این نوشته سروش صحت هم خوندنی و قشنگه؛

این نوشته سروش صحت هم خوندنی و قشنگه؛

دوستی با بعضی آدما مثل نوشیدن چای کیسه ایست!
هول هولکی و دم دستی،
برای رفع تکلیف،
اما خستگی ات را رفع نمیکند...!!
دل آدم را باز نمیکند...
خاطره نمی شود...

دوستی با بعضی آدما مثل نوشیدن چای خارجی است!
پر از رنگ و بو،
این دوستی ها جان می دهند برای خاطره های دم دستی...!
این چای خارجی را می ریزی در فنجان،
می نشینی و با شکلات فندقی می خوری و فکر می کنی خوشحال ترین آدم روی زمینی،
فقط نمیدانی چرا چای باقی در فنجان بعد از یک یا دو ساعت به رنگ قیر در می آید...سیاه...

دوستی با بعضی از آدما هم مثل نوشیدن چای سرگل لاهیجان است!
باید نرم دم بکشد،
باید انتظارش را بکشی،
باید برای عطر و رنگش منتظر بمانی،
باید صبر کنی،
آرام باشی و مقدماتش را فراهم کنی،
باید آن را بریزی در یک استکان کوچک کمر باریک،
خوب نگاهش کنی،
عطر ملایمش را احساس کنی و آهسته،
جرعه جرعه بنوشی اش و زندگی کنی...

"لحظه هایتان پر از دوستی های ناب"