی عمیق کشید.
او خیلی وقت بود که از هیونجین فاصله گرفته بود، اما لجبازی درونش اجازه نمیداد این را به پدر هیونجین بگوید، با لحنی خشک تر از قبل گفت: چرا باید اینکار رو بکنم؟ اگه نکنم میخواین چیکار کنین آقای هوانگ؟
با نگاهی نافذ و سنگین حرفش را تمام کرد.
گارسون با احترام قهوه را رو به روی فلیکس گذاشت و رفت.
فلیکس دستانش را دور فنجان قهوه حلقه کرد طوری که انگشتانش سفید شده بود، دستانش آنقدر سرد بود که از داغی قهوه چیزی متوجه نمیشد.
پدر هیونجین که حالا فهمیده بود این پسر چگونه دل هیونجین را با جسارتش برده در جواب با همان لحن جدی گفت: اگه اینکار رو نکنی، برای هیونجین اتفاقای خوبی نمیوفته... تن صدایش را پایین آورد و ادامه داد: شاید حتی مجبور بشیم بکشیمش، پس به نفعته پات رو از خاندان هوانگ بیرون بکشی، هرچقدر پول بخوای بهت میدم، فقط بی خیال پسرم شو، تا جفتتون از این معامله جون سالم به در ببرین.
فلیکس ترسیده بود، او خیلی وقت بود از هیونجین فاصله گرفته بود اما میترسید به خاطر لجبازی ای که کرده بود بلایی سر هیونجین بیاید.
چهره اش را حفظ کرد و با لحن سردی گفت:
+آقای هوانگ، شما ثروت رو با عشق اشتباه گرفتین... من هرگز دنبال پول هیونجین نبودم، دنبال همون نگاه گرمی بودم که شما سال‌ها ازش محرومش کردین.»

دست‌های پیرش روی میز لرزید. آیا این لرزش از خشم بود؟ یا شاید ترس از اینکه مبادا این پسر، حقیقتی را بگوید که او سال‌هاست از خودش پنهان کرده؟»

_من تلاش کردم با احترام حرفم رو بهت بگم پسر جان، حالا اینکه هیونجین حالش خوب بمونه یا نه بستگی به خودت داره.

فلیکس از این کش مکش خسته شده بود، صبرش دیگر داشت لبریز میشد. دستان مشت کرده اش را روی میز کوبید و گفت:
رابطه ی من و هیونجین خیلی وقته سرد شده، درست مثل این قهوه، قهوه رو میشه گرم کرد، اما اعتمادی که شکسته رو نه. من با پسرتون کاری ندارم، ممکنه تا چند روز آینده به مدت طولانی ای سئول رو ترک کنم. با هیونجین کاری نداشته باشین، من دارم میرم،
اما آقای هوانگ... پسرتون چیز بزرگی بهم یاد داد، من فقیرترین آدم این شهر بودم، تا اینکه هیونجین به من یاد داد گران‌بهاترین چیزا توی این دنیا، همونایی هستن که پولی برای خریدشون وجود نداره... مثل نگاهش، مثل صدای خنده‌اش... و مثل *دردی* که حالا ازش به یادگار دارم.»
پدر هیونجین شوکه شده به فلیکس نگاه میکرد، فلیکس قهوه اش را روی میز رها کرد و بلند شد تا برود، به در کافه که رسید رو به پدر هیونجین گفت: به هیونجین بگین... من رفتم، نه به خاطر تهدیدهای شما...بلکه به این خاطر که عشقِ واقعی یعنی رها کردن وقتی می‌دونی موندن، جز زخم چیزی برای طرف مقابل نداره.

پدر هیونجین برای اولین بار چشمانش خیس شد. شاید از خشم... شاید از حسرت روزهایی که خودش هم عاشق بود.

~~~

پارت جدید خدمت شماا، حمایتتون؟؟؟✨👀