ازدواج اجباری p6

هوای عمارت سنگین بود، نه از گرمای تابستان، بلکه از بار سنگین سکوتی که بعد از فریادهایشان بر سر گرفته بود. مینهو، با چشمانی که هنوز برق خشم و مالکیتی بیمارگونه در آن موج می‌زد، ات را به سمت اتاقش هدایت کرد. نه با ملایمت، بلکه با فشاری کنترل‌شده بر شانه‌ی او، گویی اطمینان حاصل می‌کرد که این “دارایی” از دسترسش دور نشود.

وقتی در چوبی و سنگین اتاق با صدای بلندی پشت سرشان بسته شد، ات لرزید. این صدا، طنین‌انداز مرگ آرامش و آغاز زندانی تازه‌اش بود. دیوارهای اتاق، با کاغذ دیواری‌های ابریشمی و رنگ‌های تند، که روزی نمادی از تجمل بود، حالا فقط یادآور قفسی طلایی به نظر می‌رسید. پنجره‌ی بزرگ رو به باغ، منظره‌ای دل‌انگیز داشت، اما برای ات، شیشه‌ای بود نشکن و مانعی بود نفوذناپذیر بین او و دنیای بیرون. گویی مینهو با بستن در، او را در این زیبایی خفقان‌آور محبوس کرده بود.

مینهو با قدم‌هایی آهسته اما مصمم، به سمت ات آمد. از سر تا پا می‌سنجید، گویی می‌خواست مطمئن شود هیچ نقطه‌ای از وجود ات از دید او پنهان نمانده است. ات خود را به گوشه‌ای از اتاق کشید، دیوارهایی که پناهش نبودند، بلکه سد راه فرارش بودند

مینهو : چیزی شده ؟ چرا مثل بید میلرزی ؟

قبل از اینکه ات فرصت کند پاسخی بدهد، مینهو فاصله‌ی باقی‌مانده را طی کرد. دست‌هایش، همان دست‌هایی که لحظاتی قبل بر صورت او فرود آمده بود، حالا با قدرتی خفه‌کننده دور کمر ات حلقه شد. ات در میان بازو محکم او به دام افتاده بود، سینه‌اش به سینه‌ی گرم و سخت مینهو چسبیده بود. نفس‌های تند مینهو را حس می‌کرد، که در مقابل نفس‌های بریده‌ی خودش، مانند طوفانی

مینهو تو نمی‌فهمی نه ؟ نمی‌دونی چقد عاشقتم ؟

او ات را کمی چرخاند تا رو در روی خودش قرار بگیرد. صورت ات در میان دستان مینهو قاب گرفت، انگشت شستش به آرامی روی گونه‌ی خیس از اشک ات کشیده شد.

مینهو : من برای داشتنت هر کاری می‌کنم، حتی اگه مجبور باشم با نفرتت زندگی کنم. چون تو مال منی

ات، با صدایی که از بغض می‌لرزید، اما سعی می‌کرد قاطعیت را حفظ کند، گفت: «عشق؟ این عشق نیست. این اسارته. منو ول کن!» او تقلا می‌کرد، اما بازوان مینهو مانند حلقه‌ی پولادین او را در بر گرفته بودند.

با این حال، در میان مقاومت شدیدش، یک حس غریب، ناخواسته‌، در وجودش جوانه زد. یک لرزش خفیف، نه از ترس، بلکه از نزدیکی اجباری. ضربان قلبش، که باید از خشم می‌تپید، حالا ریتمی متفاوت داشت. این حس، او را بیشتر از هر چیزی می‌ترساند. آیا این نزدیکی، این تسلیم ناخواسته‌ی بدن، معنایی جز عشق داشت؟

مینهو، انگار که پاسخ این سوال را در چشمان ات یافته بود، به آرامی به سمت صورتش خم شد. چشمانش، که از شدت احساسات می‌سوخت، در چشمان ات قفل شده بود.
مینهو : راه فراری نیست هیچ راه فراری


این حرف، لب‌هایش بر لب‌های ات نشست. بوسه‌ای عمیق، نه از روی عشق، که از روی تصاحب. ات مقاومت می‌کرد، اما بدنش انگار دیگر تابع بدنش نبود. مزه‌ی تلخ اشک و شیرینی ممنوعه‌ی عشق در دهانش پیچید.

وقتی مینهو بالاخره عقب کشید، ات نفس‌نفس می‌زد. چه اتفاقی افتاده بود؟ او از مینهو متنفر بود، اما در آن لحظه، آن نزدیکی، آن حس مالکیت… آیا ذره‌ای از آن را حس نکرده بود؟ این تردید، مانند خاری در دلش فرو رفت. مینهو، با لبخندی که بیشتر شبیه مکر بود تا رضایت، تلفن همراه ات را از روی میز برداشت. «فعلا اینجا باشه. تا وقتی که یاد بگیری چطور باید رفتار کنی.»

ات به سمتش خیز برداشت، با صدایی که فریاد می‌زد: «تلفنم رو بده! تو حق نداری این کارو بکنی!» اما مینهو به سادگی از او دور شد. حالا ات نه تنها در آن اتاق، بلکه در میان افکار خودش نیز زندانی شده بود. این عشق بیمارگونه‌ی مینهو، آیا قرار بود تار و پود وجود او را نیز به بازی بگیرد؟