میدانم خسته‌اید. میدانم هرروزتان را با کلی استرس برای قسط

میدانم خسته‌اید. میدانم هرروزتان را با کلی استرس برای قسط و چک‌های عقب‌مانده‌تان میگذرانید.
میدانم که زندگی واقعی با شعر و داستان، زمین تا آسمان فرق دارد.
میفهمم پول اگر خوشبختی نمی‌آورد، بدبختی هم نمی‌آورد.
باور کنید درک میکنم اگر شبِ گذشته تا صبح بالای سرِ فرزندِ بیمارتان بیدار بوده‌اید، حال و حوصله‌ای برای قربان صدقه رفتن‌های اولِ ازدواجتان ندارید...
همه‌ی این‌ها را هم می‌بینم، هم درک میکنم.
اما شما را به خدا اولویت‌هایتان را فراموش نکنید...
چرا یادمان میرود مردی که تمام روز را با ارباب‌رجوع و رئیس و بدهکار و طلبکار سر و کله میزند، همه‌ی دلخوشی‌اش دست‌های زنی‌است در خانه که دورِ گردنش بپیچد و همه‌ی مشکلاتش را همان پشتِ در از گردنش بردارد...
ما یادمان میرود زنی که تماِم روز، وقتش را برای اتو کشیدن لباس‌ها و پختنِ غذا و سرو کله زدن با بچه ها صرف کرده، دلخوشِ یک دوستت دارم و بوسه‌ژ پیشانی‌است...
ما غرق شده‌ایم در گرفتاری‌هایمان...
یادمان رفته این زن یا مرد همان است که برای داشتنش آسمان را به زمین گره زده بودیم.
به قولِ سهرابِ عزیز
"دلخوشی ها کم نیست، دیده‌ها نابیناست"...
دلخوشی هایتان را دریابید، حالِ دلشان خوب نیست...