پارت: ۳:ببخشید من چه کسی هستم

صدایش به سان دژاوو است
فلشبگ به گذشته سال قبل 🔪🔪🩸🩸
اتاق دریکو (منحرف نشین اون اتفاق نیست عه منحرفا)
ویو راوی : دریکو سلدا را در گوشه اتاق گیر انداخته بود
دریکو: نمیتونی کاری کنی ؟ کوچولو؟
سلدا :(در تلاش برای فرار )
دریکو خنجری کوچک به دست داشت مقاومت های سلدا برای نجات دستش که حالا دریکو ان را به سمت خود می‌کشید بی اثر بود دریکو ارام آستین ردا ی سلدا را بالا کشید
دریکو : میخام یادت بدم کی هستی کوچولو
سلدا: (با صدای ضعیف ) خودم میدونم کیم مالفوی
دریکو حرفی نزد نوک خنجر در پوست ساعت سمت چپ دست سلدا فرو رفت و بعد با کشیده شدن ان به شکل حرف ها در ساعد سلدا یک کلمه خونین شکل گرفت لجنتبار غرور سلدا نگذاشت نه اشکی بریزد نه جیغ کشید فقط تلاش کرد که ساعدش را از دریکو پس بگیرد
یک سال بعد زخم هنوز سر جایش بود بدون هیچ تغیری فقط این بار از ان خون نمی چکید و کمتر میسوخت ولی هنوز هم همان کلمه ام جا بود لجنتبار