dark life = 13
صبح با زمستان نیومده از راه رسید. نوری سربی و مریض از لای پرده‌های مخمل سیاه به اتاق نفوذ کرد و روی صورت رنگ‌پریده و بی‌خواب پارک ات خط انداخت. او هنوز روی زمین، کنار تخت، زیر کت مشکی تهیونگ مچاله شده بود. چشم‌های بادامی و قشنگش از گریه پف کرده بودند و لب‌های قلوه‌ای‌اش خشک و ترک خورده. تمام شب را به در خیره شده بود، به این فکر می‌کرد که چطور از این جهنم فرار کند. اما حالا صدای کلیک قفل در، مثل پتکی تمام افکارش را خرد کرد.
در باز شد و کیم تهیونگ با ظاهری آرام و مقتدر وارد شد. امروز لباس رسمی‌تری پوشیده بود؛ کت و شلوار سه‌تکهٔ سرمه‌ای تیره با کراوات مشکی که دقیقاً همرنگ روحش بود. موهای بلند و ابریشمی‌اش را با ژل به عقب شانه کرده بود که باعث می‌شد خط فک تیغ‌مانند و چشمان عمیق و تیره‌اش بیشتر به چشم بیایند. در دستش سینی‌ای نقره‌ای بود با صبحانه‌ای مفصل: تخم‌مرغ، میوه‌های تازه، نان برشته و یک پارچ آب پرتقال. پشت سرش، دو مرد غول‌پیکر با کت و شلوار مشکی و عینک آفتابی ایستاده بودند، مثل سگ‌های نگهبان وفادار و بی‌احساس.
تهیونگ با دیدن ات که روی زمین مچاله شده، ابروهایش در هم گره خورد. «عزیزم!» صدایش پر از نگرانی ساختگی بود. سینی را روی میز گذاشت و سریع به سمتش آمد. «چرا روی زمین خوابیدی؟ بهت گفتم روی تخت بخواب! این کف سرده، مریض می‌شی!» خم شد و سعی کرد بازوی ات را بگیرد تا بلندش کند.
اما ات، با تمام قدرتی که در بدن نحیف و خسته‌اش مانده بود، دستش را عقب کشید. «به من دست نزن!» صدایش خشن و پر از انزجار بود. خودش را عقب‌تر کشید تا به دیوار چسبید. «بهت گفتم دست نزن، هیولا!»
سکوت سنگینی مثل یک طناب دار دور اتاق پیچید. دو نگهبان پشت در، بی‌حرکت ماندند، اما فضا ناگهان سنگین‌تر و سردتر شد. تهیونگ همانطور خمیده ماند، دستش در هوا یخ زده بود. سرش را به آرامی پایین انداخت تا ات چهره‌اش را نبیند. بعد از چند ثانیه که برای ات مثل یک قرن گذشت، صدایی از گلویش بیرون آمد. خنده‌ای آرام، کوتاه و عمیقاً ترسناک.
«هیولا...» کلمه را زمزمه کرد، انگار که طعمش را می‌چشید. «قبلاً اینو بهم نگفته بودی.» سرش را بلند کرد و ات با دیدن چهره‌اش قلبش از حرکت ایستاد.
آن نقاب مهربان و عاشقانه کاملاً ترک برداشته بود. چشمانش دوباره به آن گودال‌های بی‌انتهای تهی و تاریک تبدیل شده بودند. اما این بار، در اعماق آن تاریکی، آتش خشم سرد و کنترل‌شده‌ای زبانه می‌کشید. لبخندش نازک و مرگبار بود. فکش سفت شده بود و رگی روی شقیقه‌اش نبض می‌زد.
«دیشب گفتم، عزیزم. گفتم که تا وقتی مجبورم نکنی، بهت آسیب نمی‌زنم. اما تو... تو انگار تصمیمت رو گرفتی.» او به آرامی راست شد. قد 189 سانتی‌متری‌اش حالا ترسناک‌تر از همیشه به نظر می‌رسید. مثل برجی از خشونت که روی ات سایه انداخته بود. «بذار یه درس کوچیک بهت بدم، دکتر پارک. درس شماره یک: در قلمروی کیم تهیونگ، کلمهٔ "نه" وجود نداره. مخصوصاً از طرف تو.»
ات که وحشت تا مغز استخوانش نفوذ کرده بود، سعی کرد بلند شود و فرار کند. اما کجا؟ در پشت سر تهیونگ بود و دو غول بی‌احساس. با این حال، غریزهٔ جنگ و گریز فریاد می‌زد فرار کن! دست‌هایش را روی زمین گذاشت و سعی کرد بلند شود.
اما تهیونگ سریع‌تر بود. در یک چشم به هم زدن، دست چپش مثل پنجهٔ آهنی توی موهای بلند و ابریشمی ات فرو رفت. ات از شدت درد جیغ کشید. تهیونگ با یک حرکت خشن و بی‌رحمانه، سرش را از پشت موهایش کشید و صورتش را بالا آورد، مجبورش کرد مستقیم به چشمان خشمگین خودش نگاه کند.
«کجا می‌خوای بری، عروسک کوچولوی من؟» زمزمه کرد، در حالی که نفس‌های گرم و تندش به صورت ات می‌خورد. «ما تازه شروع کردیم.»
در باز شد و کیم تهیونگ با ظاهری آرام و مقتدر وارد شد. امروز لباس رسمی‌تری پوشیده بود؛ کت و شلوار سه‌تکهٔ سرمه‌ای تیره با کراوات مشکی که دقیقاً همرنگ روحش بود. موهای بلند و ابریشمی‌اش را با ژل به عقب شانه کرده بود که باعث می‌شد خط فک تیغ‌مانند و چشمان عمیق و تیره‌اش بیشتر به چشم بیایند. در دستش سینی‌ای نقره‌ای بود با صبحانه‌ای مفصل: تخم‌مرغ، میوه‌های تازه، نان برشته و یک پارچ آب پرتقال. پشت سرش، دو مرد غول‌پیکر با کت و شلوار مشکی و عینک آفتابی ایستاده بودند، مثل سگ‌های نگهبان وفادار و بی‌احساس.
تهیونگ با دیدن ات که روی زمین مچاله شده، ابروهایش در هم گره خورد. «عزیزم!» صدایش پر از نگرانی ساختگی بود. سینی را روی میز گذاشت و سریع به سمتش آمد. «چرا روی زمین خوابیدی؟ بهت گفتم روی تخت بخواب! این کف سرده، مریض می‌شی!» خم شد و سعی کرد بازوی ات را بگیرد تا بلندش کند.
اما ات، با تمام قدرتی که در بدن نحیف و خسته‌اش مانده بود، دستش را عقب کشید. «به من دست نزن!» صدایش خشن و پر از انزجار بود. خودش را عقب‌تر کشید تا به دیوار چسبید. «بهت گفتم دست نزن، هیولا!»
سکوت سنگینی مثل یک طناب دار دور اتاق پیچید. دو نگهبان پشت در، بی‌حرکت ماندند، اما فضا ناگهان سنگین‌تر و سردتر شد. تهیونگ همانطور خمیده ماند، دستش در هوا یخ زده بود. سرش را به آرامی پایین انداخت تا ات چهره‌اش را نبیند. بعد از چند ثانیه که برای ات مثل یک قرن گذشت، صدایی از گلویش بیرون آمد. خنده‌ای آرام، کوتاه و عمیقاً ترسناک.
«هیولا...» کلمه را زمزمه کرد، انگار که طعمش را می‌چشید. «قبلاً اینو بهم نگفته بودی.» سرش را بلند کرد و ات با دیدن چهره‌اش قلبش از حرکت ایستاد.
آن نقاب مهربان و عاشقانه کاملاً ترک برداشته بود. چشمانش دوباره به آن گودال‌های بی‌انتهای تهی و تاریک تبدیل شده بودند. اما این بار، در اعماق آن تاریکی، آتش خشم سرد و کنترل‌شده‌ای زبانه می‌کشید. لبخندش نازک و مرگبار بود. فکش سفت شده بود و رگی روی شقیقه‌اش نبض می‌زد.
«دیشب گفتم، عزیزم. گفتم که تا وقتی مجبورم نکنی، بهت آسیب نمی‌زنم. اما تو... تو انگار تصمیمت رو گرفتی.» او به آرامی راست شد. قد 189 سانتی‌متری‌اش حالا ترسناک‌تر از همیشه به نظر می‌رسید. مثل برجی از خشونت که روی ات سایه انداخته بود. «بذار یه درس کوچیک بهت بدم، دکتر پارک. درس شماره یک: در قلمروی کیم تهیونگ، کلمهٔ "نه" وجود نداره. مخصوصاً از طرف تو.»
ات که وحشت تا مغز استخوانش نفوذ کرده بود، سعی کرد بلند شود و فرار کند. اما کجا؟ در پشت سر تهیونگ بود و دو غول بی‌احساس. با این حال، غریزهٔ جنگ و گریز فریاد می‌زد فرار کن! دست‌هایش را روی زمین گذاشت و سعی کرد بلند شود.
اما تهیونگ سریع‌تر بود. در یک چشم به هم زدن، دست چپش مثل پنجهٔ آهنی توی موهای بلند و ابریشمی ات فرو رفت. ات از شدت درد جیغ کشید. تهیونگ با یک حرکت خشن و بی‌رحمانه، سرش را از پشت موهایش کشید و صورتش را بالا آورد، مجبورش کرد مستقیم به چشمان خشمگین خودش نگاه کند.
«کجا می‌خوای بری، عروسک کوچولوی من؟» زمزمه کرد، در حالی که نفس‌های گرم و تندش به صورت ات می‌خورد. «ما تازه شروع کردیم.»
- ۹.۶k
- ۰۹ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
