چندپارتی درخواستی

چندپارتی درخواستی

جلسه که تموم شد و طرف‌های فرانسوی سالن رو ترک کردن، ات و بنگ‌چان داشتن مدارک رو جمع می‌کردن. ات با آرامش لبخندی زد، حس می‌کرد کنترل زندگی خودش دوباره دستشه.
اما جونگ‌کوک هنوز پشت میز نشست، خیره به اون صحنه… به چهره‌ی آرام و محکم ات، به اون لبخند کوچک و پرقدرتش.

برای اولین بار، حس کرد یه چیزی توی قلبش داره به طرز غیرقابل‌کنترلی تپش پیدا می‌کنه. نه، این حس مثل قبل نبود… نه عصبانیت، نه غرور، نه خشم. یه تپش واقعی، مثل چیزی که مدت‌ها فراموش کرده بود.

دست‌هاش روی میز مشت شد، ولی نفسم نمی‌اومد. نگاهش به ات پر از گیجی، حسرت و کمی ترس بود:
– چرا… چرا من هنوز نمی‌تونم ازش دور بمونم؟
و ناخواسته زیر لب زمزمه کرد:
– لعنتی… چرا هنوز برام مهمه؟

هر بار که ات می‌خندید یا با بنگ‌چان صحبت می‌کرد، قلبش یه جرقه دردناک حس می‌کرد. برای اولین بار، فهمید کنترلش از دستش خارج شده. نه فقط از ات، بلکه از خودش.

اون لحظه، به خودش گفت:
– دیگه نمی‌تونم اینو فراموش کنم… نه با غرور، نه با قدرت، نه با هیچ چیز…

جونگ‌کوک برای اولین بار در زندگی‌اش، بدون هیچ نقاب سردی و بدون هیچ نقشه‌ی کنترل، فقط ایستاد و نگاه کرد… و فهمید که ات دیگه مثل قبل نیست، و قلبش، حتی برای یک ثانیه، آرام نمی‌گیره وقتی کنارشه.


---



جونگ‌کوک هنوز پشت میز نشسته بود، چشم‌هاش به ات خیره بود. قلبش با هر لبخند و حرکت ات تندتر می‌زد و غرورش داشت مثل شن روی باد پراکنده می‌شد. بعد از مدت‌ها، فهمید دیگه نمی‌تونه فقط با سردی و تحقیر، توجه ات رو نگه داره.

با خودش زمزمه کرد:
– باید کاری کنم… نمی‌تونم این حس رو نادیده بگیرم…

قدم‌های سنگین برداشت و از اتاق جلسه خارج شد، بدون اینکه کسی متوجه بشه. وقتی نزدیک ات رسید، صداشو پایین آورد و با لحن کمی غیرمعمول، که ترکیبی از سردی همیشگی و عصبانیت پنهان‌شده بود، گفت:
– ات… یه لحظه صبر کن.

ات، بدون اینکه ترس یا اضطرابی داشته باشه، نگاهشو به کوک دوخت. هنوز لبخند داشت، اما نگاهش دیگه همون دختر لرزون گذشته نبود.
– چی می‌خوای، آقای جونگ‌کوک؟

کوک مکث کرد، برای اولین بار کمی گیج و ناآشنا، اما ادامه داد:
– می‌خوام بدونم… چرا اینقدر… متفاوت شدی؟ چرا منو نادیده می‌گیری؟

ات لبخند تلخی زد و گفت:
– چون دیگه نمی‌خوام کسی منو بشکنه… و شما، همیشه، فقط می‌شکوندی.

کمی سکوت شد، کوک نفس عمیقی کشید و با صدایی آرام‌تر از همیشه ادامه داد:
– نمی‌دونی چی حس می‌کنم… وقتی می‌بینمت کنار اون مرد… و وقتی می‌خندی، می‌فهمم که… من چیزی از دست دادم که دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گرده.

ات، بدون اینکه تغییری در آرامش و اعتمادبه‌نفسش بده، فقط سرشو تکون داد و گفت:
– خب، آقای جونگ‌کوک… حالا می‌تونید بفهمید که من دیگه اون دختر گذشته نیستم.

کوک، با قلبی که دیگه نمی‌تونست خودش رو کنترل کنه، برای اولین بار حس کرد این بار دیگه نه غرور، نه قدرت، نه تحقیر… فقط باید برای توجه و قلب ات تلاش کنه، یا برای همیشه از دستش بده.