Beauty and beast

Beauty and beast
last part
کوک: ببین من قراره یک جایی برم..سه روز دیگه برمیگردم میتونی ارز اینجا مراقبت کنی..هروقت تونستی؟
ا/ت: باشه باشع ( تو یک چشم به هم زدن رفت)
***
ا/ت: تصمیم گرفتم عمارتشو تمییز کنم همه جا خاک نشسته بود..تقریبا فقط لوستر و سقف رو نتونستم تمیز کنم
کوک: چرااا اینجا رو تمییز کردیییی ( عصبی)
ا/ت: جا خوردن*..من من..من فقط
کوک: آههههعع( نعره)
ات: ترسیدن
کوک: گمشو بیرون ( من فقط بخاطر اینکه عصاره تبدیل شدن به انسان رو نمیتونم پیدا کنم عصبانی ام)
ا/ت: باشع...( رفتن)..یک چند روزی با هم دیگه حرف نمیزدیم ( تلگراف) اعصابش خورد بود تا اینکه تلگراف اومد که اون حالش بده و نیاز به من داره..فوری خودمو رسوندم بهش..وارد اتاقش شدم دیدم اتاقش به هم ریخته*
هوای داخل اتاق تاریک بود، فقط نور لرزون شمع‌هایی که روی طاقچه چیده شده بودن، دیوارهای سنگی و سایه‌های کشیده‌ی مجسمه‌ها رو روشن می‌کرد. صوفیا نفسش رو حبس کرد وقتی در رو باز کرد و بوی عجیبی از ترکیب دارو و دود به صورتش خورد.
****
صدای خس‌خس نفس‌های کوک توی اتاق پیچیده بود. روی صندلی نشسته بود، پتو تا روی شونه‌هاش کشیده شده بود و پوستش به رنگ کبود عجیبی درآمده بود. چشم‌هاش قرمز، و رگه‌های تیره‌ای دور گردنش بالا اومده بودن. دیگه اون دیوی نبود که با خشم اتاق رو می‌لرزوند؛ بیشتر شبیه یه سایه‌ی زخم‌خورده از خودش بود.

ا/ت آهسته نزدیک شد.
– «کوک...»

کوک چشم باز نکرد، ولی لب‌هاش تکون خوردن.
– «دیگه وقتشه... باید بری، صوفیا.»

ا/ت زانو زد کنار صندلی. دستش رو گذاشت روی دست داغ کوک.
– «نه. تنهام نفرست. شاید بتونیم یه راه دیگه پیدا کنیم—»

– «هیچ راه دیگه‌ای نیست.»
صدای کوک لرز داشت. چشم باز کرد و نگاهش مستقیم توی چشم‌های ا/ت افتاد.
– «اون گیاه فقط توی دره‌ی یخ‌زده رشد می‌کنه. فقط تا طلوع وقت داری... اگه نیاریش، من... من دیگه نیستم.»
ا/ت نفسش برید. قلبش تند تند می‌زد.
– «اگه اتفاقی برات بیفته چی؟ اگه وقتی برگشتم... تو—»

کوک دستش رو بالا آورد و به آرومی روی گونه‌ی ا/ت گذاشت.
– «اگه من بمیرم، مهم نیست... ولی تو زنده بمون. تو نجاتم دادی، حتی قبل از دارو. تو... دلبر منی.»

اشک توی چشم‌های ا/ت جمع شد. سرش رو خم کرد و پیشونی‌شو به دست‌های کوک چسبوند.
– «قول می‌دم... برت می‌گردونم.»
🍂🍃
ساعت‌ها بعد، صوفیا با شنل ضخیمش از دل مه گذشت. برف تا زانو بالا می‌اومد، اما اون تسلیم نمی‌شد. جای زخم روی کف دستش رو حس می‌کرد، از خاری که زده بود وقتی شاخه‌ی "لوناوار" رو برداشت—گیاهی کمیاب، تنها درمان نفرین دیو.
(ادامه پارت در کامنت)

شرط فیک بعد:
100لایک
50 کامنت