چندپارتی
آسمان بالای سرشان، یک شب دلپذیر پاییزی را به نمایش گذاشته بود؛ شبی که قرار بود تاریخ زندگی ا/ت را به دو بخش تقسیم کند. آن ها در مسیر پیاده روی همیشگی شان به سمت سینما قدم برمی داشتند. هر قدم، وزنی از سه سال عشق مشترک را حمل می کرد؛ سه سالی که ا/ت در آن آموخته بود که خوشبختی را می توان در ریتم نفس های مردی خلاصه کرد که کنارش راه می رود.
نزدیک تر به مرکز شهر، جایی که نور چراغ های خیابان، سایه ها را کشیده تر می کرد، جیمین ناگهان ایستاد. ایستادنش متفاوت بود؛ یک ایستادن معلق، گویی دنیا باید برای شنیدن حرف هایش مکث می کرد. ا/ت با کنجکاوی برگشت.
«جیمین؟!»
جیمین لبخندی زد که ترکیبی از ترس و یقین بود. این لبخند، همان لبخندی بود که ا/ت در هزاران رؤیای شبانه خود دیده بود. او به آرامی به سمت ا/ت قدم برداشت، درست روبروی او ایستاد و بدون هیچ مقدمه ای، زانو زد.
تعجب ا/ت، لحظه ای برق‌آسا و خالص بود. صدای قلبش آن قدر بلند بود که تقریباً مطمئن بود جیمین هم صدای تپش آن را می شنود.
جیمین، با صدایی که می لرزید اما هرگز اراده اش را از دست نمی داد، شروع به صحبت کرد. «ا/ت، سه ساله که تو رو می شناسم. از همون لحظه ای که اولین بار دیدمت... یک حسی عجیب، یک نیروی ناگهانی، کل بدنم رو گرفت. اون موقع ها جوون بودیم، نمی‌دونستم این حس چیه. فکر می‌کردم فقط یک علاقه ساده ست.»
او مکث کرد، نگاهش را به چشمان لرزان ا/ت دوخت و ادامه داد، این بار با صدایی استوارتر: «اما الان می دونم. الان می فهمم که این ریشه ای عمیق داره، جیمینِ سه سال پیش، در برابر جیمینِ امروز، مثل یک سایه است. من با تمام وجودم این حس رو درک کردم و می دونم که اگر کنار تو باشم، خوشبخت ترین مرد روی زمین خواهم بود.»
او نفس عمیقی کشید، گویی می خواست تمام هوای شهر را برای این لحظه ذخیره کند. «من نمی تونم بهت قول بدم که زندگی مون همیشه مثل یک جاده ابریشمی باشه. ما بحث خواهیم کرد، شاید قهر کنیم، این ها بخشی از زندگیه. اما چیزی که می تونم بهت قول بدم، اینه که من هر بار برمی گردم. هر بار که ازت فاصله بگیرم، تمام تلاشمو می‌کنم تا خودم رو بهت ثابت کنم و از دلت دربیارم. این قسم منه.»
حالا، حلقه الماس کوچکی که در نور می درخشید، در میان انگشتان جیمین ظاهر شد. «ا/ت... می خوام بدونم که آیا تو هم حاضری تا آخر عمر، تمام سختی ها و خوشی ها رو با من تقسیم کنی؟ آیا می‌خوای کنار من بمونی؟»
ادامه دارد.......
نزدیک تر به مرکز شهر، جایی که نور چراغ های خیابان، سایه ها را کشیده تر می کرد، جیمین ناگهان ایستاد. ایستادنش متفاوت بود؛ یک ایستادن معلق، گویی دنیا باید برای شنیدن حرف هایش مکث می کرد. ا/ت با کنجکاوی برگشت.
«جیمین؟!»
جیمین لبخندی زد که ترکیبی از ترس و یقین بود. این لبخند، همان لبخندی بود که ا/ت در هزاران رؤیای شبانه خود دیده بود. او به آرامی به سمت ا/ت قدم برداشت، درست روبروی او ایستاد و بدون هیچ مقدمه ای، زانو زد.
تعجب ا/ت، لحظه ای برق‌آسا و خالص بود. صدای قلبش آن قدر بلند بود که تقریباً مطمئن بود جیمین هم صدای تپش آن را می شنود.
جیمین، با صدایی که می لرزید اما هرگز اراده اش را از دست نمی داد، شروع به صحبت کرد. «ا/ت، سه ساله که تو رو می شناسم. از همون لحظه ای که اولین بار دیدمت... یک حسی عجیب، یک نیروی ناگهانی، کل بدنم رو گرفت. اون موقع ها جوون بودیم، نمی‌دونستم این حس چیه. فکر می‌کردم فقط یک علاقه ساده ست.»
او مکث کرد، نگاهش را به چشمان لرزان ا/ت دوخت و ادامه داد، این بار با صدایی استوارتر: «اما الان می دونم. الان می فهمم که این ریشه ای عمیق داره، جیمینِ سه سال پیش، در برابر جیمینِ امروز، مثل یک سایه است. من با تمام وجودم این حس رو درک کردم و می دونم که اگر کنار تو باشم، خوشبخت ترین مرد روی زمین خواهم بود.»
او نفس عمیقی کشید، گویی می خواست تمام هوای شهر را برای این لحظه ذخیره کند. «من نمی تونم بهت قول بدم که زندگی مون همیشه مثل یک جاده ابریشمی باشه. ما بحث خواهیم کرد، شاید قهر کنیم، این ها بخشی از زندگیه. اما چیزی که می تونم بهت قول بدم، اینه که من هر بار برمی گردم. هر بار که ازت فاصله بگیرم، تمام تلاشمو می‌کنم تا خودم رو بهت ثابت کنم و از دلت دربیارم. این قسم منه.»
حالا، حلقه الماس کوچکی که در نور می درخشید، در میان انگشتان جیمین ظاهر شد. «ا/ت... می خوام بدونم که آیا تو هم حاضری تا آخر عمر، تمام سختی ها و خوشی ها رو با من تقسیم کنی؟ آیا می‌خوای کنار من بمونی؟»
ادامه دارد.......
- ۴۱.۱k
- ۲۲ مهر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
