پارت ۶
---
پارت ششم: دیوارهای شکسته
یک هفته بعد، یونا با بازوی بانداژ شده از بیمارستان مرخص شد. وقتی به عمارت رسیدند، جانگ کوک با احتیاطی که هیچکس ازش انتظار نداشت، دستش را زیر بازویش گرفت و آرام از پلهها بالا برد. انگار که یک گلدان چینی نفیس را حمل میکرد که ترس داشت یک لحظه رهایش کند و بشکند.
یونا با خندهای نرم گفت: «جانگ کوک، من معلول نیستم! فقط شانهام زخم شده.»
جانگ کوک با جدیت تمام جواب داد: «برای من فرقی نداره. اگه یک میلیمتر ازت درد بکشی، من دردش رو میکشم.»
یونا نگاهش کرد. در نگاهش چیزی موج میزد که تا حالا ندیده بود: آرامش. انگار که آن شب در انبار، نه تنها جسمش، که روحش را هم نجات داده بود.
شب، وقتی یونا توی اتاقش دراز کشیده بود، صدای نرم پیانو از انتهای راهرو پیچید. این بار، نت غمگین نبود. چیزی شبیه به امید، با نتها در هم آمیخته بود. یونا با احتیاط از تخت بلند شد و به سمت اتاق پیانو رفت.
در باز بود. جانگ کوک پشت پیانو نشسته بود، اما این بار با کتوشلوار کامل، موهایش را به پشت بسته بود و چشمانش را بسته بود. وقتی یونا وارد شد، موسیقی قطع نشد. جانگ کوک بدون نگاه کردن گفت: «این آهنگ رو برای تو نوشتم.»
یونا نفسش را حبس کرد. «چطور؟»
جانگ کوک نتها را ادامه داد و گفت: «همون شبی که گلوله خوردی. نشستم پای پیانو و نتهایی که از دلم بالا اومد رو نوشتم. اسمش رو گذاشتم «پروانهای که از تار عنکبوت نجات یافت».»
یونا کنارش نشست و به انگشتانش نگاه کرد که روی کلیدها میلغزیدند. ناگهان جانگ کوک دستش را برداشت و جای زخم روی سینهاش را نشان داد. «این زخم رو پدرم بهم زد. نه مستقیم، ولی باعث مرگش شد. من ۱۷ سالم بود که مجبور شدم جای اون رو پر کنم. نه به خاطر عشق به قدرت، به خاطر اینکه میخواستم خائن رو پیدا کنم و انتقام بگیرم.»
یونا با چشمانی پر از اشک گفت: «پیداش کردی؟»
جانگ کوک سرش را پایین انداخت. «آره. چهار سال پیش. کسی که پدرم رو کشت، عموی خودم بود. بهترین دوستش. و من... من مجبور شدم اون رو بکشم. با دستای خودم.»
یونا دستش را روی دست جانگ کوک گذاشت. «تو قاتل نیستی، جانگ کوک. تو بازماندهای. کسی که برای زنده موندن، کارهایی کرده که هیچکس نباید انجام بده.»
جانگ کوک برای اولین بار، اشکهایش را پنهان نکرد. قطرههای نمناک روی گونههایش جاری شد و یونا با دست آزادش، آنها را پاک کرد. بعد، به آرامی، سرش را به شانهی جانگ کوک تکیه داد.
جانگ کوک در سکوت، دستش را دور کمر یونا حلقه کرد و گفت: «من از روزی که چشمام بهت افتاد، میدونستم که یا تو باعث نابودیم میشی، یا باعث نجاتم. هنوز مطمئن نیستم کدوم... ولی دیگه برام مهم نیست.»
یونا لبخند زد و با ملایمت، لبهایش را روی گردن جانگ کوک گذاشت. بوسهای آرام، پر از وعدههای ناگفته. جانگ کوک لرزید، اما یونا را محکمتر به سمت خود کشید. در آن تاریکی، با بوی عطر و خون خشکشده روی پانسمان، چیزی بین آنها شکل گرفت: اعتماد.
ساعت ۲ نیمهشب، وقتی یونا به اتاقش برگشت، یک پاکت زیر در بود. داخلش یک عکس بود: برادرش مینجون، زنده و سالم، در یک اتاق ناشناس، با یک روزنامهی تاریخ امروز. پشت عکس نوشته بود:
«قول دادم نجاتش بدم. حالا میخوام قول دیگهای بهت بدم: تا وقتی نفس میکشم، هیچکس بهت آسیب نمیزنه. حتی خودم. - K»
یونا عکس را به سینه چسباند و اشکهای شوق از چشمانش جاری شد. در آن شب سرد پاییزی، برای اولین بار حس کرد که شاید این قفس طلایی، قرار نیست زندانش باشد. شاید قرار است خانهاش شود.
---
ادامه دارد...
پارت ششم: دیوارهای شکسته
یک هفته بعد، یونا با بازوی بانداژ شده از بیمارستان مرخص شد. وقتی به عمارت رسیدند، جانگ کوک با احتیاطی که هیچکس ازش انتظار نداشت، دستش را زیر بازویش گرفت و آرام از پلهها بالا برد. انگار که یک گلدان چینی نفیس را حمل میکرد که ترس داشت یک لحظه رهایش کند و بشکند.
یونا با خندهای نرم گفت: «جانگ کوک، من معلول نیستم! فقط شانهام زخم شده.»
جانگ کوک با جدیت تمام جواب داد: «برای من فرقی نداره. اگه یک میلیمتر ازت درد بکشی، من دردش رو میکشم.»
یونا نگاهش کرد. در نگاهش چیزی موج میزد که تا حالا ندیده بود: آرامش. انگار که آن شب در انبار، نه تنها جسمش، که روحش را هم نجات داده بود.
شب، وقتی یونا توی اتاقش دراز کشیده بود، صدای نرم پیانو از انتهای راهرو پیچید. این بار، نت غمگین نبود. چیزی شبیه به امید، با نتها در هم آمیخته بود. یونا با احتیاط از تخت بلند شد و به سمت اتاق پیانو رفت.
در باز بود. جانگ کوک پشت پیانو نشسته بود، اما این بار با کتوشلوار کامل، موهایش را به پشت بسته بود و چشمانش را بسته بود. وقتی یونا وارد شد، موسیقی قطع نشد. جانگ کوک بدون نگاه کردن گفت: «این آهنگ رو برای تو نوشتم.»
یونا نفسش را حبس کرد. «چطور؟»
جانگ کوک نتها را ادامه داد و گفت: «همون شبی که گلوله خوردی. نشستم پای پیانو و نتهایی که از دلم بالا اومد رو نوشتم. اسمش رو گذاشتم «پروانهای که از تار عنکبوت نجات یافت».»
یونا کنارش نشست و به انگشتانش نگاه کرد که روی کلیدها میلغزیدند. ناگهان جانگ کوک دستش را برداشت و جای زخم روی سینهاش را نشان داد. «این زخم رو پدرم بهم زد. نه مستقیم، ولی باعث مرگش شد. من ۱۷ سالم بود که مجبور شدم جای اون رو پر کنم. نه به خاطر عشق به قدرت، به خاطر اینکه میخواستم خائن رو پیدا کنم و انتقام بگیرم.»
یونا با چشمانی پر از اشک گفت: «پیداش کردی؟»
جانگ کوک سرش را پایین انداخت. «آره. چهار سال پیش. کسی که پدرم رو کشت، عموی خودم بود. بهترین دوستش. و من... من مجبور شدم اون رو بکشم. با دستای خودم.»
یونا دستش را روی دست جانگ کوک گذاشت. «تو قاتل نیستی، جانگ کوک. تو بازماندهای. کسی که برای زنده موندن، کارهایی کرده که هیچکس نباید انجام بده.»
جانگ کوک برای اولین بار، اشکهایش را پنهان نکرد. قطرههای نمناک روی گونههایش جاری شد و یونا با دست آزادش، آنها را پاک کرد. بعد، به آرامی، سرش را به شانهی جانگ کوک تکیه داد.
جانگ کوک در سکوت، دستش را دور کمر یونا حلقه کرد و گفت: «من از روزی که چشمام بهت افتاد، میدونستم که یا تو باعث نابودیم میشی، یا باعث نجاتم. هنوز مطمئن نیستم کدوم... ولی دیگه برام مهم نیست.»
یونا لبخند زد و با ملایمت، لبهایش را روی گردن جانگ کوک گذاشت. بوسهای آرام، پر از وعدههای ناگفته. جانگ کوک لرزید، اما یونا را محکمتر به سمت خود کشید. در آن تاریکی، با بوی عطر و خون خشکشده روی پانسمان، چیزی بین آنها شکل گرفت: اعتماد.
ساعت ۲ نیمهشب، وقتی یونا به اتاقش برگشت، یک پاکت زیر در بود. داخلش یک عکس بود: برادرش مینجون، زنده و سالم، در یک اتاق ناشناس، با یک روزنامهی تاریخ امروز. پشت عکس نوشته بود:
«قول دادم نجاتش بدم. حالا میخوام قول دیگهای بهت بدم: تا وقتی نفس میکشم، هیچکس بهت آسیب نمیزنه. حتی خودم. - K»
یونا عکس را به سینه چسباند و اشکهای شوق از چشمانش جاری شد. در آن شب سرد پاییزی، برای اولین بار حس کرد که شاید این قفس طلایی، قرار نیست زندانش باشد. شاید قرار است خانهاش شود.
---
ادامه دارد...
- ۵.۱k
- ۱۷ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط